Προτεινόμενοι Δίσκοι

Ο πρώτος του έρωτας ήταν το τόπι και ο δεύτερος το ποδήλατο που πριν την εμφάνιση του Γιώργου Αμυρά δεν είχε καμιά αίγλη. Όταν συνειδητοποίησε πως η καριέρα των αθλητών έχει ημερομηνία λήξης, στράφηκε στη μουσική. Έγραψε, έπαιξε, τραγούδησε, εκφώνησε, σχεδίασε, κυκλοφόρησε, εξέδωσε, πάντα υπό την αιγίδα της Μιχαλούς. Το μόνο που κατάφερε ήταν να κρατήσει την πλήξη έξω απ’την πόρτα του. Διαθέτει μια διόλου ευκαταφρόνητη συλλογή στερνών γνώσεων. Έκανε τρία νόμιμα παιδιά (Rollin Under, Lazy Dog, Mic) και αρκετά εξώγαμα. Του αρέσει πολύ ο πρώτος δίσκος των Bunnymen, ο δεύτερος του Buckley, ο τρίτος των Ramones, o τέταρτος των Bad Seeds, o πέμπτος του Bowie και ο έκτος των Go-Betweens. Κάποτε θύμωνε όταν ένας αγαπημένος του έβγαζε μάπα δίσκο, τώρα λυπάται και πάει παρακάτω. Ανέβηκε στου Άιφελ, στους διδύμους αλλά όχι ακόμα στον Λευκό. Τελευταία του αρέσει η σιτεμένη Diane Lane κι αυτόν τον κάνει να ανησυχεί για το γούστο του.

O Άρης Καραμπεάζης

… μπήκε ένα πρωί στις αρχές των 00s στο Rollin Under (το δισκοπωλείο) με την ελπίδα να «ψήσει» τον Μπάμπη Αργυρίου να το επανεκδώσει (το fanzine). Έκτοτε εγκλωβίστηκε για πάνω από δέκα (σχεδόν) αδιάκοπα χρόνια στην μανία του Mic.gr να αναζητά το νόημα των κειμένων στη μουσική, ενίοτε όμως να καταλήγει στο ακριβώς αντίστροφο αποτέλεσμα. Στην πορεία αποφάσισε να δικηγορεί υπέρ των δυνατών, καθότι τόσα χρόνια μουσικογραφεί σαφώς μεροληπτικά υπέρ των αδυνάτων. Αγοράζει ακόμη δίσκους, με την αγωνία του ότι δεν κατάφερε να μαζέψει αρκετούς να γίνεται κάθε χρόνο και μεγαλύτερη. Περίμενε χρόνια την ευκαιρία να αναφερθεί στον εαυτό του σε Γ’ ενικό και αν κάποτε το Mic γίνει έντυπο υπόσχεται να μην ξαναγράψει πουθενά αλλού και για τίποτε. Είναι Π.Α.Ο.Κ, Roma και Associates.

Λάμπρος Σκουζ

Πιστός και αποκλειστικός ακόλουθος του Mic και των προδρόμων του. Ακάματος (και ενίοτε ακαμάτης) αναζητητής της ωραιότερης ψυχεδέλειας, ποπ, ηλεκτρονικής, κινηματογραφικής, ροκ και σκοτεινής μουσικής. Αρχειοθέτης των μουσικο-λογοτεχνικο-θεατρικο-αισθητικών εμμονών του στο Πανδοχείο (pandoxeio.com). Καθόλου τυπολάτρης μα κάργα τυρολάτρης. Παροιμιώδης σκατόφατσα.

Αντώνης Ξαγάς

Μήπως όλα ξεκίνησαν όταν εκείνος ο …κρετίνος ο Steve Strange τραγούδησε το «Fade to grey»; Ή μήπως όταν εκείνο το «Χωρίς Κανόνα» δεν κυκλοφόρησε ποτέ; Άγνωστο πως, από πελοποννησιακής κατασκευής (και κεντροευρωπαϊκής προέλευσης) κατέληξε ...κριτικός. Βέβαια το ψωμί και το ...ροκφόρ του φροντίζει να τα βγάζει υπηρετώντας τη χημεία. Λατρεύει τα αποσιωπητικά και τις παρενθέσεις, τη θεωρία του χάους, την ευρωπαϊκή μυθολογία, τη συνθετική ψυχρότητα, την copyleft αντίληψη, τον αντίλογο (μετά ή άνευ αιτίας), τις μητροπολιτικές πόλεις, και με απόλυτα ...υποκειμενική αντικειμενικότητα τα σπαγγέτι al dente.

