Vue

Πέρασαν 10 χρόνια περίπου από την κυκλοφορία του δίσκου-επιτομή για το σύγχρονο (;) ροκ, του "Nevermind" των Nirvana. Πολλά γεγονότα μεσολάβησαν στο διάστημα αυτής της δεκαετίας τα οποία με οδήγησαν σε μια σειρά αναθεωρήσεων σχετικά με την μουσική δημιουργία και τον απώτερο σκοπό της.

Ομολογώ πως είχα (και παραμένω ακόμα) καταγοητευτεί από την "εύκολη" τελικά αλλά άκρως εντυπωσιακή αναρχία της ηλεκτρονικής και ηλεκτρίζουσας μουσικής (όπως την ευαγγελίστηκαν οι Future Sound Of London και οι Chemical Brothers) και σχεδόν είχα πιστέψει ότι η συνεχής ριζοσπαστική αντιμετώπιση των καταστάσεων επιτυγχάνεται μόνο μέσα από δημιουργίες που δρουν ριζοσπαστικά.

Μάλλον λάθος αφού η δεκαετία στην οποία γίνεται λόγος, εκπροσώπησε στον ύψιστο ως τώρα βαθμό, την έννοια της εικόνας σε σχέση με την μουσική. Επικράτησαν πρότυπα και καθιερώθηκαν συγκροτήματα στο ευρύ κοινό, που περισσότερο βασίστηκαν στην καλή εικόνα τους παρά στην καλή μουσική τους. Κι όταν αναφέρομαι στην "καλή εικόνα" δεν εννοώ αποκλειστικά το πως θα ντυθεί, εμφανιστεί, μιλήσει, δημοσιοσχετιστεί ο frontman ή και ολόκληρο το συγκρότημα αλλά και στο κριτήριο αξιολόγησης του κόσμου απέναντι σε ένα μουσικό έργο.

Oι Vue έρχονται και επαναφέρουν (προσπαθούν τουλάχιστον) την έννοια rock 'n roll. Αξίζει ο κόπος ή το πράγμα τείνει σε μόδα όπως έχουμε ας πούμε εμείς εδώ την μόδα με τα ρεμπετάδικα; Οφείλει το ροκ να εξελιχθεί ή να συνεχίσει να ακολουθεί την ίδια αρχετυπική μορφή δημιουργίας; Να συνεχίσει να εμμένει στην άποψή του ότι το περιεχόμενο μετρά όταν όπως προείπαμε τα κριτήρια του κόσμου έχουν αλλάξει, διευρυνθεί με την επιβολή της εικόνας; Είναι η καλύτερη αντιμετώπιση ως προς την όποια δημιουργία να συνεχίζεις επί ματαίω να απευθύνεσαι σ'ένα κοινό που αυτοβούλως συμπεριλαμβάνει εαυτόν στο καταπονημένο και πολυαναφερόμενο, πλην όμως αορίστου ταυτότητας underground; Και οι άλλοι, οι εικονολάτρες τι θα απογίνουν; Θα μεγαλώσουν και θα γαλουχηθούν με Backstreet Boys και Britney;

Είναι δύσκολα τα πράγματα όταν αποφασίσεις να συμπεριλάβεις τον εαυτό σου, στην κάστα των καλλιτεχνών. Δεν είναι απλά τα πράγματα "κάνω αυτό που γουστάρω και σ'όποιον αρέσω". Eίναι μια σκέψη-μαλακία εξ'αρχής. Πρέπει να σε διακατέχει ένα αίσθημα ευθύνης. Υπηρέτης είσαι. Υπηρετείς κάτι που πρέπει όχι απλά να το εκφράσεις όσο καλύτερα μπορείς αλλά να το διευρύνεις, να το διοχετεύσεις, να το εξελίξεις. Με τις μικρές ή τις μεγάλες δυνατότητές σου. Στην συγκεκριμένη περίπτωση να το βοηθήσεις να ξανακερδίσει το κομμάτι της πίτας που είχε παλαιότερα και το οποίο δικαιωματικά του αναλογεί λόγω της επιδραστικότητας που επέδειξε. Αν ήρθες εδώ για να υπηρετήσεις τον εαυτό σου τότε δεν είσαι καλλιτέχνης. Είσαι απλά ένας αποτυχημένος καιροσκόπος που ήρθες για να τα οικονομήσεις, μη μπορώντας παράλληλα να αποδομήσεις τις τάσεις των καιρών ώστε να επιζητήσεις την σταδιοδρομία ανεβασμένος στην ράχη του γενικού ρεύματος.

Και τί κάνει η Sub Pop δηλαδή για όλα τα ανωτέρω; Τίποτα. Ψάχνει να βρει καινούριους δημιουργούς της μουσικής ταυτότητας που την χαρακτηρίζει, οι οποίοι δημιουργούν πάνω στα παλιά καλούπια.

Oι Vue πάλι τι κάνουν; Ντεμπούτο lp. Αν δεν γίνει δηλαδή το άνοιγμα από τους Vue από ποιους θα γίνει; Από τους Alice In Chains και τους Pearl Jam που κάθε χρόνος που περνά ανεβάζει και τον μέσο όρο ηλικίας των ακροατών τους;

Υπάρχει ένα χάσμα στην ροκ μουσική. Βλέπεις 18χρονα παιδιά (αυτά που δεν ακούνε N'Sync δηλαδή...) που βλέπουν την εκπροσώπηση του ροκ στο πρόσωπο του Jimmy Hendrix και των Deep Purple. Γιατί αγόρι μου είσαι δεινόσαυρος; Γιατί έχει γεμίσει ο κόσμος ήμερα ζώα και όμορφα φυτά και εσύ ασχολείσαι ακόμη με τέρατα;
Τι να του πεις εσύ τότε; Ότι από τότε ως τώρα το ροκ δεν μπόρεσε να βαδίσει ποτέ με το πνεύμα των καιρών; Ότι όλες οι εταιρείες-σύμβολα του είδους, δεν ξέρουν τι θα πει επικοινωνία; Ότι αν το ροκ ήταν πολιτική παράταξη θα ήταν η απόλυτη άκρα δεξιά, χαμένη στον συντηρητισμό της; Ή ότι, ναι ο πτερόσαυρος πετούσε αλλά στήριζε το πέταγμα του στην δύναμη και μόνο, ενώ από τότε έως σήμερα, στο πέρασμα των χρόνων, έχει ανακαλυφθεί το αεροπλάνο, μια ανακάλυψη βασισμένη σαφώς στην εξέλιξη της τεχνολογίας;

Τέλος πάντων. Ο δίσκος είναι καλός και μιλάω για όλους αυτούς -και μακάρι να είναι πολλοί- που θεωρούν όλα τα παραπάνω ανοησίες. Καλός, υπό την έννοια ότι αν είναι να αντιλαμβανόμαστε το νέο πρόσωπο του ροκ, στα πρόσωπα ατάλαντων αλλά επιδέξιων καιροσκόπων όπως οι Limp Bizkit, Korn, Nine Inch Nails, τότε καλύτερα να συνεχίσουμε να ακούμε δίσκους δομημένους πάνω στην παλιά συνταγή.

Mε πόσα χιλιόμετρα την ώρα, αλήθεια πετάει ο πτερόσαυρος; Με...