The garden novels

Ανυπόφορα κοινότοπα τα δυο πρώτα κομμάτια που καλύπτουν και το 1/4 της διάρκειας του δίσκου. Σοβαντίσματα χωρίς φαντασία πάνω σε βαλσοειδείς ρυθμούς. Στα πρώτα 20 δευτερόλεπτα καταλαβαίνεις πως θα συνεχίσει το πράγμα. Αν η εξέλιξή τους παιζόταν στο στοίχημα θα το έπιαναν όλοι. Δε θα εκπλαγώ αν τα ακούσω στην τηλεόραση, την ώρα που εμφανίζεται η κάρτα της ΠΟΕΣΥ "όχι στο κλείσιμο της ΕΤ1".

To τσιρκομπίτ, τα φωνητικά και ένα όμορφο οργανικό σχήμα που παρεμβαίνει πολλές φορές στο "Nightly Drums" ανεβάζουν τις προσδοκίες για καλύτερη συνέχεια. Το "A Boy and the Birds" είναι σαν ταραντέλα παιγμένη απ'τον Tiersen και βγάζει την αίσθηση του δρόμου και της λαϊκής γειτονιάς που κάνει και τη δική του μουσική τόσο αγαπητή. Άξιο μνείας και το "Morning Drums". Περίμενα μετά την εισαγωγή του να μπει ο γρήγορος ρυθμός και να σκάσουν τίποτα κοζάκοι χορευτές αλλά το επτάλεπτο κυλάει αργά, φορτωμένο με κιθάρες και τύμπανα. Τα υπόλοιπα θα μπορούσαν να ντύσουν, σεμνά και ταπεινά, πολλές κινηματογραφικές εικόνες.

Ναι οι Μυλωνάκης - Παπαδόπουλος είναι συμπαθέστατοι, παίζουν κάτι διαφορετικό από τα περισσότερα ελληνικά συγκροτήματα, ψάχνονται με όργανα και περίεργες πηγές ήχου αλλά αυτά που παίζουν τα έχουμε ξανακούσει σε soundtracks ή μη, οι ρυθμοί είναι παιδικοί, οι ιδέες λίγες, και ούτε ένα τραγούδι καταφέρνει να ξυπνήσει έστω και έναν εφήμερο έρωτα. Αναπόφευκτα μειώνεται και το ενδιαφέρον για νέες ακροάσεις.

Επειδή δε φαντάζομαι πως τους ενδιαφέρει το κοινό των φιλανθρωπικών εκδηλώσεων της Έλενας Ράπτη ή του Μεγάρου θα τους συμβούλευα (αν και δε μου πέφτει λόγος) να το τραβήξουν λίγο στα άκρα, να βάλουν ψυχή, τρέλα, βρωμιά, λίγη τραχύτητα (με τα καταραμένα θερεμίν που έχουμε μπλέξει!) γιατί άλλες απαιτήσεις έχουμε από ένα soundtrack και άλλες από ένα άλμπουμ συγκροτήματος.