A rock in the weary land

(...o Mike τώρα 'στα γεράματα' τη βλέπει δολοφονικός-rocker και σε μια έκρηξη αυτoγνωσίας επαναφέρει το όνομα των Waterboys στο προσκήνιο, γιατί ως σκέτο Mike Scott δεν 'τον αγοράζουν' ούτε οι φίλοι του. Kάτι δε μου κάθεται καλά σε όλα αυτά!).
Στο εξώφυλλο μας κοιτάει υπεροπτικά, ποζάροντας σε στυλ guitar-hero με φόντο τον καταγάλανο, πλην συννεφιασμένο, ουρανό. Δυστυχώς όμως τα σύννεφα κάνουν αισθητή την παρουσία τους και στο περιεχόμενο του δίσκου. Τι κι αν έστησε ολόφρεσκο και φαινομενικά ενδιαφέρον line-up (π.χ. ThighPaulSandra από Coil, Julian Cope, Spiritualized κ.λ.π.) για τους νέους "Waterboys", τι κι αν ετοιμάζει το δίσκο κοντά τρία χρόνια και φώναξε μέχρι και gospel χορωδία να συνδράμει, ο Mike Scott ενώ κάποτε μας έδειχνε τη θάλασσα, τώρα πέφτει μέσα και με δυσκολία φτάνει στην επιφάνεια.
Τέτοια proud-to-be-rock παραγωγή ούτε οι Bon Jovi δεν είχαν φέτος (χωρίς να κάνω πλάκα τώρα...), και όλες αυτές οι κιθάρες που αλυχτάνε περήφανες στον αέρα απέχουν πολύ από τους ευγενικούς Waterboys του παρελθόντος. Και δηλώνει κι όλας ότι τον εντυπωσίασαν ο ήχος των Flaming Lips και Mercury Rev. Δυστυχώς όμως ακολουθεί τους Walkabouts του New West Motel σε πιο... αιχμηρή version. Γενικότερα πολύ με το ροκ έχει να κάνει ο δίσκος και ως γνωστόν αν αρχίσεις να δηλώνεις απεγνωσμένα τη rock ταυτότητα σου, κάτι δεν πάει καλά.
Λένε όμως ότι η τέχνη του να γράφεις καλά τραγούδια δεν ξεχνιέται. Εγώ εδώ διαπιστώνω ότι αυτό που δεν ξεχνιέται με τίποτε είναι τα τραγούδια που γράφονται κατόπιν συνταγής. Και ο Scott -λυπάμαι που το λέω- τη συνταγή την ακολουθεί κατα γράμμα δώδεκα συνεχόμενες φορές εδώ μέσα. Οι κιθάρες που λέγαμε και πριν, η φωνή που «φτύνει τις λέξεις σαν να ήταν κατάρες», οι προαιώνιοι folk/blues/rock ρυθμοί, ο bigger than life ήχος και οι αβανταδόρικοι τίτλοι ("Night Falls On London", "The wind in the wires" κ.ο.κ.). Και ενώ δεν του βγαίνουν τα τραγούδια... τα τραβάει και στο άπειρο. Έως και οχτάλεπτο ροκ-έπος έγραψε ο άτιμος! Ο Mike Scott δείχνει να τα χει χαμένα σε μια κρίση τεχνικο-μανίας και περφεξιονισμού που περιορίζεται στο κούρδισμα της κιθάρας και στο να γραφεί δεκαεφτά φορές το σόλο, για να βγεί τέλειο το pedal του οργάνου και άλλα τέτοια χαρούμενα. Και μέσα σε αυτό τον πανικό μοιάζει να του ξεφεύγει -ίσως για πρώτη φορά τόσο επικίνδυνα- η ουσία που κάποτε ξεχείλιζε και τη μουσική και τους στίχους του. Επαναλαμβάνοντας τα ίδια και τα ίδια στιχουργικά μοτίβα και μένοντας κολλημένος στα 'στοιχειωμένα' κλισέ μετατρέπεις το λυρισμό σε γραφικότητα και την αγνή αγάπη για την παράδοση σε κουραστικό πισωγύρισμα.
Λυπάμαι ειλικρινά κύριε Scott όμως και πάλι δεν καταφέρατε να με συγκινήσετε. Και δεν είμαι τόσο σίγουρος ότι και οι φανατικοί φίλοι των Waterboys (εγώ άλλωστε πάντα με τους Pogues ήμουνα...) θα καταφέρουν να συγκινηθούν πολύ περισσότερο. Ίσως την επόμενη φορά, άλλα τώρα που το ξανασκέφτομαι καλύτερα να διακόψουμε κάπου εδώ τη σχέση μας!.

υ.γ. μείον ένα για το ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ "Crown" που κλείνει το δίσκο. Είπαμε 'κρίση', αλλά όχι κι έτσι στα όρια του Power Metal!