Femme fatale

Βαρετά στοιχεία για βιογράφους, αλλά πώς αλλιώς να μάθεις κάποιον που δεν ξέρεις;
Ο Wolf Mayer είναι αυστριακός από το Linz. Ενώ οι περισσότεροι ομοεθνείς του ετοιμάζονται και προπονούνται πυρετωδώς για το Euro 2008, αυτός πέρα βρέχει, γράφει μουσική και τραγούδια. Μαζί με τον Parov Stelar, του οποίου όμως το φετινό άλμπουμ δε φτάνει αυτό εδώ (αν και με πολλούς κοινούς συντελεστές), είναι οι δύο κύριοι που δείχνουν να μοιράζονται μέχρι στιγμής το label της Etage Noir. Στο παρελθόν, αλλά πότε ακριβώς και με ποιους μη με ρωτήσετε, τα νέα τα έμαθα στο ράδιο το αρβύλα που εκπέμπει διαδικτυακά, ο Mayer έχει δουλέψει ως promoter στο υποκατάστημα της Sony της χώρας του και κατά την τελευταία εξαετία λέει και διατυμπανίζει ότι έπαιξε πάνω από 500 λάιβ ως session drummer. Το πρώτο το πιστεύω, δείχνει να ξέρει πολύ καλά τα κατατόπια της μουσικής βιομηχανίας. Για το δεύτερο αμφιβάλλω, νομίζω πως είναι απόρροια του πολύ καλού στο πρώτο, και καλά θα κάνετε να αμφιβάλλετε το ίδιο κι εσείς.

Γενική περι-εργασία και ψαχούλεμα του δίσκου, αλλά αυτή η συνήθεια που έχω από παιδί δεν κόβεται.
Το "Femme Fatale" είναι το ντεμπούτο της Wolf Myer Orchestra (μείον ένα φωνήεν στο όνομα του αρχηγού, μην και το μπερδέψουμε με τίποτα φαρμακοβιομηχανίες). Με την πλειονότητα των αδρά διψήφιων καλεσμένων να είναι τραγουδίστριες, δικαιολογεί τάχιστα και τον τίτλο του. Ηχητικά και μουσικά περιέχει τα πάντα, από funk, electro ή απλή pop, hip hop σε ιχνοστοιχεία, soul και ασφαλώς jazz της πιο πρόσφατης έκδοσης. Θέλετε να πείτε αυτόν τον μοντέρνο ήχο nu jazz; Σας επιτρέπεται αβίαστα. Θέλετε να το πάτε κι ακόμα παραπέρα και να εφεύρετε τον όρο post-lounge; Σας συγχαίρω για το μεγάλο καλό που κάνετε στο μουσικογραφιάδικο κόσμο, μας βγάζετε όλους από έναν κόπο να λύσουμε το γρίφο και να πουλήσουμε πνεύμα. Ωστόσο, κρατείστε κάπου πως ο παρών πλουραλισμός με τις διαφορετικές ερμηνεύτριες, κατά το πρότυπο των Nouvelle Vague, είναι επιτυχής και οι ενορχηστρώσεις κι η παραγωγή στο στούντιο είναι με την τελευταία λέξη μόδας και τεχνολογίας. Τελικώς, δεν ξεχωρίζεις τα αναλογικά με τα ψηφιακά μέρη και αυτό μόνον ως προσόν μπορεί να αναφερθεί, κι έτσι αναφέρεται. Ο μοντερνισμός, του μοντερνισμού κ.λπ. Που μ' αρέσει, που σ' αρέσει κ.λπ.

Συμπέρασμα, για όλους τους τεμπέληδες της τελευταίας παραγράφου και του βαθμού στο κουτάκι του τέλους.
Στα τραγούδια που το "Femme Fatale" κορυφώνεται, που είναι ακριβώς τα μισά (η εναρκτήρια τετράδα στις θέσεις 1-4 και τα 9-10 μετά τη μέση), οι ακουστικές αισθήσεις κάνουν ένα τρυφερό πάρτι για λίγους. Θα χαρακτήριζα αυτό το ενίοτε εξαιρετικό αποτέλεσμα ακομπλάριστα "φρονίμως light" κι είναι το δεύτερο άλμπουμ που μου βγάζει αυτόν τον ετερόκλητο και ίσως παρεξηγίσιμο νεωτερισμό στους όρους, αλλά ποσώς με νοιάζει, εδώ μιλάμε μια υπέροχη μουσική, με βάθος και επάρκεια σε συναισθήματα κι εκτέλεση. Ευχάριστη, ρυθμική αλλά με αχνοπινελιές μελαγχολίας εδώ κι εκεί. Κάπως έτσι ήταν και το "Mar Dulce" των Bajofondo, αυτό ήταν η προηγούμενη φετινή περίπτωση, σε μικρότερο βαθμό πληρότητας -το ομολογώ χωρίς βασανιστήρια-, αλλά δεν ήταν αυτός ο λόγος που πέρασε στα ψιλά, ήταν η αδυναμία να ξεπεραστεί ο σνομπισμός, η απαξιωτική αντίδραση κι η αμφιβολία ότι το χάδι που κάνει τις αισθήσεις να αποκρίνονται δεν είναι αληθινό όταν προέρχεται από τον αφρό του hype και της εμπορικότητας. Δεν κρίνονται τα πάντα με τον ορθολογισμό, όπως κι η όποια ταμπέλα δεν είναι a priori ποιοτικός δείκτης. Όποιος δεν τα απομυθοποιήσει όλα αυτά, θα χάνει για πολύ ακόμα δίσκους με σπουδαία μουσική.

Παρόλη τη φρεσκάδα που η νέα γενιά βάζει με την ηλικία της, το "Femme Fatale" λέει παλιά, εκτός ηλικιών, πράγματα. Ακόμη κι ο τρόπος απέχει συνολικής πρωτοτυπίας κι ας κρύβεται στις ενορχηστρώσεις και την παραγωγή. Εντούτοις, τα λέει τόσο καθαρά, κομψά και με ευφράδεια που αυτομάτως γίνεται μουσική πρόταση με τόση σημασία και αξία που καθίσταται ουσιαστική για τη δισκοθήκη του σήμερα. Αυτό το τελευταίο σταχυολογούμε άλλωστε. Για τους δύσπιστους, ορίστε κι η τελική ένδειξη του πιεσόμετρου...