Pablo Picco, De Fabriek, Doc Wor Mirran, Don Campau

Οι ηχογραφήσεις πεδίου, ιδίως όταν είναι περιπετειώδεις ή δημιουργικές, ήταν ανέκαθεν ένα αγαπημένο μου είδος. Κυρίως παλιοί δίσκοι, ας μου επιτραπεί η έκφραση, επιστημονικού περιεχομένου. Παράδειγμα αγαπημένο οι ηχογραφήσεις πουλιών και γενικά άγριων ζώων στις οποίες υπήρχε πριν από κάθε κομμάτι και μια σύντομη εισαγωγή στην ηχογράφηση από τον επιστήμονα που την έκανε. Κάπως έτσι πριν από λίγους μήνες ο Pablo Picco, που σε κάποιους ίσως είναι γνωστός με το γκρουπ του Bardo Todol (προτείνω ανεπιφύλακτα την κασέτα που είχαν βγάλει πριν μερικά χρόνια στη δική μας Coherent States) κυκλοφόρησε μια καταπληκτική κασέτα με τέτοιου είδους ηχογραφήσεις πεδίου και τίτλο ‘Aven Argentum’ στη γερμανική Frenetic Magic Sounds. Στην κυκλοφορία αυτή αναμιγνύει ηχογραφήσεις από πουλιά και βατράχια και ακούμε τα σχόλιά του σε διάφορα σημεία των ηχογραφήσεων. Σαν ένας επιστήμονας που μας εξηγεί τι ακούμε ή τι πρόκειται να ακούσουμε. Ομολογώ ότι για αρκετό καιρό τους τελευταίους μήνες από την στιγμή που κατέβασα την κυκλοφορία (κυκλοφόρησε σε μόνο 24 αντίτυπα) έχω πιάσει συχνά πυκνά τον εαυτό μου να επιστρέφει σε αυτή και να την ακούω κατά διαστήματα. Καταπληκτική ιδέα (φόρος τιμής) και πανέμορφοι ήχοι!

Στους De Fabriek μπορεί να μην έχω αναφερθεί εδώ. Γέννημα του Richard van Dellen, παλιού χίπη που ζει στο Zwolle της Ολλανδίας, από τις αρχές του ‘80 μας βομβαρδίζει κατά καιρούς με διάφορες κυκλοφορίες. Από απίστευτους άμπιεντ δίσκους, πειραματικές μουρλαμάρες, τρελές συνεργασίες (και συσκευασίες) και πολλά άλλα. Θα πλάτειαζα πολύ αν ξεκινούσα εδώ να αναφέρω διάφορες ιστορίες της ιστορίας του γκρουπ και των διάφορων εκφάνσεών του. Πρόσφατα εξέδωσαν όμως μια από τις πιο ωραίες κυκλοφορίες του, που τη συγκαταλέγω στις πιο αγαπημένες μου, το απίστευτο ‘Krautsalat’. Όπως δηλώνει και ο τίτλος επηρεασμένο από τον ήχο της γείτονος Γερμανίας, με ένα τρελό line up στο οποίο βρίσκουμε τους αδελφούς Peter και Simon Van Vliet, που είναι γνωστοί ως Use of Ahses ή, μιλώντας για πιο παλιά, ως μέλη των απίστευτων Mekanik Kommando (αξίζει να ακούσετε τους δίσκους τους εδώ), που παίζουν συνθ μουσική, επίσης με ένα τους σύνολο, τους Tonspur (πρόσφατα εξέδωσαν την πρώτη τους κυκλοφορία στη De Fabriek records), τον Alexander Chulkov των Ρώσων Six Dead Bulgarians) αλλά και τον Steve Schroyder (μέλος των Tangerine Dream και Ash Ra Temple) o οποίος συνδράμει και με ακυκλοφόρητο υλικό από το γκρουπ του Scarecrow, ηχογραφημένο το 1972. Το αποτέλεσμα είναι ένα μαγικό άλμπουμ, φόρος τιμής στο κράουτ, με ήχο που θυμίζει την σχολή που έφτιαξαν οι Ash Ra Tempel και ο Klaus Schulze. Αν και ήμουν επιφυλακτικός στην αρχή, επειδή πολλές φορές «φόροι τιμής» και παρόμοιες εκφάνσεις στο παρελθόν αποδείχτηκαν νερόβραστες σούπες ή παντελώς αδιάφορες αναφορές, εδώ ο δίσκος όχι μόνο με καθήλωσε αλλά μ' έκανε να τον ακούω σχεδόν 2-3 φορές την εβδομάδα τον τελευταίο μήνα. Απίστευτο υλικό και απίστευτη ζωντάνια του ήχου. Ολόφρεσκες ιδέες και ας έχει σχέση (και αναφορά) στα 70s. Τρομερό παιχνίδι επίσης στο εξώφυλλο που παραπέμπει σε 90s αισθητική με παρωδία του λογότυπου της Deutsche Grammophon ως Zwolle Grammophon. Κυκλοφορία που μόλις τη βάλεις να παίξει δύσκολα την αφήνεις κάτω και κολλάς μαζί της σαν τρελός!!!

