Μία, δύο, πολλές παραδόσεις συναντιούνται, kraut, κλαρίνο και anadolu rock σε έναν διπλό δίσκο. Κάποτε μπορεί να το λέγαμε και progressive... Του Μάνου Μπούρα
Για να επιστρέψει ο Άρης Καραμπεάζης σε προ δεκατίας κυκλοφορία ίσως υπάρχει λόγος σοβαρός και σπουδαίος. Όταν μιλάμε δε για την Kristin Hersh, σιγουρευόμαστε...
Στην σύγχρονη Φυσική μαθαίνουμε ότι και μέσα από το χάος ακόμη μπορεί να εμφανιστούν οργανωμένες δομές και μοτίβα. Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει πια και στην free jazz. Του Αναστάσιου Μπαμπατζιά
Ο ρόλος του "deus ex machina" στην αρχαία τραγωδία ήταν συνήθως σωτήριος. Οι φιλοδοξίες του δίσκου αυτού είναι μάλλον μικρότερες, ωστόσο έχει ανάγκη κάμποσους τέτοιους το λαϊκό τραγούδι. Του Στυλιανού Τζιρίτα
H μεγάλη των Coil σχολή εξακολουθεί να βγάζει μαθητές και το αποτέλεσμα δεν θα μπορούσε παρά να είναι λίαν ιδιαίτερο. Ενώ δε στον δίσκο μια Helen is screaming, στο MIC μια άλλη Helen is writing. Της Ελένης Φουντή
Παράδοση, Βαλκάνια, μπλέκουν, παντρεύουν, πανηγύρι... Πριν βιαστούμε να πούμε "νισάφι πια", ας θυμηθούμε ότι και στην ζωή γενικότερα, αυτό που μετράει είναι όχι τόσο το "τι" αλλά το "πως". Του Γιώργου Παπαδόπουλου
Ένας ακόμη δίσκος που φέρνει με τον τρόπο του την παράδοση στο σήμερα. Γιατί ποιος θα αρνιόταν ότι η ψυχεδέλεια και το ροκ έχουν πλέον θέση σε αυτή; Του Στέργιου Βολόγκα
Επανέκδοση. Οπωσδήποτε σε (ακριβό) βινύλιο. Σπάνιο και ξεχασμένο διαμαντάκι. Χαμένο Αριστούργημα. ... Μια ψύχραιμη, πέρα από κοινοτοπίες, εκτίμηση του Μάνου Μπούρα
Δεν είναι πολλοί οι καλλιτέχνες οι οποίοι εξακολουθούν μετά από έντεκα δίσκους και πάνω από τριάντα χρόνια πορείας να κατακτούν αισθητικές κορυφές. Της Μαρίας Φλέδου
Το κορίτσι με το τσέλο συνεχίζει να φτιάχνει δίσκους οι οποίοι μπορεί να μην είναι classical στο είδος, έχουν όμως κάθε δυνατότητα να μείνουν κλασικοί. Του Γιώργου Λεβέντη
Υπάρχει αυτό που λέμε ήχος του "Εδώ και Τώρα"; Και τι περιεχόμενο έχει άραγε; Τούτα και άλλα ερωτήματα απασχολούν τον Αντώνη Ξαγά με αφορμή αυτόν τον δίσκο του σαλονικιώτικου σχήματος
Άραγε πρέπει να κηρύξει κανείς "persona non grata" την βασική του επιρροή για να προxωρήσει ένα μουσικό βήμα παρακάτω; Αυτό μοιάζει να πιστεύει πάντως ο Άρης Καραμπεάζης.
Ο Μάνος Μπούρας ξανακούει και επανεκτιμά τους δίσκους, τραγούδια που δεν είδαν το δισκογραφικό φως στον καιρό τους ενώ κάποια στιγμή ...συναντά και τον παλιό του εαυτό. Θα συμφωνήσει άραγε μαζί του;
H Μέλανι είναι ένα ονειροπόλο κορίτσι, μεγαλώνει στα 70s και για να βρει την αγάπη μπορεί να φτάσει μέχρι την άκρη της γης. Η συνέχεια στα αυλάκια του δίσκου...
Είναι από μόνο του αξιοθαύμαστο να είσαι καμιά 30αριά χρόνια στο κουρμπέτι. Πόσο μάλλον αν ο ...νιοστός σου δίσκος δεν γίνεται δεκτός απλά με τιμητική συγκατάβαση αλλά και με ειλικρινή ενθουσιασμό. Του Στυλιανού Τζιρίτα