Βασίλης Παυλίδης

Γεννήθηκε το 1969 και θεωρεί τον εαυτό του παλαίουρα και έμφυτο ταλέντο. Mεγάλο απωθημένο του το γεγονός ότι δεν έγραψε ποτέ στο Rollin Under. Για εκδίκηση έκανε τον Μπάμπη Αργυρίου γραφιά στον Γολγοθά. Όλα τα γραπτά του, μουσικά και μη, περιστρέφονται γύρω από το υπεργιγαντωμένο εγώ του, σε τέτοιο βαθμό που σπανίως διακρίνει την πραγματικότητα. Είναι τελειομανής εγκυκλοπαιδιστής, μανιακός συλλέκτης μουσικής και βιβλίων, λάτρης της τάξης, της ταξινόμησης, της αρχειοθέτησης. Τα τελευταία χρόνια βρίσκει παρηγοριά στο τζόγκινγκ. Τρέφεται αποκλειστικά με ακρίδες και μέλι. Είναι παντρεμένος και έχει τρία παιδιά.

Νάντια Πούλου

Η μεγάλη της αγάπη είναι το γράψιμο, γεγονός που φροντίζει επιμελώς να κρύβει πίσω από αλλότριες ασχολίες. Το 2004 ο Μπάμπης Αργυρίου την έβγαλε από ένα χρόνιο writer's block κι ακόμα του το χρωστάει. Στα 14 της πρωτοδιάβασε Roland Barthes αλλά και κάποια παλιά τεύχη του Mad. Ανάμεσά τους οριοθετήθηκε το εξαιρετικά ευρύ πεδίο των λογοτεχνικών εμμονών της. Οι πρώτες της μουσικές ακροάσεις ήταν δύο μπλε hitachi κασέτες, μία με Beatles και μία με Ξυλούρη. Ανάμεσά τους οριοθετήθηκε το εξαιρετικά στενό πεδίο των ηχητικών ενδιαφερόντων της. Στα χνάρια του Ριπ Βαν Ουΐνκλ, ονειρεύτηκε για δέκα χρόνια κι όταν ξύπνησε όλα ήταν τα ίδια εκτός από την ίδια. Η φιλοσοφία της είναι ένα μείγμα πολιτισμικού αφροκεντρισμού, φλαμανδικού κοσμοπολιτισμού και της ακράδαντης πίστης ότι από το να γράφεις τη γνώμη σου, καλύτερα να την κάνεις πράξη.

Παναγιώτης Σταθόπουλος

Ως συνέπεια της μουσικής αναζήτησης μου, προέκυψε η ανάγκη για καταγραφή κάποιων σκέψεων. Ξέρετε, για άλμπουμ, συναυλίες και λοιπές στιγμές που περιέχονται σε ηχητικές πηγές και οπτικοποιούνται στο μυαλό του καθενός. Βέβαια ποτέ στην σύντομη αυτή πορεία δεν τέθηκε θέμα αντικειμενικότητας. Άλλωστε τι σημαίνει “αντικειμενικό”. Το Mic, λοιπόν, πρόσφερε την απαραίτητη στέγη και εγώ απλώς μερικές λέξεις. Και για να μην ξεχνιόμαστε: Υποστηρίξτε την εγχώρια σκηνή!

Δημήτρης Κάζης

Ο Δημήτρης γεννήθηκε τη χρονιά που διαλύθηκαν οι Beatles. Το γεγονός τον συγκλόνισε βαθύτατα και αποφάσισε να γεμίσει το κενό που άφησαν. Απέτυχε και άρχισε να γράφει κριτικές. Μεγάλες στιγμές στην καριέρα του θεωρεί το φτυάρι που έλαβε ταχυδρομικώς, το γκρουπ που ήθελε να τον δείρει, τα hate mail από οπαδούς νεκρών που δεν σεβάστηκε και την ιερή αγανάκτηση θαυμαστών γκρουπ που λάτρευαν όλοι εκτός από αυτόν και μερικούς ακόμη περίεργους. Είναι μετρίου αναστήματος, υπέρβαρος και φαλακρός, αλλά πιο ψηλός, πιο αδύνατος και με πιο πολλά μαλλιά από τον Frank Black. Και έχει και πιο πολλά παιδιά.

Χίλντα Παπαδημητρίου

Όλα ξεκίνησαν όταν άκουσα για πρώτη φορά το «It’s my life» των Animals, στα επτά μου χρόνια. Ερωτεύτηκα το rock και δεν ανέκαμψα ποτέ απ’ αυτό τον έρωτα. Στα δεκατρία μου, είχα την τύχη να ανοίξει ο πατέρας μου δισκάδικο στη Νέα Σμύρνη, το οποίο κράτησα ως το 1995. Μ’ αρέσει να ακούω μουσική, να διαβάζω για μουσική, να γράφω για μουσική. Αγαπάω πολύ τα βιβλία, το σινεμά και τις γάτες. Τα ινδάλματά μου είναι: ο Γιούρι Γκαγκάριν, ο Elvis, o Dylan, ο Neil Young, οι Clash, η Patti Smith, ο Λούις Σεπούλβεδα, ο Ντάσιελ Χάμετ και ο Πάκο Ιγκνάσιο Τάιμπο ΙΙ.

