A Deeper Understanding

Μέρες τώρα δεν μπορώ να αποφασίζω αν με προβληματίζει, απλώς με ανησυχεί ή τέλος πάντων με κάνει απλά να γελάω αυτή η εμμονή στο να αντιμετωπίζεται το τελευταίο, παντελώς ακίνδυνο ηχητικά άλμπουμ των War On Drugs πρώτα και πάνω από όλα ως ένα επίτευγμα της τεχνικής, της μηχανικής, της ηχητικής και τελικά της αυτού βαρετής ευφυίας του Adam Granduciel. Που μπήκε σε ένα στούντιο, τα έκοψε, τα έραψε και τα ξέραψε όλα μόνος του (βασικά τα καθάρισε όλα μόνος του εδώ που τα λέμε) και κατάφερε ό,τι δεν είχαν καταφέρει 100 μηχανικοί ήχου των Dire Straits τόσες δεκαετίες.

Τώρα που είπα Dire Straits, θυμήθηκα έναν πολύ συμπαθή εξ αγχιστείας ξάδελφο μου. Βασικά τον πιο συμπαθή συγγενή που είχα ποτέ μάλλον. Πάντοτε ενδιαφέρων ως τύπος, αλλά ποτέ συναρπαστικός. Δεν έπινε δεύτερη μπύρα στο σπίτι μας, γιατί θα οδηγούσε μέχρι το δικό του που ήταν στο ένα χιλιόμετρο. Δεν τον θυμάμαι ποτέ να φωνάζει ή ακόμη περισσότερο να εξοργίζεται. Είχε το πλέον άτυχο πρόωρο τέλος από την πασίγνωστη πλέον αρρώστια, παρότι φυσικά δεν τον θυμάμαι να καπνίζει ποτέ. Πάντοτε φρόντιζε να μου υπενθυμίζει ότι το αγαπημένο του συγκρότημα ήταν οι Dire Straits και πάντοτε σκεφτόμουν ότι δεν μπορεί να είναι αλλιώς.

Κάπου εδώ είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να μιλήσουμε για τον Bruce Springsteen και το πως τελικά έχει καταφέρει να εσωκλείσει το rock ‘n’ roll σε μία μάλλον αδιέξοδη κατάσταση κατά την οποία δεν είναι ασφαλώς επικίνδυνο, αλλά ούτε και ακίνδυνο. Είναι κάτι χειρότερο από αυτό. Είναι καθ’ όλα και από όλους αποδεκτό. Είτε πας τη γκόμενα σου με το έτσι θέλω, είτε τη γιαγιά σου με το αναπηρικό της καροτσάκι στον Bruce Springsteen, και οι δύο θα περάσουν καλά. Αλλά πραγματικά καλά (όπως λένε). Τι γελοίες καταστάσεις είναι αυτές. Αλλά ας τα αφήσουμε αυτά τώρα.

Κάπου διάβασα ότι το A Deeper Understanding είναι εκείνο το ροκ άλμπουμ που επαναφέρει εμφατικά στο προσκήνιο την έννοια του Driving Rock. Ξέρετε αυτή την προαιώνια κλισέ σαχλαμάρα που διασχίζεις όλη την Αμερική από άκρη σε άκρη ακούγοντας τα ίδια και τα ίδια πενήντα ηλίθια τραγούδια, που γράφτηκαν ακριβώς για αυτό τον λόγο. Θεωρώ ότι αν καταφεύγουν σε αυτά τα κλισέ ακόμη και αυτοί που θέλουν να μιλήσουν καλά έως αποθεωτικά για τον δίσκο, περιττεύει εμείς οι απέναντι να ξεπέσουμε σε στερεότυπα αστεία περί οδικής ασφάλειας και ασυνείδητων οδηγών που τους πήρε ο ύπνος στο τιμόνι και ξεκλήρισαν την παραπάνω γκόμενα, τη γιαγιά και μια ολόκληρη παρολίγον οικογένεια.

Κάντε μια χάρη στους γύρω σας, αν όχι στον εαυτό σας. Αν σας αρέσει αυτός ο δίσκος, ασφαλώς και έχετε κάθε δικαίωμα να τον απολαμβάνετε, χωρίς να απασχολείστε ασφαλώς με έννοιες περί της δήθεν επικινδυνότητας του ροκ-εν-ρολ, που ούτως ή άλλως εν αμφιβόλω είναι και αυτές από κάθε άποψη. Κρατήστε πάντως μια πισινή. Ποτέ δεν έβλαψε κανέναν. Μπορεί αύριο μεθαύριο να ξεπηδήσουν επιτέλους οι νέοι Wipers, να καούν τα σωθικά μας από την αρχή και να πρέπει κάπου να έχουμε να απολογηθούμε όλοι για όλη αυτή τη χλαπάτσα, την οποία κάποτε αγκαλιάσαμε ως σωτηρία.