XX
Κάποτε αγοράζαμε δίσκους κυρίως με τον παρακάτω τρόπο... Ή μήπως θα έπρεπε να πω απλά "κάποτε αγοράζαμε δίσκους". Ας το αφήσουμε αυτό τώρα και ας προχωρήσουμε σε μία άσκηση εργασίας που θέλει τον υποψήφιο ακροατή/ αγοραστή του πολυδιαφημισμένου (το hype υπήρχε και πριν από το internet) ντεμπούτου άλμπουμ των Λονδρέζων The XX... να τοποθετείται χωροχρονικά κάπου στις αρχές της δεκαετίας του '90 στη Θεσσαλονίκη. Επιλογή του φυσικά ένα από τα πολλά "εναλλακτικά", "ανεξάρτητα" και πλέον... θρυλικά δισκοπωλεία της πόλης:
Rollin Under: Δειλά - δειλά παίρνει το δίσκο προς το ταμείο, με την ήδη χαμένη ελπίδα να του επιτρέψουν να ακούσει έστω και ένα τραγούδι, προκειμένου να επιβεβαιώσει την αγορά. Λάθος μέρα διάλεξε όμως... Παρασκευή απόγευμα η παρέα του Rollin Under είναι σε πλήρη απαρτία και το μόνο σίγουρο είναι ότι τουλάχιστον ειρωνικά θα αντιμετωπιστεί η επιλογή του προς το τρέχον βρετανικό hype, τη στιγμή που υπάρχουν γύρω του άπειρα βινύλια του τέταρτου και μισό κύματος του πρωθύστερου αυστραλέζικου πανκ. Μόνο ένας περίεργος τύπος που επικυρώνει την ταύτιση του new wave με το nerd look, του εφιστά την προσοχή σε ένα τραγούδι που προοικονομεί την έλευση στα 00s της σημαντικότερης tribute μπάντας στους Joy Division, παρά το αστυνομοκρατούμενο όνομα της. To Crystalized κοντεύει να τον ψήσει, αλλά τελευταία στιγμή του φορτώνουν χωρίς να το καταλάβει ένα βινύλιο των Scenic με όμορφο χάρτινο εξώφυλλο, αλλά χωρίς φωνητικά και hype. Καλύτερα να μην το πολυακούσει, μπορεί να αποκτήσει συλλεκτική αξία στο μέλλον... Καθώς φεύγει διακρίνει μια απογοήτευση στο πρόσωπο του συμπαθούς δισκοπώλη, που όμως κανείς δεν του επέτρεψε να επέμβει.
Καλειδοσκόπιο: Και εδώ το στερεοφωνικό ακρόασης του μαγαζιού τελεί υπό το χώρο εποπτείας του ιδιοκτήτη. Πρόχειρα και με έλλειψη βούλησης του βάζει να ακούσει το πρώτο τραγούδι. Αν και... Intro περιέργως είναι από τα τραγούδια εκείνα που σε ψήνουν να αγοράσεις με τη μία ένα δίσκο. Έρχεται σε ωραία συνέχεια με το VCR αποκαλύπτοντας μια μπάντα που σοφά επιλέγει λιτότητα στον τρόπο έκφρασης της. Περισσότερο όμως ακούει ένα λογύδριο κατά της εφήμερης μουσικής πραγματικότητας, παρά τα επιμελημένα pop ακόρντα που εισάγουν το εναλλακτικό ροκ σε πεδία ουσιαστικής ευαισθησίας. Αρπάζει το Blood Nirvana των Last Drive, λόγω αναφοράς του καταστήματος στα credits του δίσκου, ξεφυσάει... κάνει παύση για μια "κρέμα ομορφιάς" στο Φρουτότυπο και συνεχίζει προς Δ.Ε.Θ. μεριά...
Noise: Ήρθε μάλλον στο κατάλληλο μέρος. Ο δίσκος ακούγεται ήδη με το που μπαίνει στα ηχεία του καταστήματος και σε ικανότερη ένταση από οπουδήποτε αλλού. Ήταν η δέκατη τρίτη φορά που έπαιζε μες στην ίδια μέρα, από ότι πληροφορείται αργότερα. Ένας ακόμη περισσότερο nerd τύπος κάνει λόγο για ιδανική ευθυγράμμιση του indie με τις up to date dance pop παραγωγές. Πριν προλάβει να βγάλει τα λεφτά από την τσέπη, σκάει στο μαγαζί ολάκερη η brit pop παρέα του δισκοπώλη, παίρνουν από ένα αντίτυπο έκαστος (ακόμη και αυτοί που είναι ζευγάρια!) και φεύγουν. Επόμενη παραλαβή σε δέκα ημέρες... Έχει και επιλογή για το εφτάϊντσο στη... μισή τιμή του δίσκου, αλλά τέτοια ώρα τέτοια λόγια. Ρε λες το Blood Nirvana να είναι heavy metal και να την πάτησε;
Λωτός: Υπάρχει σχετική ενημέρωση για την κυκλοφορία του δίσκου και εκτίμηση στο αόριστα σκοτεινό των ηχοχρωματικών διαθέσεων του συγκροτήματος, όπως συνεπικουρείται από τεχνικές στη χρήση οργάνων και studio, που αν ακούσεις προσεχτικά, μπορεί και να σε παραπέμψουν στις τακτικές του Martin Hannett για εξάντληση των ορίων των μελών μιας μπάντας... Αντ' αυτού όμως φεύγει με την αιωρούμενη απορία για τον αν το άλμπουμ των Coil που μόλις αγόρασε ακούγεται σε δυνατή ένταση ή θα τον διώξουν οι δικοί του από το σπίτι...
Stereodisc: Με ευγένεια και προθυμία, πλην υποδόριο ύφος μπλαζέ αδιαφορίας για το ότι δεν το έχει κάνει ήδη, μια γοητευτική σε όψη και χροιά φωνής κοπέλα του βάζει να ακούσει το άλμπουμ από την αρχή μέχρι το τέλος, χωρίς να ασχολείται μαζί του περαιτέρω. Με ίδια κρίση επιτέλους, ξεχωρίζει το Islands, του οποίου τα φωνητικά μίλια απέχουν από την τακτική των κραυγών που ακολουθεί το indie rock της εποχής. Πείθεται ακόμη περισσότερο καθώς αναδύεται η σεξουαλική διάθεση του δίσκου, παράδοξη για μία σκηνή που φημίζεται για τη σεξουαλική της υπόσταση, όσο ο Neil Young για τα πλήκτρα του. Λες αυτοί οι τύποι με το να συγκλίνουν σε άπειρα διαφορετικά στυλ, χωρίς όμως να χρησιμοποιούν φθηνές crossover τακτικές, να θέτουν νέες βάσεις για την pop μουσική που έρχεται; Στο ταμείο καθώς πληρώνει επιτέλους το άλμπουμ, διαπιστώνει ότι του χρεώσανε και την ώρα της ακρόασης. Ίσως και τα αυξημένα δημοτικά τέλη του τρέχοντος μήνα...
Είδες από τι περιπέτειες σε γλυτώνει το downloading εικοσάχρονε ακροατή του σήμερα, που πρέπει οπωσδήποτε να αγαπήσεις τους XX καθώς είναι η εφήμερα σπουδαία μπάντα που θα θυμάσαι με ευχάριστη νοσταλγία όταν θα είσαι 30;