Γιάννης Πλόχωρας

Ο Γιάννης Πλόχωρας είναι 1.78, υδροχόος, αρθρογραφεί από το 1983 και, διαχρονικά, φαίνεται να έχει ένα θέμα με τους ντεμέκηδες. Του αρέσει να νιαουρίζει. Μάλιστα κάποιες φορές κουνάει και την ουρά του.

Ελεάνα Γαρίνη

Αθηνέζα στην καταγωγή και τον τόπο μόνιμης κατοικίας. Διατέλεσα φοιτήτρια και οικονομική μετανάστης στη Θεσσαλονίκη όπου και πάχυνα συστηματικά το «λ» μου συχνάζοντας στο Ro«λλ»in Under. Νωρίς αγάπησα δυο Nick (έναν Cave και έναν Drake) και μου άφησε κουσούρι. Συνεχίζω να είμαι ρεαλίστρια γι αυτό πιστεύω σε ουτοπίες. Αγαπάω τις γάτες και τις τυρόπιτες.

Γιάννης Παπαϊωάννου

Ο Γιάννης Παπαϊωάννου πιστεύει πως ό,τι ενδιαφέρει τον αναγνώστη του MiC για τον ίδιο συνοψίζεται στις παρακάτω θέσεις (τα υπόλοιπα θεωρεί ότι αποτελούν προσωπικά δεδομένα και, σαν τέτοια, τα κρατά για τον εαυτό του): Το rock έχει πατρίδα (τις πολιτείες), γεννήτορες (το blues και την country) και μητρική γλώσσα. Εδώ συγκλίνει –καθόλου συμπτωματικά- με τον Joe Carducci (Rock And The Pop Narcotic), όπως άλλωστε υπονοεί κι εκείνος, η pop είναι το όπιο των λαών. Η μόνη συνεισφορά των Beatles ήταν στην γέννηση της βρετανικής pop, γενεαλογική γραμμή που φτάνει μέχρι τους Oasis κι ακόμη παραπέρα και κακοποιεί τα αυτιά μας επί δεκαετίες. Στο σημείο αυτό συμφωνεί –καθόλου συμπτωματικά- με την άποψη των Residents, τους οποίους άλλωστε θεωρεί το σημαντικότερο μουσικό σχήμα που εμφανίστηκε στο δεύτερο μισό του εικοστού αιώνα. Η εξέλιξη του αμερικανικού underground ήταν το μοναδικό ενδιαφέρον που προέκυψε στα '80s, δεκαετία που κατά τα άλλα προσέφερε παρακμή και αδιέξοδα. Ο Γιάννης Παπαϊωάννου δεν μπορεί να καταλάβει για ποιο λόγο θα χάσει τον χρόνο του κανείς με κάποιο άλλο μουσικό ιδίωμα εκτός απ' το rock.

Θάνος Σιόντορος

Ο Θάνος Σιόντορος μεγάλωσε και ζει στην Αθήνα. Πριν αρκετά χρόνια σπούδασε κοινωνιολογία αλλά μάλλον έχει ξεχάσει το γιατί (αν υπήρξε ποτέ γιατί…). Η πρώτη φορά που δημοσιεύτηκε κείμενό του ήταν σ’ αυτό εδώ το site και έκτοτε υπήρχαν κι άλλοι τους οποίους κατάφερε να ξεγελάσει! Όνειρό του να πάει μια εκδρομή με τους αδερφούς Reid στην εξοχή, συζητώντας μαζί τους το νόημα της ποπ και του έρωτα.

Χρήστος Αναγνώστου

Στην δεκαετία του ‘90 μαθήτευσε στη live σχολή του Rodon (με ιδιαίτερα υψηλά δίδακτρα) και στην συνέχεια πήγε για σπουδές σε διάφορες live σχολές του Λονδίνου. (The Garage, Astoria, Brixton Academy). Αφού αποφοίτησε με μόνο δύο αποχωρήσεις από live και μια διαφορετική άποψη επί του θέματος, επανήλθε στην γενέτειρά του όπου συνεχίζει τη δια βίου μάθηση στους εντόπιους συναυλιακούς χώρους, με μερικά σεμινάρια στο εξωτερικό. Διατηρεί προσωπικό blog το οποίο αν το παρουσίαζε εδώ δεν θα παρέμενε προσωπικό. Θα τον βρείτε σε μια συναυλία δίπλα σας άσχετα αν θα γράψει ή όχι για αυτήν.

