Ear Wax Museum 12

Dead Can Dance, Caravan Of Thieves, Rosenkopf, La Piramide Di Sangue

Τέσσερις προτάσεις για ακρόαση, από τον (μαχαιρωμένο στην καρδιά) Γιώργο Μπέη

Dead Can Dance - Anastasis (PIAS, 2012)



AnastasisΔεκάξι χρόνια είναι πολλά. Ύστερα από αρκετές κρίσεις εξάρτησης και μάταιες αναζητήσεις καταπραϋντικών υποκατάστατων σε unreleased υλικό, πολλά υποσχόμενους συνεχιστές, tribute διαφόρων ειδών κλπ η κατάληξη ήταν πάντα η ίδια. Επαναληπτικές ακροάσεις παλιού υλικού σε κλίμα μνημόσυνου κάθε ελπίδας επανασύνδεσης. Βαρύ χούι και νταλκάς μεγάλος. Και εκεί που λες τα πήρα τα χαμπάρια μου και το έχω ξεπεράσει, ανακατωσούρα και ηλεκτρισμός στην ατμόσφαιρα, ακούγονται βήματά σε ξερά χόρτα. Ο Perry και η Gerrard σέρνοντας τα υπάρχοντά τους σε άνυδρους και σκονισμένους αγρούς, ανάμεσα από ξερά ηλιοτρόπια έρχονται να κάτσουν στον φυσικό θρόνο τους. Όλοι οι μέχρι τώρα αυτόκλητοι τσαρλατάνοι γεμιστές κενών, ζαρώνουν στις θέσεις τους και στη βούβα κρέμονται από τα χείλη τους. Οι άρχοντες της ζωγραφικής με ήχους, το πιάνουν από εκεί ακριβώς που το είχαν αφήσει : άψογοι Dead Can Dance στα καλύτερά τους. Στο γενικότερο κλίμα αναθεώρησης αρχών και ανασύνταξης δυνάμεων και οι DCD αφού πρώτα κατά την πορεία τους έχουν κάνει πολλά διπλά βήματα προς τα μπρος, κάνουν το μονό βήμα τους προς τα πίσω. Ποιος άλλωστε θα απαιτούσε από έναν αναστημένο, εξελικτικά άλματα και μουσικές ακροβασίες... Δεν πρόκειται για μια απλή επιστροφή ή επανεμφάνιση, αλλά για την επαναφορά της τάξης.

Κύριε Ξαγά αυτό το εξαμισάρι είναι μαχαιριά στη καρδιά...

Caravan Of Thieves - The Funhouse (United For Opportunity, 2012)



Caravan"Gypsy swinging serenading firebreathing circus freaks", έτσι αυτοσυστήνονται. Το "Funhouse" είναι η δεύτερη δουλειά τους μετά το "Bouquet" του 2009. Στην αρχή ήταν ο Fuzz και η Carrie Sangiovanni, ερωτευμένο ζευγάρι που τους άρεσε να τριγυρνάνε και να παίζουν στο γενικά. Στην πορεία κόλλησαν ο Ben Dean με το ιδιαίτερο βιολί και ο Brian Anderson με το στιβαρό κοντραμπάσο του. Το αποτέλεσμα είναι ένας πληθωρικός δίσκος με τσιγάνικο ταπεραμέντο, καμπαρετζίδικη αισθητική, εμποτισμένος με χιούμορ, κάποιες φορές μαύρο ("Raise The Dead"). Τα δυνατά τους χαρτιά και αυτά που σε συνεπαίρνουν άλλωστε είναι τα γρήγορα μέρη του δίσκου και καλύτερο όλων το αστεράκι "Eat You". Θα μπορούσαν να είναι πιο συμπυκνωμένοι, αλλά πως ζητάς ορθολογισμό από ένα τσούρμο τσιγγάνους που μπουκάρουν από τον δρόμο στο μαγαζί σου, ανεβαίνουν στη σκηνή και τα κάνουν όλα λαμπόγυαλα;

La Piramide Di Sangue - Tebe (Boring Machine - Sound Of Cobra, 2012)



PiramideΕπταμελής μπάντα εξ Ιταλίας με διπλό μπάσο, διπλή κιθάρα, κλαρινέτο σε πρώτο πλάνο, synth, ντραμς, διάφορα κρουστά και πλήθος από εφέ. Με τόσο οργανοπαιχτικό πλεόνασμα μπορεί και παράγει άφθονο, πληθωρικό ψυχεδελικό ήχο, με esoteric όμως πλοκάμια. Επτά κομμάτια, όλα instrumental και με τίτλους όπως "ρίχνεις αλάτι στις πληγές μου", "η επιδρομή των ακριδών", "με ποδήλατο στον δρόμο του χαμού", που όμως ανταμείβουν την επιμονή του ακροατή που θα ψάξει πέρα από το περιτύλιγμα. Αν δεν ήταν οι κιθάρες με τα στόματα ορθάνοιχτα και τα τύμπανα να κρατάνε τα προσχήματα και τις ισορροπίες, ο αέρας εξ ανατολάς θα ήταν ο κυρίως καπετάνιος. Το κλαρινέτο του Stefano Isaia κυριαρχεί παντού και λειτουργεί σαν ομιλών hand puppet που τον βοηθά να εκφραστεί.

Rosenkopf - Rosenkopf (Wierd Records, 2012)



RosenkopfΤο καινούριο άνθος στον μπαξέ της Wierd είναι το ενδιαφέρον ντεμπούτο για τους συμπολίτες της Rosenkopf. Τριμελές, με τα απολύτως απαραίτητα (μπάσο - κιθάρα - τύμπανα και ελαφριάς επίδρασης ηλεκτρονικά εμβόλια), γκρουπ που έρχεται με δυο-τρεις κασέτες στις αποσκευές του. Σκοτεινό post punk από τα έγκατα της μεγαλούπολης σε έξι μακροσκελείς συνθέσεις που κρύβουν φωνητικά έκπληξη! Στο μπάσο η Saira Huff που έχει φροντίσει να εκτονωθεί (φωνητικά αυτή τη φορά) με τους φίλους της τους Detestation. "Νευρικός και ταυτόχρονα υπνωτικός" χαρακτηρίζεται ο ήχος τους και αυτό ισχύει, αφού όπως και να μπει κάθε κομμάτι (βλέπε "Troth", "Heed" ή "Burning Spirits") τελικώς καταλήγει σε μια χαοτική αρμονία που παραδόξως καταπραΰνει το επιφανειακό στρες.