BUDDA BANG : Sonic decayed

1.No names, 2.I know somebody, 3.NYC, 4.Hammered, 5.Tip of the iceberg, 6.Drugs, 7.Reason to live, 8.Beat plastic, 9.Hairball or puke?, 10.Bum on the run, 11.Fear of a black man.
(Propulsion, 1993)


buddaband1Κάποιος να με συγκρατήσει... γιατί από τη στιγμή που η υπόλοιπη ομάδα του Mic μου επέτρεψε να εγκαινιάσω εγώ τη στήλη "myALTERNATIVE" -ή μήπως δεν τους ρώτησα καν, δε θυμάμαι πολύ καλά...- το ήξερα ότι θα είχαμε "άσχημα ξεμπερδέματα". Δεύτερη σκέψη δε χρειάζεται καν. Ο πρώτος δίσκος που θα παρουσιαστεί σε αυτή τη στήλη θα είναι το εν λόγω lp των Budda Bang. Από 'κει και πέρα σε ποιό σημείο θα τερματιστεί το εγκώμιο θα το δούμε στην πορεία. Δεν θέτω κανένα όριο εξ αρχής πάντως...
Ξεκινάμε με τα ιστορικά στοιχεία που κρίνονται τουλάχιστον απαραίτητα. Ψυχή, σώμα, κιθάρες , φωνή καθαρισμένη, μπάσο, ντραμς και συνθέσεις ο ένας και καλύτερος El Jefe! Υποκλιθείτε στη μεγάλη μούρη του Νεουορκέζικου underground που θέλει δύο Jon Spencer για πρωινό. Ο βασιλιάς είναι εδώ και οι υπόλοιποι έπονται! Μέγας κιθαρωδός με απίστευτες ιδέες και απύθμενο μίσος για την ιδέα του solo, o John Mack. Δοξάστε τον! Κιθαρόμπασα και τα ρέστα Tony Szilagyi (για δοκιμάστε να το προφέρετε...) και τέλος Dennis Zimmerman o επίσημος ντράμερ και η ομάδα είναι υπερπλήρης. Και όλοι τους χώνουν και λούπες και προγραμματίζουν ασυστόλως. ΘΕΟΙ! Τόπος τελέσεως του εγκλήματος η μητέρα όλων των μαχών Νέα Υόρκη, βαθιά χωμένοι όλοι κάτω από τη γη με φτυάρια στα χέρια, τετρακάναλα και εικοσιτεσσάρια στούντιο να χρησιμοποιούνται εναλλάξ. ΠΑΡΑΝΟΙΑ! John Hughes & Jeff Gottesfeld, πίσω από τις κονσόλες και βάλτε μπρος να φύγουμε. Κυκλοφορημένος το 1993- όταν ακούγατε Pearl Jam και Seaweed πουλάκια μου...-στην Propulsion, ίσως την πιο ανοργάνωτη και με τον μικρότερο κατάλογο στον κόσμο ανεξάρτητη εταιρεία. Έτσι γράφονται οι μύθοι όμως. Και ας μην τους διηγείται ποτέ κανείς!
Στο εξώφυλλο θα συναντήσετε ένα τεραστίων διαστάσεων γκοτζιλοειδές πλάσμα (ή μήπως κατασκεύασμα) να χώνει μία πελώρια κιθάρα στη γη, με φόντο τους εν κινδύνω διάγοντες ουρανοξύστες της φλεγόμενης Αμερικάνικης μητρόπολης που ακούει στο όνομα... (μαντέψτε!). Η εικόνα δείχνει τις ολέθριες συνέπειες που θα μπορούσε να έχει η αναρρίχηση του πραγματικά επικίνδυνου και άρρωστου αυτού δίσκου στα charts των εναλλακτικών και μη κυκλωμάτων. Αν το "Sonic-decayed" κατακτούσε τον κόσμο, ο τελευταίος θα κατέληγε έτσι. Και θα ήταν όμορφα!
