Ανοιχτή Ακρόαση #2

Anna Mystic

Συνεχίζουμε με τη δεύτερη στη σειρά "Ανοιχτή Ακρόαση" και τη συμμετοχή της dj Anna Mystic. Επαναλαμβάνουμε εδώ τους κανόνες για όσους δεν τους ξέρουν ή τους ξέχασαν στο μεταξύ:

- Κάθε φορά συναντιόμαστε με έναν (ή μία) μουσικό, ή καλλιτέχνη που έχει σχέση με τη μουσική, και ο οποίος δρα εντός της ελληνικής επικράτειας - αν και το τελευταίο δεν είναι και το πιο αυστηρό κριτήριο.
- Του βάζουμε, χωρίς καμιά εισαγωγή, να ακούσει πέντε τραγούδια για τα οποία δεν του δίνουμε καμία πληροφορία.
- Καταγράφουμε την πρώτη του αντίδραση και σας την παρουσιάζουμε εδώ. Κι όταν λέμε "πρώτη αντίδραση" το εννοούμε: δεν επεμβαίνουμε, δεν κρίνουμε, απλά καταγράφουμε.

AnnaMystic1Η ΑΚΡΟΑΤΡΙΑ

Η dj Anna Mystic είναι μια σταθερή αξία στη reggae σκηνή της Ελλάδας. Παίζει τζαμαϊκανή μουσική ανελλιπώς από το 1986.Τα σετ της δεν περιορίζονται σε ένα μουσικό είδος αλλά περιλαμβάνουν ska, roots, ragga, UK dub... Τα residencies της με όνομα Mystical Reggae έχουν ήδη κλείσει 9 χρόνια ανελλιπούς παρουσίας. Εκτός από την Ελλάδα, παίζει τακτικά και εκτός συνόρων. Έχει συνεργαστεί με εκλεκτούς καλεσμένους όπως οι Nick Manasseh, Dom, Ras Styler, Spikey T, Robert Tribulation, Keith Lawrence και ο Afrikan Simba.

Εδώ και κάμποσο καιρό συμμετέχει στο πρώτο "heavyweight" soundsystem επί ελληνικού εδάφους, το Dubwise Hi-Fi. Πρόκειται για μια πρωτοβουλία κατά τα βρετανικά πρότυπα που ξεκίνησε τον περασμένο Σεπτέμβρη μ' ένα πάρτι στο Αν κι έκανε αίσθηση. Το χειροποίητο soundsystem είναι επιβλητικό σε διαστάσεις αλλά και σε ήχο. Αρκεί ν' αναφέρουμε ότι στο πρώτο πάρτι οι ...δωρεάν ωτασπίδες έγιναν ανάρπαστες. Η μουσική που παίζει η ομάδα είναι κυρίως roots: seventies αλλά και steppers. Δε λείπουν όμως και οι one-drop πινελιές.

Το να ακούσεις ένα set της Anna Mystic είναι και θα παραμένει ενδιαφέρον μια και οι επιλογές της ποικίλουν κάθε φορά. Πάντα όμως επιμένει στην ποιότητα και το μεράκι με το οποίο έχει αγκαλιάσει την τζαμαϊκανή μουσική στην ευρύτερη έννοιά της.

Περισσότερα στο
www.myspace.com/annamystic
και το
www.myspace.com/dubwisehifi

Η ΑΚΡΟΑΣΗ

Ο συνειρμός μας στην περίπτωση της Anna Mystic ήταν δεδομένος: τραγούδια που θέλαμε να αντιπαραβάλλουμε με τις μουσικές που παίζει. Στην πορεία μάθαμε πολλά και άκρως ενδιαφέροντα για την τζαμαϊκανή μουσική και τα παρακλάδια της - αλλά και ήρθαμε σε επαφή με μια σπάνια και υγιέστατη ευθύτητα όσον αφορά την προσέγγιση στα μουσικά δρώμενα. Αν θέλετε να πάρετε μια ιδέα από τα τραγούδια, μπορείτε να ακούσετε αποσπάσματά τους στο mp3 player που εμφανίζεται σ' αυτήν τη σελίδα.

