Don't Stop Me If You 've Heard This One Before, Vol. 2

"The readers are afraid of the writers...
... the writers are afraid of the readers!"


PressΤο MIC είναι το μοναδικό από τα ελληνικά μουσικά site στο οποίο μπορεί να βρει κανείς πλήρη κατάλογο των κατά καιρούς συνεργατών του. Ανοίγεις σχετικά και μετράς σαράντα τέσσερα (44) ονόματα. Δε γράφουν πλέον όλοι... Έχουν γράψει άπαντες όμως και προτίθενται να ξαναγράψουν οι περισσότεροι. Με αυθαίρετους δικούς μου υπολογισμούς καμιά εξηνταριά άτομα θα έχουν περάσει και από το Avopolis. Βάλε καμιά 25αριά στο Atraktos..., το Sonic Playground, συν κάτι παλιότερα site που βάλανε λουκέτο (Babylon, Exagram, Alternative.gr κ.λ.π.)... μέσα και όλοι όσοι γράφουν για μουσική πέρα-δώθε... (χωρίς να υπολογίζω μεταλλικό, αμιγώς χορευτικό ήχο και αυθαίρετα προσδιοριζόμενες ελληνικές μουσικές) καμιά διακοσαριά άτομα γράφουν αυτή τη στιγμή για το ίδιο πάνω-κάτω είδος μουσικής (pop-rock-indie-electronica και τα ρέστα) και το γνωστό πολυάριθμο ελληνικό κοινό αυτού! Αν αξίζουν να γράφουν οι τριάντα-σαράντα από αυτούς, ευχαριστημένοι πρέπει να είμαστε.

Ο υπογράφων δεν είναι δημοσιογράφος. Το internet του έδωσε βήμα να γράψει για μουσική για πρώτη φορά στη ζωή του και να βγάλει τα απωθημένα μιας ζωής. Παρόλα αυτά έχει δει και χειρότερα. Έχει δει εκδότη πρώιμου ηλεκτρονικού περιοδικού (με το οποίο συνεργαστήκαμε ουκ ολίγοι εξ ημών, έτσι Μπάμπη;) να ακροβατεί ανάμεσα στην ασχετοσύνη και την αδιαφορία στη σχέση του με τη μουσική. Από τους υπόλοιπους 199 .... ζήτημα να θεωρούν εαυτούς δημοσιογράφους οι εννιά (9). Στην Ελλάδα γενικά δεν υπάρχει μουσική δημοσιογραφία, με την έννοια του πολιτικού συντάκτη, του αθλητικού δημοσιογράφου κ.λ.π. Ο Δημήτρης Κανελλόπουλος των sonik, avopolis, Eλευθεροτυπίας κ.λ.π. αποκαλεί εαυτόν δημοσιογράφο και απ' ότι ξέρω είναι και φαρμακοποιός. Η φίλη μου η Ελευθερία Ιωαννίδου, των Mic, Sonik, της ξενιτιάς κ.λ.π., θα μας έρθει κάποια μέρα από έξω υπερπλήρης σε σπουδές μουσικής δημοσιογραφίας και μάλλον θα αποτελεί φαινόμενο για τον ελληνικό μουσικό τύπο από καταβολής αυτού, οπότε κάπως θα πρέπει να επιλύσει το προσωπικό της αυτό πρόβλημα.

Ο πατήρ ημών στο όλο κόλπο, Αργύρης Ζήλος, -αν θυμάμαι καλά από ένα παλιότερο άρθρο του στο Δίφωνο- δηλώνει μουσικοκριτικός και όχι δημοσιογράφος. Και έχει δίκιο... Όσοι γράφουν review για δίσκους και συναυλίες, αφιερωματάκια, αρθράκια και τα ρέστα... μία στις τόσες παίρνουν καμιά συνέντευξη, παίζουν ενίοτε και μουσική σε συνήθη ροκ και μη στέκια... δεν είναι (και ούτε χρειάζεται να είναι...) δημοσιογράφοι. Μην τρελαθούμε...

