Desert Love For Lonely Graves..

Ανεξάρτητα (να πούμε και πάλι;) απ' το πόσο το δικαιολογούν όσα γίνονται στα ενδότερά της, η μουσική της εποχής μας αφήνεται σαν με κλειστά μάτια πια να φυλακίζεται όλο και πιο πολύ στις δομές υπολογιστών, δωματίων κι επιζώσας φαντασίας. Ίσως να εκλαμβάνεται ως μια αβάσταχτα μοναχική πράξη όλο αυτό (και μέχρις ενός βαθμού όντως είναι). Κάποιος θα μπορούσε να το χαρακτηρίσει το στάνταρ αδιέξοδο των καιρών και θα 'χε δίκιο. Αλλά όταν έτσι φτιάχνονται εκείνες οι συνθήκες ώστε τελικώς να συμβεί πράγματι κάτι, δεν έχεις και πολλά να σχολιάσεις ή να αναλογιστείς πριν ακολουθήσεις.

Οι Weird. (με τελεία), τρεις νεαροί Ιταλοί απ' την Ρώμη που ακούν στα Marco Barzetti, Matteo D'Argenio και Massimiliano Pecci, είναι νωρίς ακόμα να συμμετάσχουν σε κάποια βαρυσήμαντη διαμόρφωση νέων αξιών. Υπάρχουν μόλις απ' το '11 και φέτος ήρθε η στιγμή η γλώσσα τους να μάς μιλήσει για πρώτη φορά. Μπόρεσαν, όμως, ήδη να ανατρέξουν γρήγορα, αν και σεμνότυφα, στο κατεξοχήν θερμοκήπιο αλλόκοτης παραξενιάς κι απρόβλεπτης εξωστρέφειας, την ψυχεδέλεια. Στο ντεμπούτο τους "Desert Love For Lonely Graves." (με τελεία), κι εν μέσω της φαεινής απειρίας τους, η τελευταία γίνεται αποδεκτή σχεδόν άνευ όρων και δίχως καν ερωτήματα. Εντάξει, ήταν μια ωραία αφετηρία, κάθε ξεκίνημα έχει μία.

Οι συνθέσεις οργώνονται εντόνως κι από shoegaze ρωγμές, ερμηνεύονται (ή προσπαθούν να το πετύχουν) ανερέθιστα με βάση το διεθνές lo-fi και μετατρέπονται σε ένα φρεσκότατο παράδειγμα για το πώς αναφερόμενοι σήμερα σε reverb να μην καταλαβαίνουμε μόνον ένα εφέ αλλά, έστω και στο επίπεδο των εντυπώσεων, μια προωθημένη ακουστική άποψη. Η οποία λειτούργησε πολλαπλασιαστικά επί τουλάχιστον τους τρεις μήνες που διήρκησαν πέρυσι οι εν λόγω ηχογραφήσεις. Το συγκρότημα πραγματώνει τα ζητούμενα πιο λιτά απ' ό,τι αφήνεται μέχρι στιγμής να εννοηθεί. Όποιος δώσει αφτιά κι εαυτό στο δίσκο διαπιστώνει ακριβώς αυτό, πως διακρίνεται συνολικά ως αποτέλεσμα απ' τις λεπτότατες διαφορές που έχει ένα γκρουπ όταν μέσα απ' το γράψιμό του λυτρώνεται, λύνοντας με αφορισμούς τις εισόδους για έναν κόσμο παραδίπλα όποτε δεν βρίσκεται άλλο κλειδί να τις ανοίξει.

Υπάρχει πάθος, χωρίς να περισσεύει, δω μέσα. Υπάρχει μια εσωτερική πώρωση, ώρες-ώρες διαφεντεμένη απ' την πιεστικότητα του στιλ. Υπάρχει μαγιά σκοτεινιάς, αρχής γινομένης απ' τη φωτογραφία του Fed J. McKinnon (Federico Pistillo) για το ψηφιακό εξώφυλλο. Υπάρχουν κάποια εξαιρετικά τραγούδια όπως και λίγα πιο μέτρια, η ομοιομορφία δεν τα αποσοβεί. Υπάρχει κατακυρίευση, εν δυνάμει ημιτελής μα αμετάκλητα γοητευτική. Υπάρχει ενδιαφέρον για κοινότατες μα σπουδαίες στροφές της ζωής.

Πρέπει να είναι κανείς πολύ δονκιχωτικά ουτοπιστής για να πιστέψει πως γράφοντας κι ανεβάζοντας ένα τέτοιο άλμπουμ για ελεύθερο κατέβασμα πράττει αλλιώς απ' το να άφηνε ένα μήνυμα σε μπουκάλι να δέρνεται ριγμένο στις φουρτούνες των ωκεανών. Με τη συνέχεια λίγο ως πολύ γνωστή. Ή δεν βρίσκεται ποτέ του κι εξαφανίζεται μαζί με ό,τι δεν έχει υπάρξει ή η τύχη, στην ευεξία της οποίας δεν έχει βρεθεί αντίδοτο, οδηγεί πάνω του ανύποπτα κάποιο χέρι, κάποτε.

Για τους Weird. εκτιμούμε πως δεν θα υπάρξει η ψυχοφθόρα αγωνία της σωτηρίας. Τα τραγούδια τους δεν γίνονται άλλη μια απατηλή ψευδαίσθηση έστω κι αν δοκιμαστούν σοβαρά. Τότε που το ομοεθνές τους "Losing Today" διένυε το ζενίθ του στα σημαντικότερα ευρωπαϊκά περιοδικά, θα πανηγύριζε αν προλάβαινε να τους βγάλει εκείνο πρώτα ως θέμα. Τώρα, τούτη η χαρά μοιράζεται ανάμεσα σε μπλογκ και σάιτ σαν και του λόγου μας. Παλιά ουσία, νέα ήθη όπως καταλάβατε.