House of balloons

Πριν από αρκετά χρόνια θυμάμαι να σαρώνει τα πάντα μία σχεδόν eurobeat μεταμόρφωση του California Dreaming, που ακουγόταν παντού και πάντα, ανεξαρτήτως εποχής, ώρας και διάθεσης. Σε αυτές τις περιπτώσεις είμαι ο τελευταίος που θα μιλήσει για ιεροσυλία, βεβήλωση κ.λ.π. γραφικότητες. Να μην ξεχνάμε άλλωστε ότι με πολλές τέτοιες ιεροσυλίες, διασώθηκαν οικονομικά οι βεβηλωμένοι, των οποίων το "ιερό έργο" απέκτησε ξαφνικά και ανταποδοτικές διαστάσεις. Και αυτό δεν είναι ασήμαντο. Από την άλλη, δεν πρέπει να αγνοούμε και ολοκληρωτικά το ότι στις περισσότερες αυτών των περιπτώσεων απομακρυνόμαστε χιλιόμετρα από την πραγματική ουσία του αυθεντικού τραγουδιού και ό,τι πράγματι με αυτό επιδιώκεται ως μέσο και μήνυμα ταυτόχρονα.

Κάπως έτσι σκέφτομαι ότι αν το ερχόμενο καλοκαίρι σκάσει σε κάποιο beach bar η χαρακτηριστική μελωδία του Happy House στην κατά Weeknd διαστρέβλωση της το πιθανότερο είναι να μη χαλαστώ κιόλας. Το σίγουρο όμως είναι ότι από την δεύτερη-τρίτη επανάληψη και μετά θα αναζητώ επίμονα τα αυθεντικά ραγισμένα φωνητικά που άδοξα έχουν αντικατασταθεί εδώ από κουρασμένες cheerleaders στο τέλος της αγωνιστικής σεζόν και με την ομάδα να μην έχει υποβιβαστεί, αλλά και να κοιτά με απελπισία τις πρώτες θέσεις. Τώρα το τι θα εκλάβει ο καθένας ως Happy House, άστο. Μεταξύ μας (δεν) είμαστε.

Κατά τα λοιπά αυτό που κάποιοι έσπευσαν να χαρακτηρίσουν ως indie r&b είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για την "νέα μουσική πραγματικότητα" να δείξει και τα δόντια και τις χάρες της, ενάντια σε όσους επιμένουν να γκρινιάζουν. Από τα mixtape στις διθυραμβικές κριτικές, από την bedroom (?) παραγωγή στην καθολική αποδοχή, δωρεάν διάθεση στο διαδίκτυο, χωρίς καν την επιλογή ενός συμβολικού donation. Προς τι η γκρίνια; Μήπως είστε κι εσείς από αυτούς που πιστεύουν ότι όλες αυτές οι 'ιστορίες καταξίωσης' δεν είναι τόσο τυχαίες, αλλά αποτελούν το νέο "όπλο" στα χέρια του όποιου τέλος πάντων συστήματος; Γενικά οι θεωρίες συνομωσίας είναι ενδιαφέρον πράγμα, θα αρκεστώ να πω.

Κατά τα λοιπά, το House Of Balloons είναι ένας μάλλον συντηρητικός σε ιδέες και εγχειρήματα δίσκος. Μισοπεθαμένα φωνητικά που όλοι περιμένουν να ακούσουν αυτό τον καιρό, ένα dubstep πασπάλισμα που και dub σκέτο να το πεις δεν θα πέσεις και πολύ έξω και ως μοναδικό δήθεν υπερατού αυτό το φλερτ με την λουστραρισμένη αρενμπίλα, που κανονικά θα έπρεπε να προκαλεί χλεύη στους ανεξάρτητους, αλλά στην μετά τον Kanye West εποχή περάσαμε από το στάδιο του "ντρέπομαι που μου αρέσει" στο "ντρέπομαι που δεν μου αρέσει, μήπως με χαρακτηρίσουν κομπλεξικό και κολλημένο", οπότε... η μουσική είναι μία (και ο μπακλαβάς γωνία). Από τότε που μας τέλειωσαν τα guilty pleasures, μας έμεινε η ενοχή χωρίς ουσιαστικές απολαύσεις, δηλαδή.

Ακόμη και οι μέτριες στιγμές των Soul II Soul μου ακούγονται πιο φρέσκιες από όλους αυτούς τους "τολμηρούς" νεαρούς που επιμένουν να δημιουργούν μόνο με δανεικά. Το θέλουν το Μνημόνιο τους και τούτοι μου φαίνεται... Τόσο νέοι και τόσο ξεψυχισμένοι. Ο Θεός να τους συγχωρέσει, εμείς όχι.