Every night dreams (Music for Mikio Naruse's silent film "Yogoto no yume")
Αρκετούς μήνες μετά την self released κυκλοφορία του από τους ίδιους τους δημιουργούς, το Every Night Dreams έχει απαντήσει με απαιτητικά ξεκάθαρο τρόπο στην ερώτηση αν μπορεί -και αξίζει- να σταθεί ως ανεξάρτητο άκουσμα, με απούσες τις εικόνες που κλήθηκε να επενδύσει ηχητικά. Τουλάχιστον στους ακροατές εκείνους που δεν φοβήθηκαν τις απαιτήσεις των επανειλημμένων προσεχτικών ακροάσεων, αλλά κέρδισαν από αυτές.
Έχοντας παρακολουθήσει την επί σκηνής πορεία των Your Hand In Mine έχω την αίσθηση ότι το εν λόγω έργο βοήθησε με την πληρότητα και την αναμφισβήτητη αισθητική του το ντουέτο από τη Θεσσαλονίκη να συγκεκριμενοποιήσει τις εξερευνητικές του διαθέσεις και να εντάξει την ηχητική του ελευθεριότητα σε φόρμες λειτουργικότητας, οι οποίες δεν είναι πάντοτε και απαραίτητα αρνητικό στοιχείο σε μία μουσική δημιουργία.
Με την εσωτερική τους ένταση, την αφύπνιση οικείων αναφορών και την υπενθύμιση του ότι η Μεγάλη Μουσική (αν φυσικά πιστεύετε ότι υπάρχει τέτοια - εγώ τείνω προς το ναι) υπήρξε πάντοτε ορχηστρική και δεν χρειάστηκε ποτέ το δεκανίκι του λόγου, αρκετά από τα θέματα εδώ μέσα ξεχωρίζουν στο βαθμό που να αναζητούνται σε ακροάσεις ως αυτόνομα "τραγούδια".
Όχι μόνο το από νωρίς αυτονομημένο At The Bar I, βοηθούμενο στον μέγιστο βαθμό από την παρουσία της ακορντεονικής μελωδίας, που ποτέ δεν κάνει λάθος όταν στοχεύει σε συναισθήματα. Σίγουρα και το Siren που εκσυγχρονίζει με ανακούφιση το ηχητικό οπλοστάσιο και κρατάει αποστάσεις από τα κλισαρισμένα δίπολα της κυρίως ημεδαπής κινηματογραφικής μουσικής πραγματικότητας.
Σε όλα αυτά τα "συν" έρχεται να προστεθεί -ευτυχώς!- και η βεβαιωμένη πλέον μέγιστη φροντίδα και πρόνοια της Inner Ear για τις κυκλοφορίες της. Ευτυχείς οι κάτοχοι της "συλλεκτικής" πρώτης κυκλοφορίας, αλλά περισσότερο ουσιαστική η κατοχή αυτού του λιτά ολοκληρωμένου αισθητικού αποτελέσματος που με μετρημένο τρόπο οδηγεί σε κάποιες από τις εικόνες που ενέπνευσαν τους ήχους. Ή διαφορετικά: τις εικόνες τις οποίες οι ήχοι κατάφεραν και "ανέστησαν" προσδίδοντάς τους ουσιαστικότερο νόημα. Φαντάζομαι ότι υπήρχαν ανυπέρβλητα κολλήματα που εμπόδισαν ένα συνοδευτικό DVD με τη μικρού μήκους ταινία. Ή τώρα που το σκέφτομαι... καλύτερα που δεν έγινε κάτι τέτοιο και έμεινε μοναδική η δύναμη της μουσικής.
Οι Your Hand In Mine πήρανε το όνομά τους από ένα τραγούδι των Explosions In The Sky. Επίσης το No Luck With Jobs είναι μια ωραία επιλογή για όνομα συγκροτήματος. Θεωρητικά θα μπορούσαν να παρασυρθούν στο σχηματισμό μιας πλήρους μπάντας που θα αναζητούσε το "ολοκληρωμένο" ελληνικό indie όνειρο (support στο Ρόδον παλαιότερα και στο Γκαγκάριν σήμερα). Επί του παρόντος έχουν τη μοναδική ευκαιρία να απευθυνθούν σε πλήθος πραγματικά μουσικών ακροατηρίων και να μην ακολουθήσουν την επερχόμενη πτώση μιας σκηνής που το κύριο μέλημα των μελών της αποτελεί το να αρνούνται επίμονα ότι αποτελούν μέρος της.
Οι Your Hand In Mine δεν αποκηρύσσουν με αστήριχτη βία (όπως βιασύνη και όπως βαριά αμέλεια και έλλειψη γνώσης) το underground, αλλά του χαρίζουν ουσιαστικές αιτίες για να συνεχίσει να υπάρχει.
Το Every Night Dreams ακολούθησε μια πορεία πολυδαίδαλης επιβράβευσης και ανεπιτήδευτα εξεζητημένης διαφορετικότητας, που το κατατάσσει σε ένα από τα πραγματικά ανεξάρτητα ακούσματα που ευτύχησε να εντάξει στους κόλπους της η ελληνική σκηνή από καταβολής αυτής. Το αν όλος αυτός ο όμορφος και χρονικά συμπιεσμένος θρύλος βρίσκει πραγματικά ανταπόκριση στις αντιδράσεις που οφείλει να προκαλεί μια ουσιαστική μουσική αυταξία, είναι -επαναλαμβάνω- συνισταμένη μόνο της προσωπικής ικανότητας του καθενός για ουσιαστικές ακροάσεις.
Δεν θα εκπλαγώ αν το επόμενο άλμπουμ των Your Hand In Mine είναι noise και απροσπέλαστο. Ούτε αν θα ξεχειλίζει από ηχητική απλότητα και τραγουδιστική αμεσότητα...
