The lobster boys
Αιδώς Αργείοι! Που ήσασταν εδώ και 8 δίσκους; Εδώ και 20 χρόνια παιδεύεται ο άνθρωπος, από στούντιο μπαίνει σε στούντιο βγαίνει και ο μόνος που το ξέρει είναι ο ηχολήπτης του! Ευκαιρία να επανορθώσετε τώρα, που ο Lars Pedersen έχει πολλά κέφια. Πρώτα όμως μια μικρή γνωριμία με τον υπερβόρειο συνθέτη.
Αρχή από το 1981, όταν δημιουργείται από τον Pedersen και έναν Πολωνό μουσικό με όνομα που μου διαφεύγει, το σχήμα των Holy Toy. Γεννημένοι ώριμοι μουσικοί και με άποψη, δημιούργησαν ένα εξαιρετικό και συνάμα χαοτικό υβρίδιο new wave και avant garde, τόσο αλλόκοτο που και ο πολύς Thurston Moore προ ετών χαρακτήρισε απόλυτα γνήσιο και επιδραστικό ακόμα και στον ήχο του.
Όπως ήταν αναμενόμενο όμως, οι Holy Toy διαλύθηκαν και έτσι το Νορβηγικό ήμισυ της μπάντας δημιούργησε τους When. Μέχρι σήμερα μεσολάβησαν 7 πολύ καλοί δίσκοι (τόσο καλοί που έμειναν απούλητοι) και στο τέλος του 2001, κυκλοφόρησε ο 8ος με την ελπίδα να έχει καλύτερη τύχη. Πέρα από την πλάκα τώρα, οι When δεν είναι άγνωστοι στα βόρεια, ο κόσμος τους ξέρει και τα live είναι αρκετά (και όπως λένε οι φήμες και πολύ καλά), από Γερμανία και κάτω όμως είτε η διανομή δε λειτουργεί καλά (είναι και οι Άλπεις στη μέση) είτε υπάρχει απλά άγνοια. 'Ώς εδώ όμως, από αύριο να έχετε όλοι ένα δίσκο When στο cd player σας, κερδισμένοι θα βγείτε, ακούστε με!
Το 'The lobster boys' πέρα από τελευταία δουλειά του συγκροτήματος, είναι και εξαιρετική. Αν κάτι τη χαρακτηρίζει είναι μια ελκυστική πολυμορφία που αρνείται να γίνει κουραστική. Pop συνθέσεις μεγαλωμένες σε έντονο βιομηχανικό περιβάλλον, απόηχοι των δοξασμένων 80's industrial Γερμανικών σχημάτων, αναφορές στους Beach Boys (μεγάλη αγάπη του Pedersen) άλλοτε με καθαρές pop φόρμες και άλλοτε ιδωμένες μέσα από παραμορφωτικές διόπτρες και αντικομφορμιστικά ροκ κομψοτεχνήματα.
Το ελκυστικότερο όμως στοιχείο του 'The lobster boys' (τουλάχιστον για μένα που αποφεύγω τις ανατολίτικες επιροές στη δυτική μουσική) είναι τα διεστραμένα και επίμονα βλέμματα που ρίχνει στην Ανατολή.
Σας είναι εύκολο να φανταστείτε πως θα έπαιζε ένα Αραβικό συγκρότημα βιομηχανική σουρεαλιστική pop; Ακούγεται γκροτέσκο, ίσως και αδύνατο, όμως είναι απίστευτα δημιουργική αυτή η ματιά που ενσωματώνει αραβικά και ινδικά στοιχεία σε μια καθαρά βιομηχανική και ευρωπαϊκή μορφή σύνθεσης. Δυνατές κιθάρες και θόρυβοι από τη μια, εκστατικά ανατολίτικα μοτίβα από πνευστά και κρουστά από την άλλη, δίνουν το στίγμα σε πολλά από τα κομμάτια αυτής της αλλοπρόσαλης δουλειάς.
Σαν δυο αντιδιαμετρικά αντίθετες μπάντες που βρήκαν την ευκαιρία να τζαμάρουν στο στούντιο, υπό καθεστώς απόλυτα ελεύθερης έκφρασης, οι When παραδίδουν ένα δίσκο που, δεδομένης της ανάλογης προσοχής, είναι ικανός να κερδίσει πολύ κόσμο, ιδιαίτερα ίσως στην Ελλάδα, που οι χαρμολυπικές μελωδίες έχουν αποδειχθεί οτι μας κερδίζουν.
Απλά χρειάζεται μια ευκαιρία σε ένα συγκρότημα που πέρα από το οπτικό πεδίο των περισσότερων μοιάζει όσο κανένα άλλο αυτό τον καιρό να αναζωογονεί δυο εντελώς αντίθετες και μάλλον στατικές μουσικές εκφράσεις.
