They Shall Take Up Serpents
Γητευτές φιδιών, ψεκασμένες αιρέσεις και country από τα κάτω, σε έναν δίσκο μιας παράδοξης αυθεντικότητας. Του Βασίλη Παπαδόπουλου
Η επιστήμη και η λογική σηκώνουν πολλές φορές τα χέρια ψηλά. Στην εξωτική Ασία και την Αφρική έψαχναν οι άνθρωποι της Sublime Frequencies να βρουν εικόνες και ήχους από πολιτισμούς και μουσικές παραδόσεις γνήσιες όσο και σύγχρονες, και τελικά βρήκαν κάτι το αυθεντικά εξωτικό στα Απαλάχια. Η πρώτη κυκλοφορία της εταιρίας από την Αμερική, αποτελεί μια ζωντανή καταγραφή μιας χριστιανικής ιεροτελεστίας γήτευσης φιδιών μετά μουσικής που τίποτε δεν έχει να ζηλέψει από ιεροτελεστίες του κινήματος των σούφι ή οποιασδήποτε άλλης θεοκρατικής κοινότητας από την καθ΄ημάς Ανατολή. Κάτι παρεμφερές είχαμε βρει στην αναζήτησή μας στον Καύκασο με μια τελετουργία από το πάλαι ποτέ παλάτι του Σάχη στην Ισφαχάν του Ιράν με τον Seyed Reza Narimani. Τώρα όμως o οριενταλισμός έρχεται στη Δυτική Βιρτζίνια.
Η ανακάλυψη ανήκει στον Ian Brennan, μουσικό παραγωγό, πολλαπλές φορές υποψήφιο για βραβεία Grammy, με τις εξερευνήσεις παραδοσιακών μουσικών, όπως, μεταξύ άλλων, των Tinariwen. Πιο χαρακτηριστική του έκδοση αυτή της μουσικής των κρατούμενων στη φυλακή Zomba στο Μαλάουι (‘Zomba Prison Project’), που αξίζει με αυτή την αφορμή να αναζητήσετε. Εδώ γυρνά στην Αμερική και βρίσκει την τελευταία εκκλησία που ασκεί την πρακτική της γήτευσης φιδιών και της κατάποσης δηλητηρίων, όπως η στρυχνίνη. Χριστιανική παράδοση η οποία βρήκε έδαφος στον αμερικάνικο Νότο τις προηγούμενες δεκαετίες, για να απαγορευτεί σταδιακά λόγω της επικινδυνότητας και να βρει ύστατο καταφύγιο στα Απαλάχια Ορη, αυτή την περιοχή εκτός της σύγχρονης δυτικής πραγματικότητας, κάτι σαν τα δικά μας Βορίζια ή Ζωνιανά.
Η Δυτική Βιρτζίνια, θέατρο του αμερικανικού εμφυλίου, παλαιότερα παραδοσιακά φιλελεύθερη, σήμερα είναι ένα προπύργιο της μοναρχίας του Τραμπ. Εύκολα εξηγήσιμο, καθώς τα ανθρακωρυχεία που ζούσαν την περιοχή σταδιακά εγκαταλείφθηκαν, ο πληθυσμός υποδεκαπλασιάσθηκε, η φτώχεια, τα ναρκωτικά, η εγκατάλειψη βασιλεύουν. Ο κόσμος έτσι βρίσκει καταφύγιο στις εκκλησίες, αυτές τις πεντηκοστιανές ψεκασμένες εκκλησίες όπου το ποίμνιο όλο συμμετέχει στις υμνωδίες και ο πάστορας έχει τον ρόλο του καθοδηγητή, συχνά σε μονοπάτια τρελά κι αλλόκοτα. Όπως σωστά παρατηρεί το The Quietus, τούτος εδώ ο δίσκος θυμίζει σε πολλά τα «Family Jams» της Manson Family. Παράλογο ή υπερβατικό, μικρή διαφορά έχει.
The House of Lord Jesus, λέγεται λοιπόν η εκκλησία όπου ο πάστορας Chris Worloff και το ποίμνιό του, παίζουν με τα φίδια, πίνουν μικρές δόσεις στρυχνίνης, τραγουδούν, και εξυμνούν τον Κύριο στις παράλογες αυτές τελετουργίες τους.
Καλά όλα αυτά, αλλά δεν θα ασχολούμαστε, αν η μουσική δεν ήταν κάτι το μοναδικό και πρωτόγνωρο. Country, ή καλύτερα hillbilly, της καλύτερης πάστας, από ανθρώπους ερασιτέχνες, πλην όμως με βαθιά γνώση, ενσυναίσθηση και αγάπη γι’ αυτό που κάνουν. Όσο παράλογο κι αν είναι στην εκφορά του. ‘Praise the Lord ανακράζει ο πάστορας Chris και το ποίμνιο αλαλιάζει. Η παραγωγή έχει κρατήσει κυρίως τη μουσική και το αποτέλεσμα είναι εκπληκτικό. Θα μπορούσε να είναι από οποιαδήποτε ξύλινη παμπ του αμερικάνικου Νότου. Όμως είναι μέσα από μια εκκλησία, κατά τη διάρκεια λειτουργίας, όπου οι πιστοί υμνούν τον Lord Jesus, υπό τους ήχους μιας μουσικής βαθιά αμερικάνικης. Λευκής, πιθανότατα τραμπικής, κανείς δεν ξέρει. Κρατήστε μόνο ότι η Δυτική Βιρτζίνια και τούτοι εδώ οι άγονοι τόποι έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην καμπή του Αμερικάνικου Εμφυλίου υπέρ των Βορείων στη μάχη για την κατάργηση της δουλείας. Τώρα έχουν μείνει μόνοι, χωρίς πυξίδα, παρά μόνο τον Θεό, λοξοκοιτάζοντας και τον Σατανά υπό τη μορφή των ερπετών ή του δηλητηρίου που δοκιμάζουν.
Don’t worry about it, it’s just a snake.
Στις «Τρεις πινακίδες έξω από το Μιζούρι», η δυτική φιλελεύθερη λογική διατηρεί την αξιοπρέπειά της, όμως στο τέλος συνειδητά αυτοκτονεί για να δώσει τη θέση της στο παράδοξο, το άγνωστο μιας αχανούς τραχιάς Αμερικής.
Τούτος εδώ ο δίσκος αποτελεί ζωντανή μαρτυρία αυτής της Αμερικής. Μην το ακούσετε σαν φολκλόρ, δεν είναι κάτι τέτοιο. Είναι λευκή μουσική των ευρωπαίων εποίκων σε μια άγνωστη ήπειρο που καθυπόταξαν στην πορεία προς τη Δύση. Και επιζεί ακόμη.
Σημείωση: Προτάσσουμε το λινκ για την ακρόαση του δίσκου για να μην αποσπαστείτε αναζητώντας τα παράδοξα της τελετουργίας, απ΄όπου προκύπτει. Υπάρχουν σχετικά ντοκιμαντέρ για αυτό, αλλά προτείνουμε να αρκεστείτε στη μουσική.
