Odd blood
Λένε ότι όταν έχεις μεγάλες προσδοκίες για κάτι, το αποτέλεσμα δεν μπορεί παρά να απογοητεύσει. Οι Yeasayer έβαλαν σίγουρα τον πήχη πολύ ψηλά με εκείνο το πρώτο album τους, τίποτα όμως δεν μπορούσε να μας προετοιμάσει για αυτή την αποτυχία ολκής που ακούει στο όνομα Odd Blood. Το συγκρότημα μοιάζει σα να ήταν υποχρεωμένο να αποδείξει ότι έχει ανατρεπτικές ιδέες και ότι πρωτοπορεί στη σύγχρονη ψυχεδέλεια, ξεχνώντας το πραγματικά σημαντικό: τα καλά τραγούδια.
Κι έτσι, οι Yeasayer, από εκεί που μπορούσαν να σκαρώσουν συναρπαστικά μυσταγωγικά έπη, κατέληξαν να πουλάνε τρέλα. Όχι με την καλή έννοια όπως ο Devendra ή οι Super Furry Animals, αλλά τρέλα στο στιλ όποιον-πάρει-ο-χάρος. Ηχογραφούν το "ONE", ένα κομμάτι που στην καλύτερη περίπτωση θα μπορούσε να είναι προτελευταίο τραγούδι στο νέο album των Cut Copy, και στη χειρότερη συνεργασία του Μπίγαλη με τον Ρακιντζή. Το "Love Me Girl" ξεκινά σαν mega-hit του Φοίβου, κι εκεί που περιμένεις να ξεπροβάλλει η Βανδή με φωνητικά περασμένα από vocoder, το κομμάτι εκτροχιάζεται σε κάτι από Michael Jackson της Dangerous εποχής, για να καταλήξει με ένα ρεφρέν όπου κανείς δεν ασχολήθηκε καν να βρει μια ομοιοκαταληξία της προκοπής, και έτσι μας πετάνε το τραγελαφικό "don't give up on me now / and I won't give up on you now". Η τριάδα του κακού γούστου συμπληρώνεται και με το απαράδεκτο single Ambling Alp, το οποίο θα ήταν ίσως καλό για comeback των Bee Gees, αλλά όχι αντάξιο των Yeasayer.
Εκεί βέβαια είναι και το πρόβλημα: οι Yeasayer δείχνουν να μην έχουν συναίσθηση του τι τους αξίζει και τι όχι. Υποτιμούν την ίδια την ύπαρξή τους, προτιμώντας τη σαχλαμάρα από την πραγματική δημιουργία, και ελπίζοντας ότι αυτός ο ελεγχόμενος, ανούσιος χαβαλές του Odd Blood θα κάνει τους πάντες να λένε πόσο cool συγκρότημα είναι. Θα τα καταφέρουν σε αυτό, με δεδομένες τις σημερινές ταχύτητες και πρακτικές που οι μάζες καταναλώνουν μουσική. Ως μουσικοί είναι σπουδαίοι, το ίδιο και ως ερμηνευτές, η παρουσία τους πάνω στη σκηνή είναι εκρηκτική, τα νέα τραγούδια είναι νευρώδη και ξεσηκωτικά, δυο-τρία από αυτά είναι μάλιστα αξιόλογα (π.χ. το "Strange Reunions" ή το "The Children") - ποιος, λοιπόν, θα ενοχληθεί στ'αλήθεια που τα περισσότερα είναι κακόγουστα; Εδώ οι Yeasayer σπάνε φανερά πλάκα, με τους εαυτούς τους ή με εμάς - δεν είναι σίγουρο τι από τα δύο. Το βέβαιο είναι ότι δεν μπορούν να δουν τη διαχωριστική γραμμή μεταξύ της ευστροφίας του Beck και της αμετροέπειας των TV On The Radio. Προσπαθούν να ακουστούν ξέγνοιαστοι, ερμητικοί, ζωηροί, αλλά μετά από 5-6 ακροάσεις, αυτό που ακούει κανείς είναι ένα συγκρότημα σε πλήρη αμηχανία, που δεν ήξερε πώς να κάνει το δεύτερο βήμα του μετά από ένα αριστουργηματικό ντεμπούτο.
Μια χαμένη ευκαιρία, λοιπόν, και μια από τις σπουδαιότερες μπάντες της τελευταίας πενταετίας σε αδιέξοδο. Από κάτι τέτοιες περιπτώσεις έχει βγει το κλισέ του "δύσκολου δεύτερου album", και είναι πραγματικά κρίμα συγκροτήματα με την κλάση των Yeasayer να κάνουν τέτοια στραβοπατήματα. Προτιμήστε καλύτερα άλλη μια ακρόαση του πρώτου δίσκου τους, και απλά περιμένετε (χωρίς μεγάλες προσδοκίες) για τον τρίτο.
