Ear Wax Museum 2

Petra Schelm, Tetes Raides, Maria Minerva, Tori Amos

Παρουσίαση τριών δίσκων και μιας κασέτας, καλλιτεχνών από τη Γαλλία, την Εσθονία, την Αμερική και τον άλλο κόσμο. Του Αντώνη Ξαγά

Petra Schelm - Split cassette with Warm Hands (Clan Destine Recs)



Petra SchelmΆλλη μία ομορφονιά η οποία προσπαθεί να ισορροπήσει αβέβαια φορώντας τις μπότες της Siouxsie; Απάντηση καταφατική, αν και τούτη εδώ δεν το κάνει με τον ...μητσικώστειο μιμητισμό της Zola. Γνήσια ακατέργαστη δουλειά, φωνή μέσα από ερεβώδες πηγάδι, το δε μπάσο σέρνεται στη ζώνη του λυκόφωτος (όπως και η παραγωγή άλλωστε) μέσα από άδεια δωμάτια και πνιγηρά υπόγεια (ας απανθίσω ενδεικτικά το "Buried deep"). Το όλο κλίμα μου θυμίζει έντονα εκείνες τις κασέτες που παραγγέλναμε κάποτε από ...ύποπτα mail-order τις οποίες και λαμβάναμε -και αν- μετά από κανά δίμηνο. Δεν είναι τυχαία αυτή η σύνδεση, μιας που και τούτη η κυκλοφορία μας έρχεται σε κασέτα (σε 50 εξαντλημένα πλέον αντίγραφα), με τις πλευρές μοιρασμένες μεταξύ της εν λόγω Petra Schelm και του Warm Hands (ο οποίος το τραβάει σε πιο ατμοσφαιρικά μονοπάτια - σαν πιο βλοσυροί Durutti Column αν επιμένετε σε παραλληλισμούς).
Ποια είναι όμως αυτή η μυστήρια Petra Schelm; Βασικά ...ήταν: μια εικοσάχρονη κομμώτρια, μέλος της τρομοκρατικής οργάνωσης RAF, η οποία έπεσε νεκρή από πυρά αστυνομικών σε μια γειτονιά του Αμβούργου. Λίγο η δροσιά της ηλικίας, λίγο η ομορφιά και λίγο η εικόνα κοριτσιού της διπλανής πόρτας, ο θάνατος αυτός επέφερε ένα κάποιο κύμα συμπάθειας στην Γερμανία για αυτά τα ένοπλα αγριεμένα νιάτα. Τότε όμως είχαμε 1971, τώρα 2011. Δεν ξέρω ποιες είναι οι συνδηλώσεις της επιλογής του ψευδώνυμου από την αμερικανίδα Mollie Wells (η οποία εμφανίζεται επίσης στις μπάντες Funerals και Cinema Eye). Λίγη ιδεολογία, κάμποση αλητεία και πνεύμα περιπέτειας, μπόλικη βαρεμάρα, άφθονη πρόκληση; Κοιτώντας τη φράση αυτή αναρωτιέμαι: στο πανκ ήθελα να αναφερθώ ή στην ...τρομοκρατία; (6)

Tetes Raides - L' an demain (Tot ou Tard)



