Dope on plastic 13


Τη στήλη την ξεκινήσαμε έχοντας αρχικά κατά νου να «χώνουμε» εδώ μέσα δίσκους στους οποίους για διάφορους λόγους δεν δίνουμε - ή... δε θα έπρεπε να δίνουμε- μεγάλη σημασία. Στο γρουσούζικο αυτό sequel -το οποίο με περισσή γενναιότητα αναλαμβάνω να φέρω σε πέρας- διαπιστώνω ότι τελικά από τις γραμμές του Dope On Plastic πέρασαν τα πράγματα που άκουσα και ακούω σε μεγαλύτερη συχνότητα. Το οποίο και μας διδάσκει -για εμάς εδώ στο Mic μιλάω- πως ότι χρειάζεται να το ακούμε, δεν χρειάζεται και να το ΥΠΕΡ-αναλύουμε. Για σήμερα επέλεξα πράγματα πολυκαιρισμένα ως επί το πλείστον, για τα οποία όμως απαιτώ να μιλήσω!


Everything is beautyfulΈνα από τα επιτεύγματα των περισσότερων post-punk σχημάτων ήταν το ότι κατάφεραν να πρωτοπορήσουν δημιουργώντας πριν της ώρας του οτιδήποτε (στην κυριολεξία) θα ονομαζόταν αργότερα μες στα 90ς «ηλεκτρονική πρωτοπορία». Σε τέτοια «καταδικαστική πρωτοπορία» βρέθηκαν να ζουν και οι 4AD-ικοί Wolfgang Press, από την πρώτη κι όλα μέρα της ζωής τους. Το "Everything Is Beautiful 1983-1995" (4AD) (10) συνοψίζεται η πορεία ενός γνησίως εναλλακτικού dance group από την διάνοια έως την... αφάνεια. Οι Cox, Grey και Allen σπανίως έκαναν λάθη σε αυτά τα δώδεκα χρόνια, συνδυάζοντας το μεγαλείο της μαύρης μουσικής με τις λευκές επιταγές των επίκαιρων τεχνολογικών επιτευγμάτων. Από το "Respect" του 1985, έως το νοσταλγικό πλέον "Going South" του 1994, καλείστε να αποστηθίσετε αυτήν εδώ τη συλλογή. Ξεχωριστή στιγμή η προ δεκαετίας πλέον high διασκευή στο αξεπέραστο "Mama told me not to come" του Randy Newman. Σαν καλά να τα πήγαν τα παιδιά, αν σκεφτεί κανείς ότι ξεκίνησαν από τους σχεδόν γραφικούς (μη βαράτε...) Rema Rema!


Les chansons des PervertsΣαν αντίβαρο στις βαρετές συλλογές επικαιρότητας τις οποίες μετά μανίας συνηθίζω να αγοράζω εσχάτως, η συλλογή "Les chansons des Perverts" (Crippled) (8) επιμένει να ενώνει με άνεση το -ούτως ή άλλως- ανύπαρκτο κενό, που χάσκει ανάμεσα στο "Sugar Cane" και τον Don Paulin από το 1970, και στις lounge αταξίες των γνωστών μας Seksu Roba. Βαθιά χωμένη στο πνεύμα των 70ς, πνιγμένη σε space jazz βαβούρες και ηλεκτρονικές πολυρυθμίες, η συλλογή είναι κάτι παραπάνω από μια γνωριμία με τον κατάλογο της εταιρείας. Οι απίθανοι Antena από τις τελευταίες ουσιαστικές mega funk ανάσες των 80ς (προτού το είδος τεθεί σε προσωρινή διαθεσιμότητα...), το θρυλικό "Chase Of Death" από το ακόμα πιο θρυλικό soundtrack 'Hells Angels 69', και ως ιδανική έναρξη το εύγλωττο (κυριολεκτικά, ε;) "Come in my mouth" από την χρυσή εποχή των soft porno στα 70ς. Ας βουτήξουμε κι εμείς βαθιά στον κατάλογο της εταιρίας λοιπόν (Μπάμπη, τ' ακούς;).


Tijuana moodsΣε διαφορετικά μονοπάτια της jazz το αριστουργηματικό "Tijuana Moods" (BMG/ Bluebird) (10) ενός από τους ουσιαστικότερους μπασίστες στην ιστορία της μουσικής, του αγαπημένου μου Charlie Mingus. Μπροστά στις περισσότερο αναγνωρισμένες και «έγκριτες» δουλειές του ('Oh Yeah', 'Pithecanthropus Erectus' κλπ) αυτός ο δίσκος φαντάζει σαν ένα εξωτικό pop διάλειμμα, το οποίο ο ίδιος ο δημιουργός του χαρακτήρισε το 1962 ως την καλύτερη του δουλειά. Ιδιοφυείς καταδύσεις στο φλαμένγκο και στην ουσία της μεξικάνικης κουλτούρας, που αποδεικνύουν με άνεση ότι η jazz δεν είναι απόμακρη μουσική. Εγώ απλά προσθέτω ότι πρόκειται περί απολαυστικής επανέκδοσης, με τις 9 αυθεντικές συνθέσεις στο πρώτο cd, και πολλαπλές παραλλαγές (sessions που λέμε) στο δεύτερο και ότι πρόκειται για της ηχογραφήσεις των 60ς, και όχι αυτές των 70ς ("The New Tijuana Moods"). Κυκλοφορημένος -με καθυστέρηση- πριν από τριάντα ακριβώς χρόνια, ο δίσκος αυτός με άνεση προβάλλει σαν το πιο φρέσκο άκουσμα που θα μπορούσε να μας δώσει το 2002! Τα σέβη μου...


Top secretΣε αντίθεση με τον Μέγα Mingus ο Marc Moulin εδώ και πάνω από είκοσι χρόνια παραμένει ένας υπέροχος jazz κομπάρσος! Πάντως μπορεί να περηφανεύεται πως σε ανύποπτο χρόνο στα 70ς κυκλοφόρησε συμπαθητικούς δίσκους με ευθείς επιρροές στους μεγάλους κλασσικούς της jazz, στα 80ς συμμετείχε -α λα Herbie Hancock- στο funk pop εμπόριο της εποχής και στα 90ς πρόλαβε να αναστηθεί! Το άλμπουμ "Top Secret" (Blue Note) (6) κυκλοφορεί με το σηματάκι της θρυλικής εταιρείας στην ούγια και υπενθυμίζει στον δημιουργό του ότι οι acid καταστάσεις υπήρξαν ανέκαθεν το φόρτε του. Είναι όμως αυτό το down στο tempo των συνθέσεων, που σε ελάχιστες στιγμές τις αφήνει να απογειωθούν ως μαρτυρεί και το όνομα του άλλωστε! Άκρως ενδιαφέρον δίσκος για Γάλλους μουσικούς που θα γεννήσουν το chill out hype του επόμενου μήνα, ιδανικά δομημένο jazz οικοδόμημα από ικανούς και έμπειρους μουσικούς, προβληματικό στη σχέση του με τον ακροατή εν γένει...