1. Antibalas Afrobeat Orchestra - Indictment

ΑΝΝΑ: Δεν το γνωρίζω το συγκεκριμένο κομμάτι. Είναι funk κι έχει κάτι afro μέσα του. Η μόνη σχέση που μπορεί να έχει με τους reggae ρυθμούς είναι ένα μικρό σπάσιμο στο ρυθμό, αλλά αυτό είναι λόγω του αφρικάνικου ήχου. Η σχέση Αφρικής και reggae υπάρχει, αλλά δεν είναι τόσο κοντινή όσο πιστεύει ο πολύς ο κόσμος. Στη reggae το αφρικάνικο στοιχείο υπάρχει τα πρώτα χρόνια των ηχογραφήσεων (μετά το '57, την εποχή του calypso δηλαδή). Έχει να κάνει με τα τραγούδια των χωραφιών που έφεραν οι σκλάβοι από τη Δυτική Αφρική, μαζί με τις παραδόσεις και την κουλτούρα τους. Στα πρωτόλεια reggae κομμάτια της Τζαμάικας συναντάς την ίδια διαλεκτική σχέση όπως στα blues, αυτή που ξεκίνησε από τους σκλάβους στα χωράφια όταν κάποιος τραγουδούσε και οι υπόλοιποι επαναλάμβαναν, για να περνάει η ώρα. Τα πρώτα τζαμαϊκάνικα (όχι reggae, γιατί η reggae ξεκινάει το '70) είχαν μεγάλη σχέση με τα blues, κατ' αρχήν από άποψη στίχων. Εδώ υπάρχουν αναλογίες και με τα δικά μας τα ρεμπέτικα. Πρόκειται για ανθρώπους ξεριζωμένους που δεν έχουν λεφτά, που ψάχνουν την αγάπη. Από κει και πέρα έχει τακτικά να κάνει και με το ζήτημα των ναρκωτικών.

Η δε αφρικάνικη reggae είναι τελείως άλλη ιστορία, άλλα όργανα, άλλη δομή, διαφορετικές εκτελέσεις και θεματολογία. Σαν dj δε μου αρέσει, σαν προσωπικό γούστο όμως, στο σπίτι μου, την ακούω ευχάριστα. Είναι πιο γλυκιά από την τζαμαϊκάνικη που συχνά είναι σκληρή μουσική.

Η αφρικάνικη μουσική μ' αρέσει αλλά δεν ασχολούμαι σε βάθος, αγοράζω μόνο περιστασιακά. Κάποια funk από Νιγηρία, διάφορα πιο παραδοσιακά από Σενεγάλη, Μάλι, τέτοια μέρη. Είναι μία ήπειρος που έχει γεννήσει τεράστιους μουσικούς. Πρόκειται για μια μουσική που έχει εμπλακεί αισθητικά στη μορφή που έχει πάρει η δυτική μουσική. Είναι μητέρα μουσική από μητέρα ήπειρο.

2. Various Production - Sweetness

ΑΝΝΑ: Δεν ξέρω ακριβώς τι είναι, αλλά είναι σίγουρα ευρωπαϊκό, 95% αγγλικό. Έχει μια dub απόχρωση η παραγωγή του, μοιάζει λίγο με UK steppers. Δεν μ' αρέσουν τα φωνητικά, είναι πολύ λευκό για τα γούστα μου. Παρακολουθώ το dub από το '94 όταν έκανε το μεγάλο μπαμ στην Αγγλία και παίζω αυτόν τον αστικό, ευρωπαϊκό ήχο της reggae - μ' ενδιαφέρει. Κάποια ονόματα: Vibronics, Aba Shanti, Jah Shaka, Bush Chemists, Dubwiser, Alpha & Omega.