"Απλώνουμε τον ήχο, ενάντια στον τοίχο", είπαν σε ανύποπτο χρόνο οι δικοί μας γραφικο-αστείοι και αμφιβόλου ταλέντου (συμπαθείς πάντως και τίμιοι...) Panx Romana και εμένα η φράση μου έχει μείνει στο μυαλό για να τη χρησιμοποιήσω όταν θα χρειαστεί να περιγράψω έναν ήχο σαν... σαν... σαν αυτό των Budda Bang ασφαλώς! Αισθητική κατευθείαν από τους Velvets του "White light/white heat" είπατε; Ουδεμία αντίρρηση. Χρήση των επιταγών του no-wave, των Sonic Youth και της γενικότερης παράδοσης του μεγάλου μήλου; Συμφωνώ και ότι ήμουν έτοιμος να το αναφέρω! 100 % Hendrix-ική χρήση της κιθάρας σε σημείο Deja-vu; Και πάλι μέσα πέσατε. Και επιπλέον έχουμε μια καρα-μαστουρωμένη ψυχεδέλεια που βρίσκεται μίλια μακριά από οποιονδήποτε υπερφίαλο μανιταροφάγο. Ένα βρώμικο funk, που κρατάει το beat και τον ιδρώτα του δίσκου σε απλησίαστα επίπεδα. Ένα ανελέητο ψάξιμο και έναν ακομπλεξάριστο πειραματισμό που οδηγεί τα μπάντα στα όριά της, την ξαναφέρνει πίσω και την μεταχειρίζεται κατ'αυτόν τον τρόπο αρκετές ακόμη φορές! Όταν ο ρυθμός πέφτει και ο ηλεκτρικός και "πεθαμένος" από το overdose της ηρωίνης ήχος τους σε οδηγεί χωρίς να το ελέγχεις, τότε χάνει την αξία του και περνάει μιας και για πάντα στο περιθώριο ότι ηχογράφησαν ποτέ οι Spacemen 3 και οι Spiritualized μαζί (συν το 40% αυτών που έγραψαν οι Jesus and Mary Chain). Είναι ο ήχος που πάντα ζητούσατε. Το αυθεντικό soundtrack της original "υπόγειας"σκηνής" που για χρόνια έψαχνε αυτόν που θα το ολοκληρώσει - και έπειτα ήρθαν αυτοί οι τέσσερις τύποι και το οριοθέτησαν, το αποτέλειωσαν και το ξεκαθάρισαν μια για πάντα!
Δε θα ήταν δίκιο αν ισχυριζόμουν ότι εδώ μέσα κρύβονται 11 τραγουδάρες, γιατί σε αυτόν το δίσκο υπάρχει κάτι παραπάνω. Υπάρχουν έντεκα υπεράνω κριτικής και σχολιασμού καμμένες και αναφλεγμένες από καιρό μπόμπες των οποίων οι καταστροφικές συνέπειες θα διαιωνίζονται στο χρόνο και αντί να ακολουθούν φθίνουσα πορεία θα προκαλούν ολοένα και μεγαλύτερη ζημιά! Το "No names" που μπαίνει στη αρχή σε ξαφνιάζει γιατί δεν περίμενες να μπουκάρουν έτσι δυνατά και γρήγορα, με στακάτο και ακούραστο ρυθμό, κιθάρες που λυσσάνε να διαλυθούνε και στίχο γεμάτο αμεσότητα και τόσο απλό που στον πετάν στα μούτρα και τον αισθάνεσαι να σε πονάει. Και αν το "I know somebody" ξεκινά πιο γλυκά δεν θα αρχίσει να εξελιχτεί σε αυτό που φοβόσουν, σε συνειδητό κλασσικό ύμνο της αιώνιας rock n'roll αναζήτησης... που εδώ μοιάζει να τελειώνει πρόωρα (το ροκ τελειώνει-υπόψιν-η αναζήτηση συνεχίζεται...). Και τώρα αυτό που χρειάζεσαι είναι μια ελεγεία για την νυχτερινή πολυεθνική Νέα Υόρκη, ένα τραγούδι σε κώμα που μοιάζει να έχει καταπιεί με μιας όσα ναρκωτικά πήρε ο Lou Reed στην έως τώρα ζωή του! Θα μπορούσα να συνεχίσω να αναλύω το δίσκο τραγούδι προς τραγούδι, αλλά μάλλον θα με λογοκρίνουν οι υπόλοιποι, οπότε θα κάνω τρεις μόνο στάσεις ακόμη.
