Ear Wax Museum 3

Dead Skeletons, Trentemoller, S.C.U.M., Remember Remember

Τέσσερις αξιόλογοι πρόσφατοι δίσκοι. Του Γιώργου Μπέη

Dead Skeletons - Dead Magick (A Records)



Dead MagickΚαι Dead και Skeletons. Πιο νεκροί δεν γίνεται. Είπαν ο Anton Newcombe και κάτι Ισλανδοί να συμπράξουν, και να το ντεμπούτο άλμπουμ των Dead Skeletons. Το ότι ο ένας εκ των Ισλανδών είναι ο Henrik Bjornsson μόνο τυχαίο δεν είναι. Στα 12 μεγάλα σε διάρκεια κομμάτια, οι επιρροές από τα γκρουπ και των δύο είναι εμφανείς. Γενικά παίζουν όλα τα καλά. Στο "When the sun" νιώθεις έναν καλιφορνέζο αέρα, στα "Psychodead" και "Ask seek knock" σκοτεινή ψυχεδέλεια, γεύση από esoteric στο "Get on the train" και "Dead magick I", drone στο "Dead magick II", gothic στο "Lyosberinn", darkwave στο "Live" κλπ. Εξαιρετικό κοκτέιλ, κάτι σαν τα 5 λευκά ή το βότκα-ρούμι-καλούα-ντραμπούι. Το πίνεις όλο, με γρήγορα και θεαματικά αποτελέσματα. Όποιος γνωρίζει τον Trentemoller ας του προτείνει ένα remix "Dead mantra" και "Silver surfer ghost rider go" και θα χορεύουμε σαν το κοριτσάκι στο βίντεο του πρώτου. Παρά το κόλλημα με τα πάσης φύσης οστά και νεκροκεφαλές, που αδυνατίζει την γενική αισθητική και θυμίζει λίγο σωλήνες και Lost Bodies, ο δίσκος είναι άκρως απολαυστικός. (8,5)

Trentemoller - Reworked / Remixed (In My Room)



ReworkedΗ τέχνη με τον μεγαλύτερο αριθμό "reworked" έργων, είναι χωρίς αμφιβολία η μουσική. Η ευκολία στην επεξεργασία και μεταποίηση από τη μία και η μείωση δημιουργικού πλούτου στους ωκεανούς της έμπνευσης από την άλλη, στοιβάζουν τα remixes σε σωρούς σαν κονσέρβες. Αλλά επειδή και στο επίπεδο "κονσέρβας" η ποιότητα παίζει ρόλο, πρέπει κανείς να ξέρει τι "τρώει". Δεν ξέρω από κονσέρβα ψαριού τι λένε οι Δανοί, από remix πάντως παραδίδουν. Με τον σαφέστατο αυτό τίτλο ο Trentemoller, αν όχι σε μπουκώνει, σε χορταίνει με 25 πειραγμένα κομμάτια. Ο Πανότας είχε πολύ εύστοχα γράψει ότι ο Tr. είναι εφευρέτης και έτσι πρέπει να αντιμετωπιστεί η πρόκληση να φανταστείς και να προσπαθήσεις να ακολουθήσεις τα μονοπάτια των επιλογών και των δημιουργιών του. Μέσα σε όλα, αν βάλεις και τις επεξεργασίες φίλων του, σε δικά του κομμάτια (όλα από το Into the Great Wide Yonder) το πράγμα γίνεται ακόμα πιο ενδιαφέρον. Είναι άσκοπες οι πολλές αναφορές σε κομμάτια, αλλά αξίζουν για το διπλό "Neverglade" από UNKLE και τον ίδιο, καθώς και για το τριπλό "Even thought you 're with another girl" από Dan The Do, Kollektiv Turmstrasse και I Blame Coco. Πέρα από τις κόντρες αυτές, εξαιρετικά είναι τα "Me Me Me" με ολίγον από μυστηριώδες θέρεμιν, "The Mole", "Dirty Snow" από τον ίδιο και "Sycamore Feeling" από Marie Fisker και τέλος το "Silver Surfer, Ghost Rider Go!!!" από Andrew Weatherall! (8)

