Slanting Ray
Το ντουέτο μερικές φορές είναι προτιμότερο απ' το κουαρτέτο. Του Πάνου Πανότα
Πάντα ήταν πολλά τα πέντε χρόνια για να φτάσει ένα νέο γκρουπ στον πρώτο του δίσκο. Διαπίστωση που τουλάχιστον για την ώρα δεν επιδέχεται πρόσθετες αναγωγές πέραν της μιας, πως ως συμβάν αφορά και στις Winter Severity Index. Βέβαια, αν σταθεί κανείς στις αλλαγές στο σχήμα των τελευταίων που συρρίκνωσαν το αρχικό κουαρτέτο του "Winter Severity Index" στο ντουέτο του "Survival Rate", και στο επίσης ντουέτο, αλλά άλλο απ' το προηγούμενο, του φετινού "Slanting Ray", παύει και να προβληματίζεται.
Η κινητικότητα πάντως δεν άγγιξε την Simona Ferrucci, το μοναδικό μέλος που έμεινε στη θέση του κατά την περίπου μισής δεκαετίας ζωή της μπάντας. Οδηγήτρια, συνθέτρια, ερμηνεύτρια, οργανοπαίχτρια, μα προπάντων είναι κι η άτυπη εγγύηση πως στο βάθος πρόκειται τελικά για το ίδιο γκρουπ ασχέτως των πρώην συμπαιχτριών που έμειναν να βλέπουμε σε ασπρόμαυρες φωτογραφίες του παρελθόντος. Όμορφες για πόστερ σε δωμάτια καλομαθημένων και παραχαϊδεμένων νεογκοθάδων, αν όχι για την οδυνηρή συνειδητοποίηση ενός παρ' ολίγον αδιεξόδου. Για όσους καταφέρουν να το αντιληφθούν φυσικά.
Κάπου είχα διαβάσει το καλοκαίρι πως οι πρώτες-πρώτες διαφημίσεις είχαν σκοπό λέει να κινητοποιήσουν τη λογική. Η Ferrucci ενεργεί επομένως όπως οι μεταγενέστερες, κινητοποιώντας το θυμικό. Στα τραγούδια που γράφει γίνεται εν πρώτοις φανερό ότι αφομοίωσε ιδανικά και μετασχημάτισε ακόμη πιο εμφατικά μερικές αγαπημένες επιρροές απ' τα eighties. Για τις οποίες θέλοντας και μη θα πρέπει να πούμε περισσότερα, δηλαδή κυρίως το ότι τις βρίσκουμε στο παρόν όπως είναι, ως δεδομένα μεγέθη που υπήρχαν έτσι από πριν και παρουσιάστηκαν ξανά σε δίσκο χρονολογίας '14. Το μπάσο του Simon Gallup, οι κιθάρες των Dave Fielding και Reg Smithies, ο ρυθμισμένος Doktor Avalanche κ.ο.κ.
Το "Slanting Ray" διαψεύδει τις δυνάμεις της συνήθειας: είναι κλάσης ανώτερο απ' ό,τι αναμενόταν κι ασφαλώς χρειαστήκαμε μεγαλύτερο καλάθι από αυτό που παίρναμε σε ανάλογες περιπτώσεις. Οι Ιταλίδες καταθέτουν ένα απ' τα καλύτερα στιλιστικά cold wave που μπορεί να συναντήσει κανείς σήμερα σε μουσικό άλμπουμ πρόσφατης εσοδείας, σε διάκριση απ' τα αμέτρητα αναβιωτικά συγκροτήματα της σημερινής εποχής. Και βέβαια δεν περιορίζονται πια εντός των τειχών της Ρώμης απ' όπου και προέρχονται.
Αρχικώς τα "The Brightest Days", "No Will" κι ακολούθως τα "Fishblood", "A Sudden Cold", "Compulsion" και το instrumental "Bianca" είναι εξαιρετικά κομμάτια, πλήρη σε συγκινησιακή πυκνότητα και μελωδίες. Όλα τους κερδίζουν πολύπλευρα, όπως και το σετ των δέκα συνολικά, απ' την ίδια την παρουσία της Simona Ferrucci, καθώς ξεπροβάλλει μέσα απ' αυτά περίκλειστη στον εαυτό της, αλλά διαχυτική και σίγουρη πως θα κερδίσει τα πεντάλεπτα στοιχήματα που παίζει στο καθένα τους απλά και μόνον σύροντας τη διαχωριστική γραμμή κάπως διαφορετικά από άλλους κι ωθώντας τις συνθέσεις της να πάρουν την κλασική τους διατύπωση ήδη απ' το πρώτο τους λεπτό.
Χρειάζεται να γίνει σαφές μολαταύτα πως οι Winter Severity Index δεν εισέρχονται σε αχαρτογράφητα νερά, δεν υπερασπίζονται επίμονους μύθους. Εγγράφτηκαν στη μαθητεία της μοναξιάς, ίσως το πιο παλιό δημιουργικό σχολείο. Κι είναι ακριβώς σε τούτο το σημείο όπου κρίνονται πάρα πολλά στο "Slanting Ray". Εκεί επίσης βρίσκεται κι ο λόγος που δίσκος και συγκρότημα μας οδήγησαν σε κάπως δύσκολες ατραπούς, θύμησης, αισθητικής και ύφους. Όντως το έκαναν, ωστόσο μέσα από ένα σπουδαίο ντεμπούτο άλμπουμ που δεν περιορίζεται απ' τα όποια δεσμά κάποιου αυτοσκοπού ή αιτιότητας. Κατά την γνώμη μας και πολύ λογικά. Συστήνεται, λοιπόν, όπως και καθετί αληθινά αυθεντικό στη μουσική. Τουλάχιστον...