Στο νούμερο έξι οι Budda Bang αποδεικνύουν ότι τα ναρκωτικά δεν είναι μέρος του rock μύθου, αλλά κομμάτι του ίδιου του κορμιού αυτής της μουσικής. Δεν ξέρω αν συμμερίζεστε τις ιδέες περί κοινωνικής μάστιγας και λοιπά, πάντως το ροκ, πρέπει να μην φοβάται να αποδίδει τιμές στη μούσα του, όποια μορφή και αν έχει αυτή. Και τότε είναι που το ροκ γίνεται επικίνδυνο, πραγματικά.επικίνδυνο όχι για την κοινωνία κ.λ.π., αλλά για τον μεμονωμένο ακροατή. Όταν σου φτύνει την αλήθεια του στο πρόσωπο και όχι όταν μασκαρεύεται με σύμβολα, μεηκ-απ, σκληράδες και ψευτο-τσαμπουκά και πολιτική επιθετικότητα για εφήβους. Αν κομμάτια σαν και αυτό φτάσουν στα αφτιά όλων ο κόσμος θα ξαναρχίσει να "φοβάται" αυτή τη μουσική. Εδώ δεν έχουμε τον καλλιτέχνη να περιμένει τον ντήλερ, ούτε να ξυπνά γλυκά απο το drug hangover του, ούτε να χτυπάει τις ενέσεις -εν είδη πολυ-θεάματος-πάνω στη σκηνή. Εδώ το ίδιο το τραγούδι είναι τα ναρκωτικά, τα ίδια τα ναρκωτικά ζουν μέσα στο τραγούδι. Αν αυτό αρέσει ή αν είναι σωστό δεν ξέρω. Εμένα πάντως ΔΕΝ ΜΕ ΑΠΑΣΧΟΛΕΙ! Η αλήθεια της υπόθεσης αυτής δεν έχει να κάνει ούτε με την "ροκ μυθολογία", ούτε με τα παρακλάδια της παρακμής όταν λανθασμένα προβάλλεται αντί της μουσικής. Έχει να κάνει με υφιστάμενες καταστάσεις που το να τις προσπεράσει κανείς δεν τις καθιστά ανύπαρκτες, αλλά αντίθετα "αδειάζει" τον ίδιο απέναντι σε αυτές.
Σαρκαστικό σχόλιο ενάντια στην αδράνεια και την αποχαύνωση - που δεν τη δημιουργεί η droga, άλλα απολύτως άσχετα με αυτή πράγματα- αποτελεί το ρυθμικό "Beat Plastic", με πινελιές από γνήσιες γκαραζοπάνκ κιθάρες και το "Hairball or puke", είναι μια γλυκύτατη μπαλλάντα για τη γάτα του El Jefe! Έχουμε και ψυχεδελικές στιγμές απόγνωσης ("Reason to live") και ένα οργιώδες τέλος το οποίο είναι ανώτερο, δυναμικότερο, ρυθμικότερο, πιο εμπνευσμένο και πιο μαστουρωμένο απ'όσο μπορείτε να φανταστείτε και απ'οτιδήποτε μπορώ να πω εγώ με λόγια: "FEAR of a Black man". Αυτός ο δίσκος μόνο έτσι μπορούσε να τελειώσει!
Να σημειώσω ότι το maxi single του "Beat plastic" είχε κυκλοφορήσει με δείγμα πλαστικού εμετού ως δώρο (το οποίο υποτίθεται προέρχετο από την γνωστή πλέον γάτα του Αρχηγού!).