Και δεν είναι αυτός ο λόγος που μαζευτήκαμε τόσοι -μα τόσοι;- άσχετοι στο χώρο. Κι αν το κακό ξεκίνησε από το Ποπ + Ροκ της εποχής Θοδωρή Μανίκα, όπου γκομενάκια έτοιμα για όλα και οργισμένα αγοράκια μεγαλωμένα στο φιλελεύθερο αρτίστικο περιβάλλον των γονιών τους, βρήκαν βήμα για να μας ταράξουν στη μαλακία και την ασχετοσύνη, με το internet το νταβαντούρι έλαβε διαστάσεις θριάμβου. Αποκτήσαμε πρόσβαση στην ιστορία όλης της μουσικής... και κουτσοί-στραβοί ξεκινήσαμε να κριτικάρουμε ότι κινείται και ακούγεται γύρω μας. Στο μεγάλο μπαμ των μουσικών site στη χώρα μας (αρχές 00s) όταν πέντε-έξι site μουσικού περιεχομένου βρισκόταν σε κατάσταση υπερπλήρους λειτουργίας, η έννοια της κριτικής ενός δίσκου απώλεσε -όχι οριστικά ελπίζω- κάθε αξιοπιστία. Διαβάσαμε κριτικές για δίσκους που δεν άκουσε ποτέ ο συντάκτης και άλλα τέτοια γραφικά και οι μυημένοι φτάσαμε να αναπολούμε την εποχή που ο Αργύρης Ζήλος καθάριζε 100 + δίσκους το μήνα για χάρη του Audio... μην επιτρέποντας σε τεθλιμμένες γκόμενες υπόπτου σωματικής ανάπτυξης να βγάζουν τα απωθημένα τους σε δίσκους πονεμένων και αβάσταχτων τραγουδοποιών. Και τότε ήρθε η μήνη των αναγνωστών...

Διότι στο internet υπάρχουν forum, και message board , και chat... και σχόλια και παρατηρήσεις και περί ανέμων και υδάτων. Ώσπου η μαλακία επί των μουσικών τεκταινομένων και δημοσιευμένων έγινε άθλημα δημοφιλέστατο και στη λούπα πέσαμε όλοι μας. Και άρχισε το κράξιμο σε εκδότες και συντάκτες. Στο Mic το λουστήκαμε αρχικά στη μορφή του κύκνειου άσματος της ελληνικής ανεξάρτητης μουσικής μιζέριας. Στη φάση απελπισίας για το που θα βρεθούν τα φράγκα για να διατηρηθεί το περιοδικό, μας την πέσανε και καλά ότι το Mic δημιουργήθηκε για να προωθήσουν οι Μπάμπης Αργυρίου και Κώστας Πραντσίδης τις κυκλοφορίες της Lazy Dog. Ναι! Αυτής της αδηφάγου πολυεθνικής εταιρίας, που εδώ και χρόνια κινεί τα νήματα του marketing και με το έτσι θέλω επιβάλλει τους καλλιτέχνες της και τον ήχο της όχι μόνο στην ελληνική, αλλά και στην παγκόσμια αγορά! Και τόση ήταν η επιτυχία του υποτιθέμενου αθέμιτου promoting, που η Lazy Dog έχει να κυκλοφορήσει δίσκο από τις πρώτες ημέρες λειτουργίας του Mic, οι παλιές της κυκλοφορίες αποτελούν πλέον είδος προς εξαφάνιση, το ίδιο σε σχέση με το χώρο και ο Κώστας ("πάρε-ένα-τηλέφωνο-ρε") Πραντσίδης. (Μόλις χτες έγινε πατέρας υιού! - Μπάμπης)

Στα διάφορα forum λοιπόν έχουμε διαβάσει και έχουμε υποστεί σχεδόν τα πάντα. Το κατά τα άλλα σε πλήρη εκρήγορση και ζωντάνια community του avopolis παραπαίει -κατά τη γνώμη του υπογράφοντος- ανάμεσα σε αυτούς που πιστεύουν ότι πρόκειται πραγματικά για ένα forum στο οποίο μπορείς να πεις δυο-τρία πράγματα, μιας και τυχαίνει τα ενδιαφέροντα σου να αφορούν μουσικές, δίσκους κ.λ.π. και σε μια επιτηδευμένα σουρεαλικοφανή κολεκτιβίστικη προβοκάτσια ολίγων, η οποία ουκ ολίγες φορές αγγίζει τα όρια της γελοιώδους ανοησίας, με την ανοχή-ενοχή εκ της Διευθύνσεως.

