ΔΙΣΚΟΙ

Μεταξύ Ισπανίας και Αμερικής, μεταξύ οικείου και ανοίκειου, μεταξύ νέου και κλασικού, η τέχνη που μας αφορά κάπου σε κάποιο "μεταξύ' δημιουργείται... Της Ελένης Φουντή

Bloom in Dot Volute

(Ανεξάρτητη Παραγωγή)
Αφρικανική kora, περσικό σαντούρι, ηπειρώτικοι και ινδικοί δρόμοι, δυτικά ηλεκτρονικά μαραφέτια. Μουσική/οί που αγνοεί/ούν τα σύνορα και την γεωγραφία... Του Αντώνη Ξαγά
Πάνε ή δεν πάνε παραπέρα, στον "δύσκολο" δεύτερο ή τρίτο δίσκο, κι αν ακόμη μείνουν "one hit wonders', μήπως να κρατήσουμε την καβαφική διδαχή από το "Πρώτο Σκαλί"; Εδώ που έφθασαν λίγο δεν είναι... Του Παναγιώτη Αναστασόπουλου

Λοκατόλα Νέκυια

(Same Difference Music)
Εν αρχή ην ο λόγος, το λέει και η Βίβλος μπροστά-μπροστά. Μετά όμως ήρθε και η μουσική. Και κάτι νέο γεννήθηκε. Του Αναστάσιου Μπαμπατζιά
Μαύρα μάτια της λήθης κάναμε για να ακούσουμε νέο δίσκο του σουηδικού γκαράζ ροκ συγκροτήματος. Οι περισσότεροι για 14 χρόνια ο Χρήστος Αναγνώστου για.. 24. Και συνεχίζει...
Και μπορεί το νεόκοπο βρετανικό σχήμα να δηλώνει "ότι είναι ο εαυτός" του κατά την χύδην έκφραση των καιρών, στον δίσκο ωστόσο ακούμε και άλλους 'εαυτούς' από το παρελθόν. Του Παναγιώτη Αναστασόπουλου

Messa Close

(Svart Records)
Μην είναι prog; Μην είναι doom; Μην είναι metal; Κι αν είναι απλά 'παλιορόκ'; Πόση έχει τελικά σημασία; Του Γιώργου Παπαδόπουλου
Αντισυμβατική από τα νιάτα της (όταν έκαιγε πιάνα), ακάματη ερευνήτρια του ηχητικού κόσμου συνεχίζει στην 9η δεκαετία της, εδώ πειραματίζεται με κύριο όργανο την τρομπέτα (ομολογουμένως πιο... δύσκολη στο κάψιμο). Του Χάρη Συμβουλίδη

Cate Le Bon Pompeii

(Mexican Summer)
Η Πομπηία στην Ιστορία έχει μείνει σύμβολο της αιφνίδιας καταστροφής, στην ποπ κουλτούρα χαράχτηκε με τους Pink Floyd. Εδώ αποκτά πλέον και μεταφορικές προσωπικές διαστάσεις. Της Μαρίας Φλέδου

Rokurokubi Iris, Flower of Violence

(Time for Spun Records )
H βρετανική ψυχεδέλεια από τα σπάργανά της εμπνεόταν από παραμύθια, νεράιδες και άλλα μυθολογικά πλάσματα από την πλούσια τοπική παράδοση. Σήμερα πλέον φτάνει μέχρι και την Ιαπωνία... Του Βασίλη Παπαδόπουλου

Bríi Sem Propósito

(Ανεξάρτητη Παραγωγή)
Στην εποχή του "anything goes" υπάρχουν άραγε ακόμη ασύμβατα μουσικά είδη; Πάει το μπλακ μέταλ με το κράουτ και την κοσμική ελεκτρόνικα; Της Ελένης Φουντή

