Ended up a stranger

Η μουσική των Walkabouts είχε από την αρχή έναν αέρα περιπλάνησης, με την έννοια που δίνουμε υποσυνείδητα στη λέξη αυτή εμείς οι μεγαλωμένοι με την αμερικάνικη μουσική και κινηματογραφική κουλτούρα (η πνευματική νομενκλατούρα της Ελλάδας ευχαρίστως θα έβαζε την πρόθεση «υπό» πριν από την τελευταία λέξη, μια που είναι σταθερά στραμμένη στην Ανατολή και τις αξίες της όπως τις εξέφραζαν οι ταλιμπάν, αλλά αυτούς έτσι κι αλλιώς τους έχουμε γραμμένους στα αρχίδια μας - συγχωρήστε μου την έκφραση, είναι για λόγους σαφήνειας).

Το κακό για τους πάντα αγαπητούς Chris και Carla είναι ότι ο δρόμος τους φαίνεται να τελειώνει. Ο κατάφωτος και ανοιχτός interstate αυτοκινητόδρομος που έτρεχε το 'Your Hope Shines' έγινε επαρχιακός δρόμος με ανηφόρες και στροφές. Η φυσιολογικά αναμενόμενη συνέχεια είναι το σκοτεινό μονοπάτι, και τέλος το αδιέξοδο. Να είναι άραγε τυχαίο το γεγονός ότι ένα από τα τραγούδια που ξεχωρίζουν λέγεται ακριβώς έτσι; Οι ιδέες τελειώνουν, οι μανιέρες παλιώνουν, τα συναισθήματα ξεθωριάζουν, το ταλέντο στερεύει και η ανανέωση δε λέει να φανεί στον ορίζοντα.

Τι προσπαθεί να σώσει την κατάσταση; Η pedal steel και το hammond στο 'Radiant'; Σαν να προσπαθείς να χτίσεις καινούργιο σπίτι με παλιά τούβλα. Τα πνευστά στο 'See It In The Dark'; Το μόνο που καταφέρνουν είναι να καλύψουν κάπως το βεβιασμένο ρεφραίν. Το instrumental 'Mary Edwards'; Καλό αλλά λίγο. Όλα τα άλλα τα έχουμε ξανακούσει από τους ίδιους. Όχι καλύτερα από εδώ, αλλά πιο φρέσκα.

Το 'Ended Up A Stranger' δεν είναι άσχημο. Είναι κάτι πολύ χειρότερο: προβλέψιμο. Ο κίνδυνος του να κάψεις ένα καλό χαρτί αν δεν το παίξεις σωστά είναι ορατός γι αυτούς. Δεν είμαι σίγουρος αν θέλω να ακούσω το επόμενό τους.