TetesΕδώ στις παρυφές της αγγλοσαξονικής επικράτειας, όπου γενιές μουσικοκριτικών και γραφόντων για μουσική (αυτά τα δύο δεν ταυτίζονται απαραιτήτως!) γαλουχήθηκαν μετα/παραφράζοντας το NME και πιθηκίζοντας το πίτσφορκ, δεν είναι περίεργο ότι σχήματα όπως οι Tetes Raides είναι σαν να προέρχονται από την terra incognita. Κι ας είναι ενεργοί από την εποχή του Μιτεράν και του Ανδρέα κι ας έχουν φτάσει πλέον τους 11 δίσκους.
Ανοιχτή ουσιαστικά κολεκτίβα μουσικών, χτισμένη γύρω από τον κύριο συνθέτη και τραγουδιστή Christian Olivier, τοποθετείται ακριβώς πάνω στον νοητό μεσημβρινό o οποίος διατρέχει το γαλλικό τραγούδι όπως το ξέρουμε τα τελευταία 40 χρόνια. Ήτοι: από το πρώτο κομμάτι ("L' an demain") ανακαλούν τον συγκινησιακά και έγχορδα φορτισμένο Brel του στερνού του δίσκου για να μετατρέψουν τη φλόγα του σε ηλεκτρισμό στο εξαιρετικό "Fulgurance", το οποίο θα μπορούσε κάλλιστα να είναι έργο ενός από τους ...πολλούς εαυτούς του Tiersen. Δεν αποφεύγουν κάποιες κοινοτοπίες και τις γαλλικές ...έντεχνες ενορχηστρώσεις (με τα πολλά όργανα και με το αναπόφευκτο ακορντεόν!), αλλά ο δίσκος είναι αρκούντως πολύχρωμος και πολυποίκιλος ώστε να απαλλάσσεται της κατηγορίας της προβλεψιμότητας. Ακόμη (φανταστείτε!) και η συνήθως εκνευριστική φωνή του Martyn Jacques, υπηρετεί (σε δεύτερο ρόλο) λειτουργικά το (κατ' εξαίρεση) αγγλόφωνο "So free". Και η συγκινητική βραχνή συμμετοχή της υπερ-ογδοηκονταετούς Jean Morreau στην "Emma" που χορεύει ένα ήσυχο tango, μοιάζει σαν να συνοψίζει (ή ακόμη και να κορυφώνει) τη "γαλλικότητα" του δίσκου αυτού... (7)

Maria Minerva - Cabaret Sixous (Not Not Fun)



MinervaΤην αρκετά διαδεδομένη άποψη "με ποιο δικαίωμα κρίνεις; αν νομίζεις ότι μπορείς να το κάνεις καλύτερα, ανέβα στη σκηνή" τη θεωρώ τόσο προφανή ένδειξη προϊούσας ηλιθιότητας όσο και τα σπυράκια στο πρόσωπο για την ανεμοβλογιά. Υπάρχουν πάντως λίγοι οι οποίοι διέσχισαν τον Ρουβίκωνα και πέρασαν από την μία όχθη στην άλλη. Μπορώ να σκεφτώ κάποια (λίγα) δυνατά παραδείγματα, στα οποία όμως δεν ανήκει η Maria Miverna...
Η οποία είναι Εσθονή (όχι ότι αυτό είναι ένα στοιχείο που επηρεάζει τον ήχο), είναι πιτσιρίκα δροσερή και έγραφε στο Wire. Ότι κι αν λέει αυτό (και μάλλον λέει πολλά). Προσωπικά απέχω εδώ και κάποια χρόνια από την ανάγνωση του, το γούστο του μοιάζει πλέον να πάσχει από επηρμένο ιδρυματισμό και σε μερικές περιπτώσεις είναι το λιγότερο αστείο.
Ο δίσκος έχει γραφτεί για να μην εγείρει πολλά ερωτήματα για την κατάταξή του, γενικά συνοψίζει όλα τα στερεότυπα του είδους που έχει αποκληθεί "hypnagogic pop", όρο τον οποίο σύστησε έτσι κι αλλιώς εχμμ το ...Wire για να στεγάσει ολόκληρη αυτή τη συνωμοσία του κακού γούστου η οποία τρέφεται από τον εαυτό της και αναπαράγεται ενδογαμικά ερήμην του όποιου κοινού. Θολή παραγωγή με την ταμπέλα "δήθεν" να βγάζει μάτια (όπως και το εκτρωματικό εξώφυλλο), easy listening προσέγγιση, φωνητικά χαμένα μέσα στις παραμορφώσεις (η χαρά του φάλτσου). Προσθέστε και μια υποβόσκουσα σεξουαλικότητα (μπορεί ο κόσμος να είναι ακόμη "a man's man's world", αν είσαι όμως μουσικός ή DJ το να είσαι γυναίκα είναι μάλλον συγκριτικό πλεονέκτημα) και έχετε βρεθεί μέσα στο καμπαρέ Coxious (ο φεμινισμός μας μάρανε). Για να μην κάψουμε πάντως τα χλωρά μαζί με τα ξερά (κατά το αμείλικτο πνεύμα της εποχής), υπάρχουν κάποια ψήγματα ιδεών και κάποιοι ενδιαφέροντες ήχοι όπως στο "I luv ctrl", γρήγορα όμως περνάει ο οδοστρωτήρας της ακαλαισθησίας και δεν αφήνει τίποτε όρθιο.
Υπναγωγός ποπ λοιπόν. Δεν είναι δα κακό να στέλνεις τον κόσμο για ύπνο, η αϋπνία είναι μια κατάρα στις μέρες μας. Αλλά σαν είδος έχω την αίσθηση ότι αν δεν βρει τον εμβληματικό του δίσκο θα καταλήξει γρήγορα στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. (4)

