Koonyum sun
...Κι εκεί που την περασμένη δεκαετία καθόμουνα και άκουγα τους Drive-By Truckers, τους Silver Jews και τη Neko Case, στην Αυστραλία εκτοξευόταν ένας eco-friendly superstar: ο Xavier Rudd. Δεν είναι να ξεχαστείς ούτε για λίγο. Αυτοί οι Αυστραλοί είναι ικανοί να λατρέψουν ένα δεξιοτέχνη του didgeridoo (αυτό δεν είναι αστείο). Και όχι μόνο οι Αυστραλοί, αλλά και οι Καναδοί. Oι κάτοικοι της Κοινοπολιτείας είναι τελείως απρόβλεπτοι στην προσπάθειά τους να διαφοροποιηθούν από τους αχώνευτους προπάτορές τους: τρώνε εκείνη την αηδία που λέγεται vegemite και ανακηρύσσουν τον Xavier ως "πιο σέξι βετζιτέριαν Αυστραλό" (σας παρακαλώ, δείτε μια φωτογραφία του. Εκείνη με το σκουφί. I rest my case).
Όλα αυτά φτάνουν και περισσεύουν για να αδιαφορήσει κανείς για τον Xavier [άλλος ένας folk τραγουδοποιός με οικολογικές ανησυχίες; Ούτε εγώ δεν το αντέχω αυτό!] - ΑΝ.... ΑΝ δεν προσέξει μια λεπτομέρεια ιδιαίτερα σημαντική: στον τελευταίο δίσκο του με τίτλο Koonyum Sun συμμετέχουν δύο μουσικοί-αστέρια: ο μπασίστας Tio Moloantoa και ο περκασιονίστας Andille Nquebezelo, μέλη της μπάντας του μακαρίτη Lucky Dube. Το αποτέλεσμα είναι ένας ήχος που σε κάνει να νομίζεις ότι ακούς το "χαμένο γιο του Paul Simon - της εποχής του Graceland". Ο Xavier υποτίθεται ότι ανέκαθεν ανακάτευε διάφορα μουσικά είδη: reggae, western pop/rock, με επιρροές αφρικάνικες και από τη μουσική των aboriginal. Εδώ όμως οι Αφρικάνοι του απογειώνουν κυριολεκτικά τις συνθέσεις του. Μια rhythm section σκέτο διαμάντι και τα υπέροχα φωνητικά τους, ξεκολλάνε το δίσκο από τη folk/pop πεπατημένη.
Στα προηγούμενα 5 άλμπουμ του Xavier, οι ομολογουμένως ενδιαφέρουσες συνθέσεις χάνονταν μέσα στις τυποποιημένες "φτωχές" folk ενορχηστρώσεις - με εξαίρεση ίσως τα δύο προηγούμενα άλμπουμ που ηχογράφησε για την Anti, και τα οποία έχουν πιο ηλεκτρική χροιά. Ο ίδιος αποκαλεί τους Moloantoa και Nquebezelo αδελφές ψυχές του, και τους ονομάζει Izintaba που σημαίνει βουνό, επειδή στηρίχτηκε πάνω τους για να φτιάξει ένα δίσκο που μιλάει για την ανατολή στην οροσειρά Koonyum, εκτός των άλλων. Οι δυο Νοτιοαφρικανοί του δίδαξαν την τεράστια παράδοση του township jive. Και ενώ τα φωνητικά θυμίζουν μερικές φορές τις Ladysmith Black Mambazo, στο δίσκο υπάρχει και το Badimo όπου ακούμε φωνητικά των aboriginals στην αρχή, τα οποία να δίνουν τη θέση τους στα didgeridoo και μετά σε μια υπέροχη κιθάρα. Και από την άλλη, στο The Reason We are Blessed ακούμε ινδιάνικα tribal φωνητικά στην παράδοση του call-and-response, πριν μπει ο Paul Si... o Xavier Rudd ήθελα να πω.
Άλλοτε, πάλι, ο Rudd μου θυμίζει τον Sting (και όχι, αυτό δεν το λέω για καλό), αλλά μετά του περνάει, ευτυχώς (στο Yandi, για παράδειγμα). Πέρα από πλάκες, ο δίσκος έχει μια μαγική, tribal και συγχρόνως γλυκά μελωδική ατμόσφαιρα (βλέπε λήμμα: Simon, Paul). Τον συμπάθησα τελικά αυτό τον Rudd. Με παρέσυρε παρά την αρχική μου προκατάληψη. O δίσκος του είναι ευχάριστα φρέσκος κι ας αντλεί στοιχεία κυρίως από την αφρικάνικη pop της δεκαετίας του '80 με μια γερή δόση reggae. Και πολύ θα ήθελα να τον δω live. Διότι λένε ότι στήνει μπροστά του τρία (3) didgeridoo, έχει μια slide κιθάρα στην ποδιά του και παραπέρα ένα stompbox (σαν εκείνο που έπαιζε ο John Lee Hooker), συν μισή ντουζίνα άλλα όργανα - και γίνεται ένας άνθρωπος-ορχήστρα. Μάλλον πρέπει να πάω στην Αυστραλία ε;