Η δημοκρατία των αναγνωστών πάντως αποτελεί ένα προαιώνιο πρόβλημα του μουσικού τύπου. Από τα αλήστου μνήμης γράμματα στο Metal Hammer, όπου παρέες από τη Νέα Σμύρνη (Αθηνών) και Νεάπολη (Θεσσαλονίκης) απειλούσαν με "πέσιμο", ξυλίκι κ.λ.π. τον άτυχο συντάκτη που έτυχε να θάψει το τελευταίο πόνημα των Morbid Angel, μέχρι τους μυστήριους (κατά τους ίδιους πάντα) τύπους στο ΠΟΠ + ΡΟΚ, που επειδή έτυχε να αποφασίσουν να αφιερώσουν το μεγαλύτερο μέρος της ζωής τους στους Associates και να καταστούν πλήρεις γνώστες κάθε λεπτομέρειας γύρω από αυτούς, δεν συγχώρεσαν ποτέ τον συντάκτη που δεν κατέγραψε τουλάχιστον αλφαβητικά όλες τις συμπλεγματικές φοβίες του Billie Mc Kenzie στο σχετικό άρθρο του...

Έχει πέσει στην αντίληψη μας τελικά ότι τις περισσότερες φορές η κριτική στους κριτικούς είναι κακόπιστη. Άλλωστε οχτώ στις δέκα φορές άρχεται εκ της λογικής "έθαψες το αγαπημένο μου συγκρότημα/ καλλιτέχνη, θα σε κράξω κουφάλα που μου το παίζεις και ειδικός". Αναφέρω και πάλι την Ελευθερία, η οποία παρότι έπεσε θύμα μιας τέτοιας φάσης, και ενώ γνώριζε πάνω-κάτω τι παίζει, ακόμη και πρόσφατα, τσίμπησε και μπήκε στον κόπο να απολογηθεί και να εξηγηθεί, μη αγωνιώντας ουσιαστικά για το αν θα παρεξηγηθεί. Πλειάδα αναγνωστών αποφάνθηκε προ ολίγων ετών ότι ο υπογράφων (και πάλι...) δεν γαμάει γενικά, έχει πρόβλημα στο να βρίσκει γκόμενες γενικότερα και τα ρέστα... δίνοντας τελικά μια πλήρως αιτιολογημένη εξήγηση στο κρίσιμο ερώτημα του "τι στο διάολο έχει τελικά ο Καραμπεάζης εναντίον των Radiohead" (μιλάμε έχω πέσει πολύ χαμηλά... κάθομαι και μιλάω για τον εαυτό μου σε τρίτο πρόσωπο, ως άλλος Βασίλης Παπαγεωργόπουλος). Πρόσφατο παράδειγμα τα πεσίματα που τρώει ο Κανελλόπουλος, που αν τα κρίνω πέρα από τον κύκλο της ως άνω παρεϊστικης καρικατούρας, τον καταστούν ασφαλώς προσωπικό μου ήρωα στον τομέα της internet-ικής δημιουργίας εντυπώσεων. Ακόμη πιο πρόσφατη η φάση με το live των Neubauten, όπου μετά παρρησίας προσθέσαμε ακόμη ένα όνομα taboo στη γνωστή λίστα του ελληνικού ροκ κοινού, που αν την αγγίξεις είσαι κακόβουλος, προβληματικός, αγάμητος (βεβαίως, βεβαίως...) κοινός τζαμπατζής συναυλιών που δεν τις "κατέχεις" και στην καλύτερη των περιπτώσεων απλά ο λάθος άνθρωπος στη λάθος θέση! Τουλάχιστον ελπίζω να σπάσαμε το παγκόσμιο ρεκόρ δημοσιευμένων -στο ίδιο μέσο- απόψεων για μία συναυλία!