Tori Amos - The night of the hunter (Deutsche Grammophon)



ToriΗ Tori Amos είναι ερωτευμένη. Η Tori Amos είναι ερωτευμένη με την ...Tori Amos. Δεν διεκδικεί βέβαια καμία πρωτοτυπία η παρατήρηση αυτή, άλλωστε η ωραιοπάθειά της βγάζει μάτι, όλοι της οι δίσκοι (και δεν είναι και λίγοι) έχουν μια φωτογραφία της στο εξώφυλλο σε κάθε δυνατή πόζα (ξεπερνώντας έτσι επιδόσεις τραγουδιστών όπως ο Morrissey ή ο Λευτέρης Πανταζής).
Λιγότερο εμφανής (για προφανείς λόγους!) είναι μια "πάθηση" την οποία θα μπορούσαμε να την ονομάσουμε ..."καλιφωνοπάθεια". Ποτέ δεν φημιζόταν για "σεμνότητα και ταπεινότητα" η Tori Amos, πόσο μάλλον τώρα που ο νέος της δίσκος της βγαίνει κάτω από την βαριά εγγύηση της (υπερ)σοβαρής Deutsche Grammophon. Εδώ λοιπόν ξεχνάμε τα έργα της τελευταίας δεκαετίας, τώρα πλέον τραγουδάει "ποιότητα".
Ο δίσκος περιέχει τραγούδια τα οποία βασίζονται σε προσαρμογές/διασκευές κομματιών διαφόρων σημαντικών συνθετών του πιάνου, από τον Bach και τον Schumann μέχρι τον Debussy και τον Chopin. Και πριν αρχίσετε τις βιαστικές κατηγορίες για συνθετική ένδεια και εύκολη προσφυγή σε διασκευές, και τις αναλογίες με τους έλληνες τραγουδιστές οι οποίοι θεωρούν ως απαραίτητο πέρασμα σε άλλη ...πίστα ωρίμανσης την ερμηνεία ενός οποιουδήποτε Χατζιδάκι), σας ενημερώνω ότι ο δίσκος έχει και άλλο επίπεδο ...ανάγνωσης. Μία κεντρική ιδέα (πάρτε ανάσα): μια γυναίκα το βράδυ πριν από το χωρισμό της, ακολουθεί ένα παιδί-φάντασμα (εδώ επιστρατεύεται και η μικρή της κόρη), το οποίο την μεταφέρει τρεις χιλιάδες χρόνια πίσω στην αρχαία Ιρλανδία, όπου και συναντά μια προηγούμενη ενσάρκωση της, και .... ουφ, ήδη κουράστηκα, θα μας πάρει περισσότερο η διήγηση παρά η ακρόαση του δίσκου, όποιος ενδιαφέρεται, οι πληροφορίες είναι δύο κλικ μακριά.
Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι η ακρόαση του δίσκου είναι ευκολότερο έργο. Η διάρκεια του είναι πληθωρική και ανοικονόμητη σαν μερίδα σε αμερικάνικο εστιατόριο, 14 τραγούδια απλώνονται σε 70+ λεπτά (θα μπορούσε να συνοδεύεται με αυτοκόλλητο "20% παραπάνω προϊόν"), σε μια επίπεδη ενορχήστρωση μουσικής δωματίου, το τέμπο δεν αλλάζει ούτε κατ' ελάχιστον, μόνο το "Battle of trees" με απέσπασε από τον λήθαργο (υποθέτω χάρις στην πολύ δυνατή μελωδία του Satie). Δίσκος για σοβαρούς μελετημένους ακροατές, οι οποίοι και θα χειροκροτήσουν και θα ανακράξουν "μπράβο" λίγο πριν τελειώσει το κομμάτι. Δίσκος ώριμης ανίας (ας της αναγνωρίσουμε ως ελαφρυντικό ότι χρειάστηκε έντεκα δίσκους για να φτάσει ότι κατάφερε η Joanna Newsom μόλις με τον δεύτερο δίσκο). Δεξιοτεχνία υπάρχει εδώ μέσα άφθονη, ψυχή ελάχιστη... (6)