Το dubstep δεν το παίζω γιατί είναι άλλο είδος, ανήκει στα breakbeats, είναι κάτι πιο πολύ για τους ντραμ-εν-μπεϊσάδες. Το dubstep υπάρχει από το 2001 στην Αγγλία, τώρα έχει κάνει το μπαμ και μας έρχεται κι εμάς. Μου φαίνεται πολύ οικείο. Υπάρχουν dubstep που είναι τόσο κοντά στο steppers ήχο από πλευρά παραγωγής, μηχανημάτων και ταχύτητας που πολλές φορές κάποια κομμάτια θα μπορούσα άνετα να τα εντάξω στο πρόγραμμά μου. Υπάρχουν και κάποια άλλα που είναι πολύ πιο σπασμένος ο ρυθμός, πιο breakbeat και πιο acid η υφή τους -που είναι πιο κοντά στον άλλο τους "γονιό" (αν μπορεί να θεωρηθεί έτσι)- το drum'n'bass. Είναι και τα δύο παιδιά πόλεων, καθαρά αστικοί ήχοι - και βεβαίως αγγλικοί.

Το synth του κομματιού που ακούμε κι αυτό το φωνητικό δεν θα το χρησιμοποιούσαν ποτέ έτσι στη ρέγκε. Υπάρχει το dub από πίσω στον ήχο, απλά έχει κάτι λευκό. Η λευκή μουσική έχει μια νευρικότητα, μια οξύτητα σε σχέση με τη μαύρη μουσική.

AnnaMystic23. Locomondo - Πίνω μπάφους και παίζω pro

ΑΝΝΑ: Αυτοί είναι οι Locomondo (γέλια). Γεια σου ρε Μάρκο, την αλήθεια λες! Ωραίο κομμάτι, μ' αρέσει. Προσωπικά, δε θεωρώ τους Locomondo reggae κι αμφιβάλλω κι αν θεωρούν κι αυτοί για τον εαυτό τους έτσι. Οι Locomondo είναι οι ...Locomondo. Έχουν συνταιριάξει ένα σωρό διαφορετικά στοιχεία, έχουν σαφώς έντονη γεύση reggae, αλλά από κει και πέρα υπεισέρχονται πολλά στοιχεία στη μουσική τους: το χιούμορ (σαφώς), το ελληνικό στοιχείο και κάμποσες φορές το latin. Τα παιδιά τα συμπαθώ πάρα πολύ και μ' αρέσουν πολύ αυτά που κάνουνε. Είναι καλοί μουσικοί και στις εμφανίσεις τους έχουν άρτια σκηνική παρουσία, κάτι πολύ σημαντικό για ανθρώπους που εμφανίζονται live.

Όσον αφορά τη reggae στην Ελλάδα: πάμε πολύ καλά, πάρα πολύ καλά. Παίζω 15 χρόνια ασταμάτητα και παρακολουθώ στενά τα reggae δρώμενα και συμβάντα στη χώρα μας. Είναι καταπληκτικό το τι συμβαίνει τα τελευταία χρόνια, ειδικά από τη Θεσσαλονίκη η οποία και παλιότερα κυριαρχούσε με πιο punk και rock σχήματα. Έτσι και τώρα έχει τα καλύτερα "πραγματικά" reggae γκρουπ - κι ας μην παρεξηγήσουν εδώ οι φίλοι μου οι Locomondo. Ονόματα; One Drop και Soul Fire οπωσδήποτε. Και οι Κακό Συναπάντημα οι οποίοι έχουν βελτιωθεί σημαντικά. Ο Θοδωρής στο μικρόφωνο μόνο προόδους κάνει. Και υπάρχουν κι άλλοι.