S.C.U.M. - Again Into Eyes (Mute)



ScumΑν τα μισά από τα φετινά ντεμπούτα καταφέρουν να σηματοδοτήσουν τις πορείες των γκρουπ, όπως αρχικά υπόσχονται (και ελπίζουμε), θα μπορούμε να μιλάμε για μια χρονιά καλής σοδιάς. Αυτοί οι Λονδρέζοι αντί για δορυφόροι άλλων, μάλλον έχουν δικό τους ηλιακό σύστημα. Γύρω τους περιστρέφονται πλανήτες-φύλακες με ονόματα όπως Portishead, Jim Sclavunos, Ken και Jolyon Thomas, πέρα από τα συγγενολόγια με τους Horrors. Αν προσθέσεις ότι γράφουν και παίζουν άψογα, κλείνει το πακέτο. Καβάλησαν κι αυτοί το "σκοτεινό κύμα" της βόρειας θάλασσας και μας έρχονται σερφάροντας γεμάτοι υποσχέσεις με 10 καλοπαιγμένα κομμάτια. Στο ακριβοδίκαια μοιρασμένο 5/5 lp η ενδιαφέρουσα φωνή του Thomas Cohen επιχειρηματολογεί υπέρ της πολλαπλής μετεμψύχωσης, αφού βγαίνουν από μέσα του εγκλωβισμένοι, από νεαρό Lou Reed μέχρι σύγχρονο Paul Banks. Στο δεύτερο μισό του δίσκου, ίσως για να ξεκουράσουν την βραχύσωμη ντράμερ Melissa, που όσο μπόι της λείπει τόσο νεύρο έχει, κατεβάζουν ταχύτητα. Δεν φοβούνται να μπουν σε space rock και shoegaze νερά "Requiem", "Paris". Διαμαντάκι το "Days Untrue" με χορταστικό μπάσο. Παίξανε λέει πέρσι στην Αθήνα; (7,5)

Remember Remember - The Quickening (Rock Action)



The QuickeningΗ επταμελής σκοτσέζικη μπάντα παίζει στην ομάδα της Rock Action Records, συμπαίκτες με τους Mogwai. Είναι η δεύτερη δουλειά τους και διαμονή τους στη Γλασκόβη συμβαδίζει με την έμπνευση τους. Στα κάτι λιγότερο από 50 λεπτά, χώρεσαν 8 μάλλον ανομοιογενή instrumental κομμάτια. Σε διάρκειες, από τα 2:57 του "The Larger Demon" μέχρι τα 9:34 του "Ocean Potion". Στο ύφος, από το βαρύ και ακουστικό "One Happier" στο αψυχολόγητο "John Candy". Αυτό δεν σημαίνει ότι η σπονδυλική στήλη του δίσκου, πέρα από μια λόρδωση, δεν παραμένει σταθερή κατά βάθος. Το φιλάσθενο και μελαγχολικό "Scottish Widows", το εξαιρετικό (διαμαντάκι) "Hey Zeus" με τα έγχορδα που συννεφιάζουν και το ισορροπημένο "Unclean Powers" αξίζουν συνεχείς ακροάσεις και τροφοδοτήσεις με νέες κάθε φορά παραστάσεις. Διαβάζοντας σχολιασμό τους για τα κομμάτια του δίσκου, πέρα από μια σχετική απογοήτευση, αποδεικνύεται για πολλοστή φορά, πως το μαζοχιστικό κόλλημα του ψαξίματος της πηγής έμπνευσης του δημιουργού, είναι άσκοπο. Τελικά αυτή η αντιπαθητική πλην απολαυστική υποκειμενικότητα, στα ακούσματα, πάντα κερδίζει. Δεν χρειάζεται να την ψάχνεις, για να μην πέφτεις πάνω σε "dancing music for druids". (7)