Ear Wax Museum 11

Arcana, Beach House, Turning Machine, Vinicio Capossela

Τέσσερις προτάσεις από το Γιώργο Μπέη. Από darkwave μέχρι ρεμπέτικο.

Arcana - As Bright As A Thousand Suns (Cyclic Law, 2012)



ArcanaΔύσκολα, κατακαλόκαιρο και εν μέσω καύσωνα, να χωθεί από τον ακουστικό πόρο σου και να καταφέρει να ξυπνήσει το ενδιαφέρον σου, ο ήχος των Arcana. Κατά πρώτο γιατί παραμένει βαρύς και σκοτεινός και κατά δεύτερο γιατί υπηρετώντας αυτή τη μουσική αντιμετωπίζεις εξ ορισμού πρόβλημα πρωτοτυπίας. Παρ' όλα αυτά ο Peter Bjargo (μετά το πολύ καλό "The Architecture Of Melancholy" του 2011) και η ομάδα του, κατάφεραν με τον καινούριο δίσκο τους όχι μόνο να δημιουργήσουν απολαυστική μουσική, αλλά και να δώσουν απαντήσεις και διεξόδους στα λιμνάζοντα, εδώ και καιρό, νερά της dark wave. Ύστερα από διαδρομή χρόνων, δοκιμές, πειραματισμούς και ενσωματώσεις επιρροών - ήχων - υφών κλπ έρχονται με ειλικρίνεια να ξαναπροσκυνήσουν τις αρχικές τους θεότητες προσφέροντας για δώρα, λιτές και φιλτραρισμένες ισορροπίες. Για όσους θα δοκιμάσουν πρώτη φορά καλό θα ήταν το "Inceptus", για όσους το περίμεναν δεν υπάρχει αρχή και τέλος. Πίνεται μονορούφι σαν φρεσκοστυμμένη λεμονάδα, και όχι απαραίτητα σε δροσερό υπόγειο με ημίφως, αλλά ακόμα και σε κυκλαδίτικη ταράτσα καταμεσήμερο με τα παρακείμενα air condition υποτακτικά να συγχρονίζονται.

Beach House - Bloom (Sub Pop, 2012)



BloomΑκούστηκε ότι οι Beach House βγάζουν δίσκο και οι έχοντες κοκτοτουινικό DNA, σήκωσαν ταυτόχρονα τις μουσούδες τους ψηλά στον αέρα ψάχνοντας για κάποιο ίχνος. Ήρθε το "Myth" και γέμισε τον εγκέφαλο διαδρομές, σημάδια, και βιώματα κρυμμένα στο υποσυνείδητο. Όλα σε οδηγούν, ασχέτως διαδρομής, με μαθηματική ακρίβεια στα λημέρια των Scally - Legrand και στο παραμυθένιο σκηνικό τους. Dream Pop από τα καλύτερα, φυλαγμένο στο κελάρι για ειδικές περιπτώσεις, και για όσους έχουν την πολυτέλεια της μελαγχολίας. Παρά τις κριτικές για ελαφρύ και επαναλαμβανόμενο ύφος οι Beach House κρατάνε γερά μετά το "Teen Dream" και συνεχίζουν να εκφράζονται χτίζοντας μέλλον πάνω σε γερά θεμέλια. Η φωνή της Legrand δεν ντύνει τα κομμάτια π.χ. "Lazuli", "Wild", "On The Sea" αλλά κυριολεκτικά στάζει και πασπαλίζει τις μελωδίες με μπλουμόσκονη. Τελικά όπως έλεγε κι ο Τρυποκάρυδος του Ρόμπινς, το ζευγάρι από την Βαλτιμόρη, μάλλον "βρήκε τον τρόπο να κάνει τον έρωτα να μείνει".

Turning Machine - What Is The Meaning Of What (Temporary Residence, 2012)



TurningΤρίτος δίσκος από τους Turing Machine. Με κορμό ηχογραφημένο υλικό του αδικοχαμένου ντραμίστα Jerry Fuchs και μπαλατζάροντας μια προς math rock (που πας με τίτλο "Slave To The Algorithm") και μια προς dance ("Lazy Afternoon Of Jaguar") στη μέση παραμένει το παίξιμο του Fuchs με πλευρικές, ρευστές κιθάρες να διαπερνούν ελικοειδώς τα κομμάτια σε space ταχύτητες ("Yeah, C' mon"). Πιθανά συμπτώματα, μετά το πέρας της ακρόασης και αφού σε έχει καταβάλει η ισχύς των μοτίβων των Turning Machine, είναι ερωτήματα ματαιότητας και νοημάτων σαν αυτό του τίτλου. Ηθικό δίδαγμα του δίσκου, σε περίπτωση εγκλωβισμού σε θάλαμο ασανσέρ, παραμένουμε ψύχραιμοι και στη θέση μας μέχρι να μας απεγκλωβίσουν. Ειδικά αν έχουμε ταλέντο.

Vinicio Capossela - Rebetiko Gymnastas (La Cupa / Warner, 2012)



VinicioΑνεξαρτήτως μουσικού μεγέθους και βαρύτητας, όταν κάποιος "ξένος" καλλιτέχνης αφιερώνει έναν ολόκληρο δίσκο του, στην ελληνική μουσική, έχουμε εξ αρχής ένα γεγονός. Για το μουσικό μέγεθος του Capossela, καλά τα λέει ο Κάζης (αν και λίγο αυστηρότερος από ότι θα έπρεπε) σε ένα περσινό του κείμενο για το "Marinai, Profeti e Balene". Για το κομμάτι της ελληνικής μουσικής πίτας που διάλεξε να δοκιμάσει ο Vinicio, χωράει πολύ μελάνι και σάλιο. Συνολικά, 13 κομμάτια, εκ των οποίων 4 ανέκδοτα, 8 παλιά δικά του και ένα ghost track. Ηχογραφήθηκε εδώ, με πλήθος ελλήνων μουσικών να συμμετέχουν. Έξω από προσωπικά ταμπού και κόκκινες γραμμές, είναι ένα άλμπουμ που αξίζει περισσότερες από μία ακροάσεις. Ο Capossela είτε με τη φωνή είτε με το παίξιμο, καταφέρνει να περάσει, μια εκ δυσμών μεσογειακή αύρα στη μουσική, προσθέτοντας της το ethnic μπαχαρικό, που την κάνει πιο πικάντικη και πιο εύγευστη. Πολλοί θα γέλαγαν αν τους έλεγες ότι μπορούν τελικά να ακούσουν 60 συνεχόμενα λεπτά ρεμπέτικο. Έστω και καποσελιανό...