Αλλά και στην Αθήνα κάτι πάει να γίνει. Από πέρυσι υπάρχουν οι Moving Target, ένα σχήμα που παίζει roots reggae, mellow reggae και 70's style. Έχουν τον Radical Gee στο μικρόφωνο - ο οποίος δουλεύει στη Λυρική Σκηνή, τραγουδάει όμως και reggae. Γίνονται πράγματα, λοιπόν. Κάτι το Legalise, οι Rasta Vibe που έκαναν τα φεστιβάλ, τα παιδιά που προανέφερα, ότι όλο και κάποιος άνθρωπος έρχεται απ' έξω, κάτι που επιμένουμε εμείς οι τρελοί εδώ και χρόνια... Δεν έχει γίνει κανένα big bang αλλά πλέον υπάρχουν μέρη να πάμε όσοι θέλουμε ν' ακούσουμε reggae, μέρη που να μην είναι μέσα ο τάφος του Ινδού. Όλα αυτά είναι πάρα πολύ θετικά πράγματα και σημαίνει ότι κατ' αρχήν οι πιο πιτσιρικάδες ασχολούνται μ' έναν ήχο για τον οποίο εγώ κάποια στιγμή πίστεψα ότι δε θα δω ποτέ κάποιον στην Ελλάδα να περνάει καλά μ' αυτό και γενικά να γίνεται φάση. Κι όμως πλέον γίνεται.

Παρεμπιπτόντως, το cd των Soul Fire στο οποίο κάνει παραγωγή ο Mad Professor είναι για μένα εξαιρετικό στο είδος του. Οι One Drop είναι καταπληκτικοί, όπου κι αν παίξουν εντός κι εκτός Ελλάδας - παίζουν συνέχεια, ακούραστα. Έτσι αυτοί οι άνθρωποι είναι σαν πρεσβευτές, πάνε κάπου, αφήνουν καλές εντυπώσεις, όλοι περνάνε καλά και μετά ο κόσμος λέει "α, πήγα σε reggae συναυλία και πέρασα ωραία." Πρέπει κι ο κόσμος να έχει κι ένα κίνητρο. Αν πηγαίνει κάπου και δεν περνάει καλά, γιατί να ξαναπάει;

Και η εποχή του Marley, Marley, Marley έχει πια περάσει. Η Τζαμάικα βγάζει ένα σωρό μουσική. Όποιος ασχολείται μ' αυτό και τον ενδιαφέρει μπορεί να προχωρήσει πέρα από τον Marley τον οποίο δικαίως στην Ελλάδα τον έχουμε ψηλά αλλά που αυτό συμβαίνει κυρίως με καλλιτέχνες που ήταν όλοι τους διανομή της Polygram. Και λέω τα ονόματα ένα ένα: Marley, Steel Pulse, Gregory Isaacs, Black Uhuru, Sly & Robbie (κάποιοι δίσκοι τους). Δεν υποτιμώ κανέναν από τους καλλιτέχνες αυτούς, είναι όλοι μεγάλοι. Απλά αυτή η διανομή που γινόταν στη δεκαετία του '80 και αρχές '90 μας "φόρεσε" ένα συγκεκριμένο ήχο ο οποίος δεν ήταν τζαμαϊκανός. Είναι παραγωγές φτιαγμένες στην Ευρώπη για αυτιά λευκών ρόκερ. Δεν έχω καμία αντίρρηση εγώ προσωπικά με αυτό, αλλά περνώντας τα χρόνια ανακάλυψα ότι υπάρχει ένας άλλος ήχος, πολύ πιο πλούσιος και πολύ πιο πραγματικός. Κι αυτό συμβαίνει με όλες τις μαύρες μουσικές που τις διαχειρίζονται λευκοί άνθρωποι (funk, soul, hip hop, blues, jazz...) - συνέβη και στη reggae. Έγιναν στο Λονδίνο παραγωγές κομματιών που είχαν παιχθεί στην Τζαμάικα με άλλους παραγωγούς και με άλλους παίκτες. Αυτό έχει άλλη υφή. Αυτά τα κομμάτια έγιναν για εσωτερική κατανάλωση στην Ευρώπη.