Θάνος Σταυριανάκης

Ο Θάνος Σταυριανάκης ενώ ήταν ήδη μέλος της συντακτικής ομάδος του e-zine SonicPlayground.gr ξεκίνησε να συμμετέχει ενεργά στα αφιερώματα του MiC από το 2003, ενώ παράλληλα ήταν εκδότης και αρχισυντάκτης του ανεξάρτητου περιοδικού Now + Then (μέχρι τα τέλη του 2007). Από το 2004 μέχρι και σήμερα (αν και έχει τεθεί αυτοβούλως εν ύπνω την τελευταία διετία) έχει γράψει δεκάδες δισκοκριτικές. Επίσης, για λογαριασμό του MiC, έχει ασχοληθεί με τη μυθιστορία (Μια Χριστουγεννιάτικη ιστορία/Λαμπρενέζερ Σκρουζ), έχει συνεντευξιάσει πλήθος καλλιτεχνών (από τους Εfterklang μέχρι τους Κόρε.Υδρο), έχει υπογράψει μέχρι και τη διαθήκη του δημοσίως. Τα τελευταία χρόνια κρύβεται πίσω από τη ραδιοφωνική φιγούρα του Doctor Who στο διαδικτυακό Radio Bubble. Θάνος Σταυριανάκης και Αναστάσης Σφυροκωλάκης ήταν ένα και το αυτό. Ήταν από τους λίγους συντάκτες του MiC, που δεν έγραψαν καλά λόγια για τον επικήδειο του Michael Jackson και το κείμενο του λογοκρίθηκε μερικώς.

Αντώνης Κλειδουχάκης

1972 Χανιά, 1974 Αθήνα, 1976 AEK, 1980 Notingham Forest, 1984 Bad Company, 1987 The Feelies, The Steppes, REM, 1988 Joy Division, 1989 Εξάρχεια, 1990 Τεχνολογία Γραφικών Τεχνών, 1991 Slowdive, My Bloody, Horror Vacui, 1992 Indie Free, Boko, 1993 Raving, 1996 ΛΒ15Α, 1998 Τίνα - Ρύκιος, 1999 Βάγια, Γραφιστική, 2000 NEUstudio, 2001 Electro Plasteline, 2002 Zakulas, 2004 Χρυσοσκαλίτισσα, 2006 Vinyl Stories, Ανδρέας, 2008 WFMU, 2009 MiC, 2011 Silk Screen Printing.

Beatriz Aleph

Αιλουροειδές, φυτοφάγο, ενδημικό επαρχιακών λουτροπόλεων, προτιμά μεσογειακά κλίματα, κερδίζει τα προς το ζην δαμάζοντας άγριους εφήβους, φιλοξενείται στο κοινόβιο μιας ευρωπαίας μποξερίνας, τριών αυστραλών παπαγάλων και ενός χελώνου-βαρόνου. Αδυναμία: οι ξεχωριστές συναυλίες, οι αιθέριες μουσικές, οι γαστρονομικές περιπέτειες και οι διακεκριμένες σκατόφατσες. Πιθανή συγγένεια με τον αργεντινό λογοτέχνη Χ.Λ. Μπόρχες ερευνάται. Είδος προστατευόμενο.

Αλίκη Γιαννάκη

Θεωρείται μία από τις πιο απαιτητικές ανακρίτριες που έχουν περάσει από το MIC: Ξετρυπώνει τον καλλιτέχνη από τη φωλιά του, τον στριμώχνει σε μια γωνία, τον τυφλώνει με ένα στρόμπο και τον γαζώνει με ερωτήσεις. Αφού ο αρτίστας ομολογήσει όλη την αλήθεια και μόνο την αλήθεια χωρίς φόβο (εμ ναι) και με πολύ πάθος, τον επιστρέφει στις Μούσες του. Άλλες φορές (ολιγότερες δυστυχώς) πάει σε φεστιβάλ/συναυλίες και μετά τα ξετινάζει κι αυτά στο σχόλιο. Της αρέσουν τα αστυνομικά μυθιστορήματα, οι ταινίες του Mike Leigh και η Σκανδιναβία. Ιδιόμορφη περίπτωση... έχει θέματα.

Τάσος Κορομηλάς

Τραγούδι γενεθλίων: January 1979. Πιστεύει στην καλή και στην κακή μουσική, σε εκείνους που ξέρουν να παίζουν κι εκείνους που ξέρουν να ακούνε, στους μάγκες και στους τζάμπα μάγκες. Αν και φυσιολάτρης, αποφεύγει μανιωδώς τους (νεο)χίπηδες. Με μάστερ στην ανεργία, ελπίζει να διδάξει κάποτε σε ένα μάστερκλας. Δεν παίζει μουσικά όργανα ούτε έχει γυρίσει ταινία. Σκοπός του είναι να τα κάνει και τα δύο. Μαζί!