El Rey

Ο καιρός περνάει, ο πλανήτης υπερθερμαίνεται, έπειτα μαθαίνουμε ότι τελικά αυτό είναι μύθος, η πτώση των εργατικών στην Βρετανία προετοιμάζει τη γένεση του πραγματικού νέου punk και ο Γιάννης Πολύζος ετοιμάζεται να γράψει αφιέρωμα 24.000 λέξεων για τους Pavement. Μέσα σε όλη αυτή την εξελικτική διαδικασία, ένα πράγμα δεν αλλάζει ποτέ: κάθε εναλλακτική ροκ μπάντα που (δεν) σέβεται τον εαυτό της θέλει να ηχογραφήσει ένα άλμπουμ υπό την καθοδήγηση του Steve Albini!

Λίγοι και εκλεκτοί είναι όμως αυτοί που επιστρέφουν ξανά και ξανά (και ξανά) στα χέρια του μεγαλοαπατεώνα.

Είκοσι σχεδόν χρόνια μετά την περιπέτεια του Bizzarro και δύο λιγότερα από τον θρίαμβο του Seamonsters, ο David Gedge δεν αντέχει να μη θρονιαστεί και πάλι στο ακριβότερο εναλλακτικό pay-per-hour παραγωγιλίκι και ο Steve Albini αποδεικνύει ότι είναι ευφυής απλά με το να τολμήσει επιτέλους να διαχωρίσει το μπάσο, την κιθάρα και τα ντραμς στον κατά τα άλλα γνώριμο ήχο των Wedding Present. Στο Disco Volante τούς είχε μπερδέψει λίγο ως Cinerama και τους έβαλε να ακούγονται σαν Wedding Present.

Είναι όμως αυτός ο ήχος των Wedding Present; Ασφαλώς και όχι! Αυτός είναι ο ήχος των Cinerama μέσα από το φίλτρο του ανθρώπου που δημιούργησε τον καλύτερο ήχο των Wedding Present όλων των εποχών. Και κυρίως: αυτή δεν είναι η φωνή των Wedding Present. Αυτή είναι η φωνή των Cinerama. Και τέλος αυτό είναι ένα μείγμα της θεματολογίας των Wedding Present με αυτή των Cinerama.

Αν τώρα σας είναι αδιάφορη η inside joke οπαδική διαμάχη μεταξύ Wedding Present και Cinerama, σημαίνει ότι ανακαλύψατε τους Smiths μετά το You Are The Quarry, οπότε έχετε άμεση ανάγκη από συγκροτήματα που σας θυμίζουν Smiths, οπότε εδώ είστε, μην απομακρύνεστε. Έστω και αν τίποτε εδώ μέσα δεν θυμίζει πραγματικά Smiths.

Ένα ακόμη πράγμα που δεν θα αλλάξει ποτέ είναι η μανία του David Gedge να γράφει τραγούδια αφιερωμένα σε αυτούς που του κλέβουν τις γκόμενες. Αν και αποτελεί μια μικρή πρόοδος η αμφισημία περί του αν το The Thing I Like Best About Him Is His Girlfriend αποτελεί συνέχεια αυτής της παράδοσης, ή εγκαινιάζει την εποχή κατά την οποία ο David επιχειρεί να αρχίσει να κλέβει τις γκόμενες των άλλων.

Κατά τα άλλα, ο Albini κάνει λίγα περισσότερα από αυτά που πραγματικά θέλω να παραδεχτώ και τρόπον τίνα εξαμερικανίζει τον ήχο των Wedding Present, οι οποίοι σε πολλές στιγμές ακούγονται όπως δυστυχώς δεν ακούγονται οι Breeders στο τελευταίο τους άλμπουμ (αλλά θα έπρεπε να).

Αμερικάνικα όνειρα βλέπει και ο Gedge που ηχογραφεί το L.A. άλμπουμ της ζωής του με μπόλικες αναφορές σε λεωφόρους, κεντρικούς δρόμους, στενά και σοκάκια της πολιτείας που θαμπώνει τους χωρικούς Άγγλους επισκέπτες της, όπως απέδειξε και η πολυετής παραμονή του Moz σε εκείνα τα μέρη.

Με πρόχειρους υπολογισμούς και χωρίς να χρειαστεί να καταφύγω στη βοήθεια του Λάμπρου Σκουζ, μετράω πάνω από είκοσι τραγούδια του Gedge που είναι ικανά να σου τσακίσουν την ψυχή και τολμώ να προβλέψω ότι τα Don't Take Me Home Until I'm Drunk , Model Actress Whatever... και Swings θα είναι τρία από αυτά σε δέκα χρόνια από σήμερα. Απλά δεν ξέρω ποια θα αντικαταστήσουν...

Στην επίμονη ερώτηση περί του αν προσθέτουν τίποτε στην μέχρι τώρα προσφορά του Gedge στην pop τραγουδιστική μυθολογία, δεν ευθύνονται τα τραγούδια για το επιπόλαιο "όχι", αλλά το ότι η προσφορά του έχει φτάσει στα όριά της εδώ και πολλά πολλά χρόνια. Το Eleanor Rigby των 00s να γράψει και πάλι δεν αλλάζει τίποτε. Είτε ως Wedding Present, είτε ως Cinerama έχει δώσει περισσότερα σπουδαία τραγούδια από όσα μπορεί να αντέξει ένα κοινό που ποτέ δεν μπήκε στον κόπο να αναζητήσει τους επόμενους Wedding Present, αλλά πάντοτε προσπαθούσε να επαληθεύσει ότι όντως είναι οι νέοι Smiths.

Από την βαριά κιθάρα που καθοδηγεί το Santa Ana Winds πείθεσαι ότι ποτέ δεν θα έρθει η μαύρη εκείνη ώρα που θα χαρακτηριστεί άνευ ουσίας ένα τραγούδι του David Gedge. Ακόμη και τα fillers εδώ μέσα σε πείθουν ότι ο δημιουργός τους κόπιασε πολύ για να ξεγελάσει και τον εαυτό του τον ίδιο για μια αόριστη αξία βάσει ενός αιώνιου συναισθηματικού υπόβαθρου. Όσο θα θρηνεί αυτά που έχασε, άλλο τόσο θα θριαμβεύει για όσα του ενέπνευσαν.

Είναι ιδέα μου όμως ή κάπου έχει αρχίσει να ψυχραίνει η κάποτε απόλυτα ζεστή φωνή του;