Μ' αυτά μεγαλώσαμε. Είναι ο ήχος που νιώθουμε οικείος. Υπάρχει λόγος που έγινε αυτό στην Ελλάδα. Λόγος marketing συγκεκριμένης εταιρείας. Για παράδειγμα, υπάρχουν καλλιτέχνες τεράστιοι στο reggae στερέωμα όπως ο Dennis Brown, οι οποίοι είναι παντελώς άγνωστοι στην Ελλάδα, πράγμα που δε συμβαίνει σε καμία άλλη ευρωπαϊκή χώρα.

4. NOFX - Kill all the white man

ANNA: Λευκός ντράμερ - οπωσδήποτε. Είναι πολύ λευκός, πρέπει να είναι ξανθός ή κοκκινομάλλης με φακίδες. Και τον μπασίστα μάλλον λευκό τον κόβω. Δεν είναι τζαμαϊκάνικη αλλά ούτε και αγγλική ηχογράφηση αυτό. Δεν ξέρω τι είναι. Έχει και πνευστά - όλα τσιρίζουν. Όταν τα παίζουν οι λευκοί, λες και είναι πιο loud. Δεν έχω κανένα πρόβλημα μ' αυτό, απλά προτιμώ έναν πιο μαύρο ήχο - θέμα προσωπικού γούστου.

Όταν ξεκίνησαν τα πρώτα punk πάρτι στο Λονδίνο, δεν υπήρχε δισκογραφία του είδους. Τι μουσική να παίξουν; Είτε live - είτε reggae. Γιατί ήταν η μόνη μουσική που τους κάλυπτε ιδεολογικά. Οι punks και οι τζαμαϊκάνοι μετανάστες στο Λονδίνο από το '50 μπορούμε να πούμε ότι ανήκαν πάνω κάτω στην ίδια κοινωνική τάξη. Ήταν φτωχοί και ταλαιπωρημένοι. Κι αυτό τους έκανε να συνασπιστούν μουσικά - και όχι μόνο. Οι punks ήταν κι εναντίον του ρατσισμού, υπήρχαν λοιπόν κοινά σημεία, μια πλατφόρμα που μπορούσαν ν' ακουμπήσουν κι οι δύο. Οι punks γούσταραν και το ska - γι' αυτό και πολλά punk γκρουπ έπαιξαν ska. Το πήραν, το αφομοίωσαν και το έβγαλαν μετά όπως ήθελαν οι ίδιοι. Αυτό συμβαίνει όταν σε τεράστιες πόλεις, όπως το Λονδίνο, έρχονται διάφορες κουλτούρες σ' επαφή.

Mystical reggaeΌσον αφορά το μαύρο ρατσισμό κατά των λευκών, τον ξέρω, το 'χω ζήσει στην Αγγλία όπου έχουν αρνηθεί να με βάλουν σε σπίτι λόγω χρώματος. Τι να πω γι' αυτό; Ό,τι δίνεις παίρνεις, αλλά πάντα είναι άδικο αυτό όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο. Υπάρχουν και καινούρια κομμάτια στα οποία είναι σαφές το πώς αισθάνονται οι καλλιτέχνες για τους λευκούς. Αλλά οι λευκοί τούς οποίους βρίζουν, είναι οι ίδιοι που πάνε κι αγοράζουν τη μουσική τους. Εγώ αυτό το θεωρώ μια τρέλα, δεν παίζω κομμάτια που έχουν να κάνουν μ' αυτό.