Καλό θα ήταν στη στήλη αυτή να αναζητούμε και τους λόγους για τους οποίους ο δίσκος που παρουσιάζουμε δεν έτυχε τελικά της αναγνώρισης που εμείς πιστεύουμε ότι άξιζε. Μετά πάντως από όλα που σας είπα το μυαλό μου αδυνατεί να βρει ή να επινοήσει και την παραμικρή δικαιολογία! Ίσως αυτά που λέγαμε περί ουσιαστικά επικίνδυνου δίσκου να δείχνουν κάποιο δρόμο, άλλα και πάλι αδυνατώ να το ολοκληρώσω σα σκέψη και να με πείσω για αυτό. Ίσως τελικά όλα να είναι θέμα συγκυριών και να μη χρειάζεται να τα ψάχνουμε τόσο πολύ τα πράγματα. Άλλωστε υπάρχει και μια πραγματικότητα που θέλει δεκάδες σημαντικά έργα παραπλήσιας αισθητικής και προέλευσης να μένουν για πάντα στην αφάνεια. Απλά μου φαίνεται περίεργο το ότι όταν κυκλοφόρησε ο δίσκος-το 1993-ο ήχος της μπάντας ήταν πάνω κάτω σε αρμονία (εντός τεράστιων εισαγωγικών) με την όλη κατάσταση που είχε δημιουργήσει η grunge σκηνή για το σκληρό ήχο και τις θορυβώδεις προεκτάσεις του. Τελικά όμως το αντίστροφο αποδεικνύεται: ποτέ ο πραγματικός και ουσιαστικός ροκ θόρυβος δεν αγκαλιάστηκε από τα μεγάλα ακροατήρια, παρά μόνο σε ακραία ευτελείς και σε ουσιασικά καλά ρυθμισμένες για να "αρέσουν"μορφές του!
Έχω επίγνωση ότι για το "Sonic Decayed", εγκατέλειψα κάθε ίχνος αντικειμενικότητας, αυτο-συγκράτησης και πέρασα αρκετά "το μέτρο". Ελπίζω όμως να μου το συγχωρήσετε για έναν από τους πέντε αγαπημένους μου δίσκους, ανεξαρτήτως εποχής και είδους, που όμως δεν γνωρίζω κανέναν άλλον που να τον κατέχει... και όσους ξέρω που τον άκουσαν τους έχω "στρώσει "εγώ για να το κάμουν. Και αν η λέξη ροκ χρησιμοποιήθηκε υπέρ του δέοντος στο παρόν κείμενο είναι γιατί στο "Sonic Decayed" για το γράφοντα συναντάται αυτό που συνειρμικά ονομάζεται "εναλλακτικό ροκ" στην πιο "αθώα" και παράλληλα τελειοποιημένη μορφή του!
Στην αγορά μάλλον δύσκολα θα το βρείτε, πάντως μπορείτε να το παραγγείλεται απο το site της Propulsion (αν λειτουγεί ακόμη το mail order τους...), ενώ το εντόπισα και στον κατάλογο παραγγελιών του Insound (δεν έχουν όμως καν κριτική του δίσκου-ΝΤΡΟΠΗ ΚΥΡΙΟΙ!). Πάντως αν σας έχω κινήσει την περιέργεια επικοινωνήστε μαζί μου μέσω του Mic και η χαρά θα είναι δική μου, αν μου ζητήσετε να σας στείλω μια κόπια. Και αυτό δεν είναι αστείο.ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!
υ.γ.-όπως δεν τέλειωσε ο δίσκος, έτσι δεν τέλειωσε και η κριτική. Υπάρχει και δωδέκατο κρυμμένο τραγούδι, νυσταγμένη και φαζαριστά θορυβώδης μπλουζιά, με ερωτιάρικο, άρρωστο στίχο για να μας αποτελειώσει. ΤΕΛΟΣ-ΤΩΡΑ!
υ.γ.2-..να αναφέρω τον φοβερό τύπο που έγραφε τη στήλη για τα "underground" στο πάλαι ποτέ Oz (ίσως το μόνο έντυπο με "άποψη"), ο οποίος τότε εξυμνούσε το δίσκο... Δυστυχώς δε θυμάμαι το όνομα... και που έχω βάλει τα Oz!