Pieces in a modern style
Τι σύμπτωση! Εδώ και καιρό περιμένω την σύγχρονη δραστική άποψη για τα κλασσικά της κλασσικής. Εννοώ, δεν είναι καιρός να αρχίσουν κι εδώ τα ρεμίξ, τα τριπχοπαρίσματα, ή έστω μια αξιοπρεπής μοντερνοποίηση; Γι αυτό και τσίμπησα στο προσωπικό play list του νεαρού Orbit. Η Cavelleria Rusticana σε άμπιεντ εκδοχή; Ενδιαφέρον. Αλλά, για μια στιγμή! Λέει in a modern style στον τίτλο, ενώ θα έπρεπε να γράφει in an ambient style (Ίσως του ξέφυγε λόγω «αφηρημάδας»- εκδ.). Γιατί δεν κάνει άλλο από το να εσωτερικεύει και να παγώνει, σχεδόν να εξαϋλώνει μερικά μνημειώδη έργα άλλων εποχών. Νομίζω πως απλά μοντέρνο είναι παραδείγματος χάριν αυτό που έκανε ας πούμε η τζαζ μπάντα του One Night Stand (Mike Figgis) στο Αir του Bach στο σάουντρακ της ταινίας. Κι αν αυτό ταιριάζει στο ούτως ή άλλως νεκρικό Adagio for Strings του S. Barber, δεν προσφέρει τίποτα καινούργιο στα κομμάτια των Cage - Satie, γιατί απλούστατα αυτό μας το έχουν προσφέρει οι ίδιοι και με τον ίδιο τρόπο. Ποίος είναι όμως ο νεανίας; Υπηρετήσας από καιρού την εσωτερικάμπιεντ, έφτασε να φιξάρει το νέο (;) ήχο της Πανναγίας στο Ray of light (δε μας πήγαινε να σας το κρύψουμε). Πρωτύτερα είχε ζεστάνει και την καρέκλα του παραγωγού ρεμιξάρη σε Erasure, Human League, Prince και άλλους λαοφιλείς (π.χ. πρόσφατα τους Blur). Καλύτερη στιγμή; Πιθανώς η συμμετοχή στην acid house έκρηξη με την ίδρυση της Guerilla Records (οι Bassomatic γκρουπ του ήτανε) - το άθροισμα των δύο παρελθόντων του δηλαδή, αν το καλοσκεφτείς. Επιλέγονται ακόμη Ravel, Beethoven, Handel και Gorecki. Ο τελευταίος μαζί με τον Arvo Part επιχείρησαν να αποτρέψουν την κυκλοφορία του εγχειρήματος (διέφυγε από τα δελτία ειδήσεων).