Εμείς είμαστε τουρίστες για όλο αυτό το πράγμα. Τι σκεφτόμαστε εμείς για ένα Φιλανδό ο οποίος ασχολείται με τις κρητικές μαντινάδες; Ε, εμείς είμαστε στη θέση του Φιλανδού για τους Τζαμαϊκανούς. Οι Τζαμαϊκάνοι είναι ένας πολύ σνομπ λαός. Ο Τζαμαϊκανός πιστεύει ότι είναι πολύ καλύτερος από άλλους ανθρώπους (όπως και ο Έλληνας) όχι απαραίτητα γιατί είναι ρατσιστής, αλλά γιατί έτσι του βγαίνει. Δεν ισχύει όμως για όλους αυτό.

Αυτή η νοοτροπία κρατάει, ανανεώνει και διευρύνει γκέτο. Το rastafari είναι ένα πολύ γοητευτικό και σκοτεινό σημείο σε σχέση με τη μουσική της Τζαμάικα. Ξεπήδησε τη δεκαετία του '30 γιατί υπήρχαν κοινωνικοί λόγοι (βλ. και Marcus Garvey). Πολλοί από τους dreadies καλλιτέχνες δεν είναι καν πραγματικοί rastafari. Το rastafari είναι ένα προϊόν το οποίο συχνά πυκνά πωλείται μαζί με το μαύρο χρώμα του δέρματος και με τα ωραία μαλλιά. Αυτό εξηγεί πολλά πράγματα. Παράδειγμα: ο Buju Banton στην αρχή είπε πολλά κομμάτια slackness για γυναίκες κ.λπ. κ.λπ.. Όταν είδε ότι έφευγε η μπογιά του γιατί το dancehall δεν ήταν πια δημοφιλές, το γύρισε κι όλα του (που λέει ο λόγος) τα κομμάτια έγιναν rastafari.

Η reggae δεν είναι η μουσική των ράστας - αυτή είναι τα τύμπανά τους, δεν κάνουν καν χρήση ηλεκτρισμού. Δεν υπάρχουν πια ράστας στην Τζαμάικα, μια δυο ομάδες μόνο διασκορπισμένες στα βουνά, κοινότητες πάρα πολύ μικρές. Οι κοινότητες των αγνών ανθρώπων που ζουν καπνίζοντας ganja και τρώγοντας green things είναι ένας δικός μας μύθος ο οποίος μας βολεύει να τον διαιωνίζουμε.

Οι καινούριοι rastafari όπως οι Capleton, Sizzla κ.λπ. είναι μια αστεία περίπτωση. Οι περισσότεροι από αυτούς είναι gangstas που κουβαλάνε ganja και είναι σε limo με μπράβους κ.λπ. - δε βλέπω τίποτα ρασταφαραϊκό σ' αυτό. Ξέρω πάντως ότι πουλάει καλά. Φοράνε ένα τουρμπάνι κι είναι ...αλλιώς. Το rastafari έχει τρεις κλάδους. Εγώ μένω στους πιο παλιούς, τους seventies, στους twelve tribes. One love, one name, one destiny. Εγώ επειδή είμαι λευκή, έχω νερό να πλένομαι, έχω και την πολυτέλεια να συμπαθώ αυτό. Ο άνθρωπος που ζει στο γκέτο και δεν έχει να φάει, αν με ακούσει να λέω αυτά θα του φανώ μάλλον κωμική ή κωμικοτραγική. Είναι όλα σχετικά.

Εμείς βλέπουμε τη reggae μ' ένα φολκλόρ μάτι. Εγώ προσωπικά δε θέλω να πάω στην Τζαμάικα γιατί θεωρώ ότι θα δω πράγματα που θα με πικράνουν. Είναι ένας τόπος που τον έχω αγαπήσει μέσα από τη μουσική κι όχι για άλλο λόγο, π.χ. τους κοκοφοίνικες ή τα ξενοδοχεία. Ζω σε τόπο τουριστικό, ξέρω πώς προβάλλεται η Ελλάδα και ξέρω και ποια είναι η πραγματική Ελλάδα. Κι από τα κομμάτια μέσα, γιατί οι Τζαμαϊκάνοι λένε πολλά πράγματα στη μουσική τους γι' αυτά που συμβαίνουν στη χώρα τους, για συγκεκριμένα ιστορικά γεγονότα (σαν ένα είδος αρχείου). Πιστεύω ότι ξέρω ό,τι είναι να ξέρω για την Τζαμάικα και θέλω να την αφήσω ως έχει μέσα μου, να μην την πειράξω. Κρατάω με πείσμα μια αθωότητα - όση έχει απομείνει από αυτή.