Στα πρώτα χρόνια των μουσικών site κυκλοφορούσε και η άποψη που τα ήθελε ευτελή υπο-προϊόντα μιας παρέας (μια φράση που με παραλλαγή ορισμένων λέξεων πάνω κάτω ήταν σωστή), οπότε δεν έπρεπε να έχει κανείς και πολλές απαιτήσεις από αυτά. Ήταν πρόσφατες και οι μνήμες της χρυσής και έγκριτης εποχής του Ποπ + Ροκ. Σου λέει ο άλλος... στο Ποπ + Ροκ υπήρχαν μαζεμένοι 15 Ζήλοι και Μάρκοι Φράγκοι, ήτανε και ο Πετρίδης από πάνω, Α' Εθνική καταστάσεις.... Μαζεύτηκαν τώρα πέντε χθεσινά παιδάκια και κάτι ξεχασμένοι και παραγκωνισμένοι από τα πράγματα εκ των παλαιών και κάνουν το hobby τους, βγάζοντας και τα απωθημένα που λέγαμε πιο πάνω... είναι να τους παίρνεις στα σοβαρά;

Εδώ απάντησαν τα μουσικά site από μόνα τους, με την εξέλιξη που είχαν. Πέρα από κάποια ιδιαίτερα fanzine, τα οποία εκ των πραγμάτων θα απευθύνονταν σε ένα πολύ ιδιόρρυθμα ορισμένο και συνεπώς περιορισμένο κοινό άλλων εποχών, δεν νομίζω να "άντεχε" κανένα άλλο Μέσο Μουσικής Ενημέρωσης το ειδικό βάρος, τη σώρευση πληροφοριών, την εκτόξευση αισθητικής, ψαξίματος και ενημέρωσης που περικλείει μια στήλη όπως το 'Please Smile Mr Dark' του Πάνου Πανότα. Και πουθενά αλλού δεν θα έβρισκαν καλύτερο τόπο για να απλωθούν τα γεμάτα παθιασμένο ελιτισμό και ειλικρίνεια γνώσης και άποψης συναρπαστικά κείμενα του Αντώνη Ξαγά... αν έστω και ένας "εκτός φάσης ακροατής", δραστηριοποιήθηκε και έτρεξε να βρει το συγκλονιστικό "Horse Rotorvator" των Coil... που με παραστατικά εσωτερικό τρόπο μας θύμισε πρόσφατα ο Αντώνης. Για να μην αναφερθώ πάλι στο ότι το Avopolis μέσω του Sonik επιχειρεί να αποκαταστήσει και την χαμένη αίγλη του μουσικού τύπου στην Ελλάδα (που όμως τυχαίνει να είναι τόσο χαμένη, που το Sonik αντιμετωπίζεται με αδικαιολόγητη καχυποψία, η οποία αν μερικές φορές εν μέρει δικαιολογείται από το τελικό αποτέλεσμα, σίγουρα θα έπρεπε να συγκρατείται από το δυσανάλογο της προσπάθειας).

Με τον έγκριτο Κωνσταντίνο Τσάβαλο, πίνοντας και αναπολώντας το μέλλον, έχουμε καταλήξει πολλές φορές στο συμπέρασμα ότι ο χώρος πρέπει να καθαρίσει από τους άσχετους. Το ερώτημα δεν είναι ποιος θα θέσει τα κριτήρια του ποιοι είναι οι άσχετοι και ποιοι όχι (σίγουρα όχι εμείς)... αλλά και πόσοι θα μείνουν τελικά για να βγάζουν μέρα παρά μέρα (ιντερνετικώς...) και κάθε μήνα (εντύπως) όλη αυτή την ύλη. Συνεχίζουμε λοιπόν παρασκηνιακά να την πέφτουμε ο ένας στον άλλον, αναμένουμε ως ελάχιστη αναγνώριση τις αντιδράσεις των αναγνωστών στα όσα γράφουμε για να ικανοποιήσουμε την ομολογημένη ματαιοδοξία μας... και υποσχόμαστε μία των ημερών να εξολοθρεύσουμε τους άσχετους και τις άσχετες, που στο βάθος μας εκνευρίζουν και εμάς όσο και εσάς.

Some writers are bigger than others... λοιπόν, και αυτό συμβαίνει από καταβολής μουσικού κόσμου, να εξηγούμαστε!

17/5/2005