Η αναφορά σε ευρωπαϊκές κολεκτίβες αλλά και ειδικότερα στη Γερμανία (και σε αυτήν την παράδοση) με πάει συνειρμικά σε ένα άλλο αγαπημένο γκρουπ, τους Doc Wor Mirran. Δημιουργημένοι κι αυτοί εκεί στα τέλη 70s και κυκλοφορώντας περισσότερο στα 80s και 90s διάφορες τρελές και παλαβές ηχογραφήσεις ως γκρουπ, κολεκτίβα αλλά και με συνεργασίες και παίζοντας σχεδόν σε κάθε δίσκο διαφορετική μουσική, από πανκ, θόρυβο, άμπιεντ, ηλεκτρονικά, tapes και ηχητικά κολλάζ. Με μέλη του γκρουπ που είναι εικαστικοί, έχουν προσφέρει μια ευρεία γκάμα υλικού τους. Τα τελευταία χρόνια, όπως και οι De Fabriek που προανέφερα, εκδίδουν διάφορα CD-r ηχογραφήσεων τους κατά καιρούς, ενώ στο bandcamp τους μπορεί να βρει κανείς μια ευρύτατη γκάμα κυκλοφοριών τους. Θα αναφερθώ σε μια κυκλοφορία τους που βγήκε πριν από λίγα χρόνια, το απίστευτο ‘The Iron Snowflake’. Εδώ έχουμε μια διπλή κασέτα (ακόμα διαθέσιμη για όποιον ενδιαφέρεται) στην οποία ρέουν δύο απίστευτες ώρες μουσικής. Βρίσκουμε λοιπόν προηχογραφημένο υλικό το οποίο επεξεργάστηκαν τέσσερα μέλη της κολεκτίβας και έχουμε τέσσερις διαφορετικές μίξεις / εκδοχές ή, αν το θέλετε, τέσσερα κομμάτια. Όλα τους είναι μια μαγευτική εμπειρία ακρόασης καθώς συνδυάζουν ηχοτοπία που κυμαίνονται μεταξύ πειραματισμού, άμπιεντ, ηλεκτρονικών, electronica με κάποιες ρυθμικές εξάρσεις, ενώ το τελευταίο κομμάτι φλερτάρει περισσότερο με μια πιο θορυβώδη έξαρση. Είναι κυκλοφορία στην οποία γυρνάω για να ξανακούσω την τελευταία διετία, τριετία που εκδόθηκε. Μπορείτε να την ακούσετε / κατεβάσετε αλλά και να ακούσετε παλιότερες κυκλοφορίες τους εδώ.

Το όνομα του Don Campau το συναντούσα κατά καιρούς σε διάφορα φάνζιν, ακόμα και βιβλία για την κασετοκουλτούρα, αλλά δεν είχαμε ποτέ επαφή. Πριν από κάποια χρόνια άρχισα να παρακολουθώ περισσότερο τη δουλειά του όταν δουλεύοντας για ένα (ακόμα ακυκλοφόρητο) βιβλίο για την κασετοκουλτούρα (μια πρόχειρη τραχιά μορφή του οποίου μπορεί να βρεθεί εδώ) επισκέφτηκα τυχαία τη σελίδα του και το ψηφιακό αρχείο που τηρούσε με συνεντεύξεις από διάφορες περσόνες του κυκλώματος όπως ο das (Big City Orchestra), Lord Litter, κ.ά. (μπορείτε να το επισκεφτείτε εδώ). Πριν από λίγα χρόνια αποκτήσαμε επαφή ανταλλάσοντας μηνύματα ή καρτ ποστάλ και ακούω μανιωδώς τις εκπομπές του (καθώς και εκπομπές άλλων φίλων για να μένω όσο το δυνατό περισσότερο ενήμερος). Η παρακάτω συνέντευξη προέκυψε τυχαία:

Πώς άρχισες να ασχολείσαι με τη μουσική και πώς γεννήθηκε η ιδέα να δημιουργήσεις το δικό σου συγκρότημα; Αν δεν κάνω λάθος, το The Roots of Madness ήταν το πρώτο σου συγκρότημα στα τέλη της δεκαετίας του '60:

Όπως για πολλούς ανθρώπους της ηλικίας μου, ήταν οι Beatles, εκείνη η εποχή της ποπ μουσικής, που με έκαναν να ενδιαφερθώ για τη μουσική ακούγοντάς τους στο ραδιόφωνο. Ο πρώτος δίσκος που αγόρασα ήταν το «Twist And Shout» των Beatles. Όμως, στις αρχές του 1966 ανακάλυψα τον Frank Zappa και τους Mothers Of Invention, τους Pink Floyd, την avant garde κλασική μουσική και την ινδική μουσική. Αυτό μου άνοιξε πραγματικά τα μάτια και τα αυτιά σε νέες δυνατότητες.