5. Zion Train - Give me good Sensi (feat Earl 16)

ΑΝΝΑ: Το πιο ωραίο κομμάτι σήμερα -ο άνθρωπος ήρθε στην Ελλάδα στις 3 Νοέμβρη- είναι ο Earl 16, τον έφεραν οι URM. Ο Earl 16 είναι ένας από τους αγαπημένους μου καλλιτέχνες. Είναι πολύ σημαντικός καλλιτέχνης για τη reggae. Στην Αγγλία έχει κάνει συνεργασίες με καλλιτέχνες όπως τους Leftfield. Το κομμάτι είναι steppers, dub, σύγχρονη roots μουσική. Μιλάει για το γνωστό θέμα της sensimillia. Οι Τζαμαϊκάνοι έχουν τόσες λέξεις για τη φούντα όσο οι Εσκιμώοι για το χιόνι. Για μένα ο Earl 16 είναι ένας τεράστιος καλλιτέχνης, τον λατρεύω, έχει τεράστια φωνή (και σαν τεχνική ικανότητα), έχει το δικό του φανατικό κοινό σ' όλον τον κόσμο κι είναι ένας καλλιτέχνης που γνωρίζουμε ελάχιστα στην Ελλάδα. Κι όσοι τον ξέρουν, τον έμαθαν μέσω των Leftfield κι όχι μέσω της reggae όπου δισκογραφεί από τα τέλη της δεκαετίας του '70 στην Τζαμάικα.

Αν δεν απατώμαι, έχουμε ακούσει Zion Train από κοντά και στην Ελλάδα. Κάποια στιγμή πατούσαν με το ένα πόδι στο trance και πιο psychedelic ακούσματα. Αυτό τους βοήθησε να περάσουν και σ' ένα άλλο κοινό. Έχω σχεδόν όλους τους δίσκους τους και πάρα πολλά 10ιντσα, 12ιντσα κ.λπ. Μου άρεσε που είχαν το σθένος ν' ασχοληθούν και μ' έναν ήχο πέρα από τη reggae, γιατί οι άνθρωποι που ακούνε reggae (ειδικά στην Αγγλία) είναι πολύ συντηρητικοί. Είναι ένα κοινό που δεν είναι όπως εδώ. Υπάρχουν και 50 κι 60 χρονών άνθρωποι που πάνε σε χορούς κ.λπ. και δεν τους είναι εύκολο να εισπράξουν ήχους πιο acid, trance, drum'n'bass, πιο technoid. Ο ήχος που θέλουν έχει κολλήσει γιατί κάποιοι από αυτούς ξεκίνησαν ν' ακούνε τη δεκαετία του 60/70.

Αυτό το κομμάτι δεν θέλω να πω ότι ήταν το "καλύτερο". Για να είμαι ειλικρινής είναι αυτό που μου άρεσε περισσότερο. Πιστεύω ότι δεν υπάρχουν καλές και κακές μουσικές. Ο καθένας είναι άξιος για τις μουσικές που ακούει ή για τις μουσικές που παράγει. Δεν υπάρχει κακή μουσική - για να υπάρχει αυτή η μουσική, υπάρχει ένα κοινό που την ακούει. Είναι πολύ σκληρό να λες για κάποιους ανθρώπους ότι το γούστο τους είναι σκατένιο. Ο καθένας μπορεί να ρυθμίσει τις άμυνές του. Το δογματισμό έχω αποφασίσει να τον αποβάλλω - είναι πολύ κακός οδηγός αν ασχολείσαι με τη μουσική και με ανθρώπους. Εγώ δεν κάθομαι σπίτι μου να φτιάχνω μουσική απομονωμένη. Επικοινωνώ με κάποιον κόσμο - παίζω μουσική κι αυτοί είτε έρχονται και χορεύουν είτε φεύγουν και με γράφουνε. Έχω μια διαλεκτική σχέση με τους ανθρώπους αυτούς.