Dance with Invisible Partners #artificial

(Ανεξάρτητη Παραγωγή)
Τι αλήθεια μπορεί να σημαίνει το μάλλον αρνητικά φορτισμένο επίθετο "τεχνητός" στην... τέχνη; Ένας δίσκος αποτελεί αφορμή για περαιτέρω σκέψεις, αναδρομές ακόμη και προβλέψεις. Του Αντώνη Ξαγά
"Το στοίχημα της techno-ποίησης του ιμπρεσσιονισμού κερδίζεται με χρυσό μετάλλιο ". Του Αναστάσιου Μπαμπατζιά
Δίσκος διασκευών και το ερώτημα τίθεται σχεδόν αυτεπαγγέλτως: εύκολη διαφυγή από δημιουργική αφλογιστία ή τολμηρή επαναδιαπραγμάτευση; Της Χριστίνας Κουτρουλού
Με τίτλο που θυμίζει ...Κώστα Χατζή (όταν κοιτάς από ψηλά, μοιάζουν μυρμήγκια οι ανθρώποι) το πολύφερνο σχήμα των ημερών επιστρέφει με νέο δίσκο και νέο ύφος. 'References, references' υπάρχουν ωστόσο ακόμη άφθονες. Του Παναγιώτη Αναστασόπουλου
Τι κάνουν τα άλογα όταν γεράσουν; Πως προσεγγίζει κανείς τον 41ο δίσκο ενός μουσικού; Με την συνήθη πρακτική μεταξύ συγκατάβασης και θαυμασμού; Του Αντώνη Ξαγά.
"Έτσι δα οι κύκνοι"... Και η περσόνα Rosey Blue σε πρώτη εμφάνιση ως δημιουργός τραγούδια ύφανε για μάγισσες και ταρώ. Της Χριστίνας Κουτρουλού
Στην μεθόριο μεταξύ μουσικότητας και θορύβου, μια τρομπέτα συναντά τα σύνθια και μια Αργεντίνα έναν Αμερικάνο. Τι συνέβη μετά στον δίσκο περιγράφει και αξιολογεί ο Χάρης Συμβουλίδης
Αν θελήσουμε να σταθούμε σε δύο μόνο χαρακτηριστικά του Zorn, αυτά θα ήταν η διαρκής πειραματικά αυτοσχεδιαστική του διάθεση και το επίμονο ανασκάλεμα των εβραϊκών του ριζών. Του Αναστάσιου Μπαμπατζιά

Τρία Λάμδα

(Ανεξάρτητη Παραγωγή)
Από το... δύο μέχρι το "Τρία" πέρασε αρκετός καιρός, έξι ολάκερα χρόνια. Αποτυπώνεται άραγε αυτός ο χρόνος και σε αντίστοιχη δημιουργική εξέλιξη; Του Μιχάλη Τσαντίλα

Iosonouncane IRA

(Numero Uno/Sony)
Υπερβαίνει τις δύο ώρες τούτη η δισκογραφική κατάθεση, υπερβαίνει ίσως και τις προθέσεις του ακροατή να ταξινομήσει, να αξιολογήσει ή ακόμη και να αμφισβητήσει. Ο Άρης Καραμπεάζης ωστόσο κάνει μια απόπειρα...
Δίσκος που όταν τον ακούς τρέχεις να τσεκάρεις το... ημερολόγιο για σιγουριά. Έχουμε οσονούπω 2022 ή μήπως 1973; Της Χριστίνας Κουτρουλού

Billie Eilish Happier Than Ever

(Darkroom / Interscope)
Νέα περσόνα, νέο στυλ, νέος δίσκος, νέος ήχος. Νέα καλλιτέχνιδα ψάχνεται και προχωρά... Της Χριστίνας Κουτρουλού
Μια νέα δημιουργός αναζητά με όχημα την indie/dream ποπ τη δική της προσωπική διακριτή ταυτότητα σε έναν κόσμο (ουχί μόνο μουσικό) κορεσμένο από δαύτες. Της Χριστίνας Κουτρουλού
Η μουσική ως υπέρβαση της πραγματικότητας, ως εξερεύνηση υπαρκτών αλλά και ανύπαρκτων τόπων. Του Αναστάσιου Μπαμπατζιά

Vergessenheit Silence

(Outlandish Recordings)
Όχι πια τραγούδια, μόνο απαγγελίες και ηχοτοπία. Με κλειδί τον John Cage. Του Χάρη Συμβουλίδη

Anna Webber Idiom

(Pi Recordings)
Το να φτιάξεις τη δική σου γλώσσα (ή έστω ιδίωμα) είναι ένα ποθητό ζητούμενο για κάθε δημιουργό. Και μετά, όταν κι αν το καταφέρει, να μπορέσει αυτή να αποτελέσει βάση επικοινωνίας... Της Ελένης Φουντή

Σελίδες

Σελίδες

  • από 141 σελίδες, 4204 εγγραφές
Εγγραφή στο RSS της κατηγορίας