Όταν ήμουν στο γυμνάσιο, εγώ και ο φίλος μου Geoff Alexander (και μερικοί άλλοι φίλοι και τα αδέλφια μας) αρχίσαμε να αυτοσχεδιάζουμε στο σπίτι του Geoff με ελεύθερο τρόπο. Παίζαμε τρελή free jazz, κλασικά κομμάτια αλλά με περίεργο τρόπο, θρησκευτικούς και πατριωτικούς ύμνους και απλά τρελά πράγματα που ηχογραφούσαμε σε ένα παλιό κασετόφωνο. Αυτές οι τζαμ σέσιον έγιναν η μπάντα The Roots Of Madness. Εγώ και ο Geoff δουλεύαμε επίσης στο KTAO, ένα μικρό ραδιοφωνικό σταθμό στο Los Gatos της Καλιφόρνια, κοντά στο San Jose. Παίζαμε avant garde jazz, εθνοτική μουσική, σύγχρονη κλασική και οτιδήποτε παράξενο ή εκκεντρικό. Αυτό ήταν το 1970-74. Ο μέντοράς μας Lorenzo W Milam ήταν ο ιδιοκτήτης του σταθμού και είχε μεγάλη επιρροή στη ζωή μας. Χρηματοδότησε το πρώτο (και μοναδικό) LP μας το 1971 με τίτλο «The Girl In The Chair». Μπορείτε να ακούσετε (και να κατεβάσετε) ολόκληρο το LP εδώ. Αργότερα κυκλοφορήσαμε τις άλλες κασέτες σε CDr. Συνολικά φτιάξαμε περίπου 17 άλμπουμ.

Πώς ασχολήθηκες με το ραδιόφωνο και τους ραδιοφωνικούς σταθμούς και πώς σου ήρθε η ιδέα να ξεκινήσεις τη δική σου ραδιοφωνική εκπομπή;

Ο Geoff είχε μια ραδιοφωνική εκπομπή από την ηλικία των 17 ετών και αφού γίναμε φίλοι, με ενθάρρυνε να κάνω τη δική μου εκπομπή. Έκανα την πρώτη μου ραδιοφωνική εκπομπή όταν ήμουν 19 ετών, το 1971. Παράτησα το κολέγιο και κατέληξα να δουλεύω στον ραδιοφωνικό σταθμό, όπου έμαθα πολλά για την εναλλακτική μουσική από τη μεγάλη και ποικίλη συλλογή δίσκων που είχαμε εκεί.

Αργότερα, ο Geoff και εγώ ανοίξαμε ένα δισκοπωλείο με πολλούς περίεργους και υπέροχους δίσκους (εκτός από τη δημοφιλή μουσική της εποχής). Αυτό κράτησε μέχρι το 1976, όταν αναγκαστήκαμε να βρούμε «αληθινές» δουλειές για να πληρώνουμε τους λογαριασμούς μας. Τότε άρχισα να ηχογραφώ τη δική μου μουσική με τον φίλο μου Greg Gray (καθώς και πολλά σόλο τραγούδια και κασέτες).

Πώς άρχισες να ενδιαφέρεσαι για τις κασέτες και το δίκτυο κασετών / mail art; Και πώς ξεκίνησες τη δική σου δισκογραφική εταιρεία κασετών; Θέλω να σε ρωτήσω τι σημαίνει για σένα το networking!

Το 1984 ανακάλυψα ένα περιοδικό με τίτλο OP. Περιείχε κριτικές για κασέτες που είχαν ηχογραφηθεί στο σπίτι και δημοσίευε τις διευθύνσεις των ανθρώπων που τις είχαν δημιουργήσει. Επειδή είχα ήδη μια ραδιοφωνική εκπομπή (εκείνη την εποχή στο KKUP), σκέφτηκα ότι θα ήταν μια ωραία και μοναδική ιδέα να παρουσιάσω αυτές τις κασέτες στο ραδιόφωνο. Αυτό μετατράπηκε στην εκπομπή μου «No Pigeonholes», η οποία παρουσίαζε κασέτες όλων των στυλ. Η εκπομπή αυτή διήρκεσε από το 1985 έως το 2019. Στη συνέχεια, η σύζυγός μου Robin και εγώ μετακομίσαμε βόρεια του Σαν Φρανσίσκο και ξεκίνησα τις τρέχουσες ραδιοφωνικές εκπομπές μου στο KOWS στο Sonoma County.

Ποιες ραδιοφωνικές εκπομπές παρουσιάζεις τώρα; Μπορείς να μου δώσεις μερικές σύντομες πληροφορίες και τις ιστοσελίδες;

Αυτή τη στιγμή έχω δύο εκπομπές. Η μία ονομάζεται «Feast On This: a program of modern, international jazz» και η άλλη «No Pigeonholes EXP», η οποία είναι αφιερωμένη στην πειραματική μουσική. Αυτή η εκπομπή είναι μια παραλλαγή της αρχικής μου εκπομπής στο KKUP, αλλά επικεντρώνεται σε avant garde/εναλλακτική μουσική διαφόρων στυλ. Μεταδίδεται στο kowsfm.com και επίσης κάνω podcasts αυτών των εκπομπών, τα οποία είναι διαθέσιμα μέσω της ιστοσελίδας μου, doncampau.com.