Yeti

Τι το τόσο ξεχωριστό και ενδιαφέρον μπορεί να έχει η ύπαρξη και η πορεία ενός συγκροτήματος έξι νεαρών από το Cardiff της Ουαλίας; Είτε οι Gorky's Zygotic Mynci - οι πιο διακεκριμένοι από τους μουσικούς ομοεθνείς τους κατά την πρόσφατη ιστορία - τους διάλεγαν να ανοίγουν τις συναυλίες τους στην τελευταία τους βρετανική περιοδεία, είτε όχι, εμένα το ίδιο θα μου έκανε! Έστω και αν επιπροσθέτως ονομάζονταν Zabrinski και είχαν κυκλοφορήσει το δεύτερό τους album με τίτλο 'Yeti' στο δισκογραφικό label της Ankstmusik, περίπου ένα μήνα πριν λήξει ο προηγούμενος χρόνος, τίποτα δεν θ' άλλαζε!

Αν όμως μου έλεγαν ότι εδώ κρύβεται μια από τις πιο ολοκαίνουργιες εκδοχές του ψυχεδελικού, μόνον για το πώς και το πού θα έμενα συντονισμένος. Τόσο ώστε να ανακαλύψω με τα δικά μου αυτιά ότι όντως υπάρχει επιβεβαιωμένος και πλαισιωμένος χώρος, όπου τα χωρίς μετριοπάθεια pop vibes των New Order, των Air και των Pulp δύναται να δουλεύονται μέσω της ανάρμοστα θορυβώδους προοπτικής των πρώιμων Mercury Rev. Και κάποτε να ενορχηστρώνονται από ένα τωρινό ηλεκτρονικό πειραματισμό (σύγχρονο δεν σημαίνει πάντα μοντέρνο, έτσι;), αναλυμένο στοιχειωδώς σε δέκα συνθέσεις και σε μόλις μερικά μετρημένα δευτερόλεπτα πάνω από τα τριάντα και οκτώ λεπτά μουσικής. Έντονης πάραυτα, με γνώμονα το νευρικό και δυναμικό του φρέσκου, αλλά και την συνεσταλμένη σκέψη του συγκροτημένου και του γνωστικού. (Είναι κάτι περισσότερο από ξεκάθαρο ότι οι Zabrinski ξέρουν πολύ καλά τι ζητούν, από την αρχή μέχρι το τέλος εδώ.) Να πω ότι τα περίμενα όλα αυτά; Με υπεκφυγές θα την βγάλουμε στα δύσκολα;

Και για να ρωτήσω τώρα τους καλούς μαθητές πόσο βαθύτερα πιστεύουν ότι απαιτείται να εκφράζεται η μουσική ως feedback μιας εποχής απάθειας και αδιαφορίας (ξέρετε, λίγο από το βαρύ του πεπρωμένου, λίγο από το ένστικτο του τέλους, λίγο από το ζήσε σαν την τελευταία στιγμή, ...), όταν στο soundtrack της τεχνητής νοημοσύνης της αστικής κοινωνίας μας περιέχονται σε πληθώρα βιομηχανικοί εφιάλτες όπως των instrumentals 'The 100th Yeti', 'Bullied Into Boxing', 'Download My Files', αλλά πάραυτα εμείς τους ξαναζητάμε και τους απολαμβάνουμε, λες και όλες οι πρότερες φορές στάθηκαν μάλλον λίγες και ανολοκλήρωτες; Είναι που θέλουμε να ακούμε ό,τι ζούμε και μας κυνηγάει ακόμη και στα όνειρα τελικά; Αντί να του ξεφύγουμε με άλλους ήχους; Και τι γίνεται όταν ο ρυθμός και η ευχέρεια στην ακαταμάχητα απλοϊκή pop των 'Freedom Of The Hiway', 'Mishi Brei', 'Rattlesnake On Ice', '3968', 'Celwyddwallt' μοιάζουν με γδαρμένο μαγικό καθρέπτη-ταξιδευτή που δεν έχει πρόθεση να μας γυρίσει πίσω; Έλα ντε!!

Πάντα μου άρεσαν οι απρόβλεπτες εξελίξεις, το suspense και οι ταινίες με μυστηριώδες τέλος, αν και αδιαφορούσα μπρος σε κάθε ξαφνικό ή αιφνιδιαστικό (ακόμη και σε αυτήν την έκπληξη της τούρτας των γενεθλίων μου, ο αθεόφοβος!). Είναι σαν να υποδύεσαι τον κατάσκοπο!