Είναι εύκολο να λέμε ότι κάποια πράγματα είναι άσπρα κι άλλα μαύρα. Προτιμώ ν' ασχολούμαι με τους τόνους του γκρι. Πιο ασφαλές, πιο μεσοβέζικο και πιο ανθρώπινο. Δε θέλω να δείξω σε κανέναν τίποτα κι ούτε να τον μάθω κάτι. Θέλω πρώτα να του αρέσει, κι αν του αρέσει, μετά θα μάθει μόνος του. Όταν ήμουν μικρή, για πολλά χρόνια σκεφτόμουν αλλιώς - όσο πιο μικρός τόσο πιο σκληρός είσαι. Μετά αρχίζεις κι έχεις πολλά ερωτηματικά αν όντως τα ξέρεις όλα γιατί βλέπεις ότι δεν ξέρεις τίποτα. Κι όσο περνούν τα χρόνια διαπιστώνεις ότι ξέρεις όλο και λιγότερα απ' όσα νόμιζες πριν ότι ξέρεις. Γι' αυτό καλύτερα να είμαστε λίγο πιο σεμνοί.

(ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΓΙΑ) ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ

1. Antibalas Afrobeat Orchestra - Indictment: ένα παλιότερο afrobeat τραγούδι από τους κατεξοχήν πρέσβεις του είδους, κατευθείαν από την καρδιά της Νέας Υόρκης.
2. Various Production - Sweetness: είναι όντως από την Αγγλία. Μετά από αμέτρητα singles, το 2006 έβγαλαν κι ένα long play, για όσους βαριούνται να ψάχνουν στα limited edition ράφια των δισκοπωλείων. Τίτλος του: The world is gone.
3. Locomondo - Πίνω μπάφους και παίζω pro: το περασμένο καλοκαίρι αναδείχθηκε στο χιτ κάθε μη οργανωμένου camping που σέβεται τον εαυτό του. Για κάποιους συντηρητικούς πρόκειται για το τραγούδι που ήρθε για να διαφθείρει τα τέκνα του ελληνικού λαού. Τελικά είναι η απόδειξη πως ένα τραγούδι μπορεί να μπει στα στόματα όλων πριν καν κυκλοφορήσει επισήμως σε δίσκο.
4. NOFX - Kill all the white man: Τελικά είναι κοκκινοτρίχης ο Erik Sandin ή όχι; Δεν έχει σημασία, το σχόλιο της Άννας τα λέει όλα. Χιούμορ από και για λευκούς κοκκινοτρίχηδες, κοκκινολαίμηδες nerds, από την εποχή που δεν είχαν αρχίσει ακόμα οι πρόσφατοι ιεροί πόλεμοι των Αμερικάνων, και ανάλογες καταθέσεις αποδείκνυαν ότι τα παιδιά των αποικιοκρατών μπορούσαν να σπάνε πλάκα με τις αμαρτίες των προγόνων τους, αρκεί να έμεναν στα ασφαλή όρια ενός δωματίου - άντε, μιας συναυλίας.
5. Zion Train - Give me good Sensi (feat Earl 16): Αφήνουμε την Anna Mystic να μας τα πει καλύτερα και για το τραγούδι και τους καλλιτέχνες. Από τον τελευταίο δίσκο των Zion Train που βγήκε πέρυσι, με τίτλο Live as one.

Peace and love vibes σε όλες και όλους για τη νέα χρονιά.

Ανοιχτή ακρόαση #1: Φλοριάν Μικούτα