Women as lovers
"Μου άρεσε περισσότερο από όσο πρέπει" έλεγε το mail Ιταλού φίλου μου για το 'Women as lovers'. Για κάποιον λόγο η Ιταλία είναι η χώρα όπου έχει το μεγαλύτερο σουξέ ο Jamie Stewart μετά τις ΗΠΑ (έχει συνεργαστεί και με τους Τορινέζους Larsen, ως XXL). "Εμένα μου άρεσε λιγότερο από όσο πρέπει" ήταν η απάντησή μου. Tο νόημα των ανόητων κατά τα άλλα "πρέπει" και "δεν πρέπει" είναι ότι οι fans του ξεχωριστού (;) στιλ των Xiu Xiu, αν και καταλαβαίνουν ότι το 'Women as lovers' δεν είναι το καλύτερό τους, δεν θα απογοητευτούν. Οι υπόλοιποι μάλλον κουραστικό θα το βρουν.
Το να προσπαθείς να γίνεις προκλητικός με τη μουσική σου, ούτε καλό ούτε κακό είναι. Άλλοι ορκίζονται ότι δεν ήταν στις προθέσεις τους, άλλοι πάλι το έχουν τιμή τους και καμάρι τους. Η κακοφωνία ως καλλιτεχνική φιλοσοφία δεν είναι καμιά καινούρια ιστορία. Άλλωστε όλα εκ του αποτελέσματος κρίνονται. Κι όταν και το αποτέλεσμα δεν είναι ούτε καλό ούτε κακό, ο εκτελών χρέη μουσικοκριτικού αφήνει να βγάλουν το φίδι από την τρύπα οι υπόλοιποι ακροατές ή ο αρχισυντάκτης (ξέρετε απέξω απέξω μπορεί να πει τη γνώμη του σε κείνη τη μικρή εισαγωγή στην πρώτη σελίδα).
Όπως μας είχε υποσχεθεί ο Jamie Stewart, ο νέος δίσκος του είναι πράγματι κάπως πιο προσιτός, και πάντως δε φαντάζομαι να ήταν κανείς τόσο αφελής ώστε να περίμενε να ακούσει mainstream pop. Με την ευκαιρία να πω ότι η διασκευή στο 'Under Pressure' των Queen και David Bowie (εδώ ντουετάκι με τον Michael Gira των Swans) είναι ok, όπως είναι συνήθως οι διασκευές των Xiu Xiu και αρκετά πιστή στο πρωτότυπο, όπως δεν είναι συνήθως οι διασκευές των Xiu Xiu. Μια χαρά είναι και η παραγωγή του Greg Saunier, γνωστού ως drummer των Deerhoof.
Και αυτήν τη φορά τεζαρισμένες κιθάρες, πνευστά, κουδούνια, jazz και ηλεκτρονικά στοιχεία ενσωματώνονται στη δομή των τραγουδιών (προσοχή! η λέξη "τραγούδι" χρησιμοποιείται για πρώτη φορά ίσως σε περιγραφή δίσκου των Xiu Xiu με την πραγματική, ή έστω την πιο κοντινή στην κοινώς αποδεκτή έννοιά της).
Ουκ ολίγες οι αναφορές που έχουμε ακούσει και διαβάσει στην προσπάθεια να περιγραφεί ο ήχος των Xiu Xiu. Μεταξύ αυτών οι Pere Ubu (τα αλλοπαρμένα αλά David Thomas φωνητικά στο 'In Lust You Can Hear the Axe Fall' υποστηρίζουν την άποψη αυτή, αν και φοβάμαι ότι μιλάμε για διαφορετικά μεγέθη). Στις σκοτεινές folk στιγμές, που όταν δεν είναι πολύ μπουρδουκλωμένες είναι πράγματι γοητευτικές (βλέπε 'Black Keyboards'), ενίοτε ο Stewart μου θυμίζει τον Bill Callahan των Smog και είμαι σίγουρος ότι σε άλλους θα θυμίζει άλλα.
