Ear Wax Museum 6

Porcelain Raft, Django Django, Young Magic, Trailer Trash Tracys

Τέσσερα ντεμπούτα του 2012. Του Γιώργου Μπέη

Porcelain Raft - Strange Weekend (Secretly Canadian, 2012)



PorcelainΓέννημα θρέμμα Ρωμαίος, πατάει γερά στο Λονδίνο και σαλτάρει στη Νέα Υόρκη. Με δεδομένη την καλαισθησία στο αίμα του και την επίκτητη, μουσική αισθητική, αφού έφθασε σε έδαφος γόνιμο, παρουσιάζει το πρώτο lp του. Ο Mauro Remiddi σε αυτό το solo project έχει να παρουσιάσει έργο. Από το 1997 και μετά από μια μακριά σειρά συνεργασιών, συμμετοχών και εμφανίσεων αποφάσισε να προτείνει (ή μήπως να αναμασήσει) μονοπάτια για την (χάριν κώδικα) dream pop. Οξύμωρο αλλά αυτό το ντεμπούτο είναι γεμάτο αναμνήσεις. Από το πιο ακουστικό "Shapeless & Gone" μέχρι το πιο συνθετικό "Is It Too Deep For You?" και από το εύπεπτο και ελαφρύ "Unless You Speak From Your Heart" μέχρι το βαθύ γκρίζο "The End Of Silence" η αίσθηση που σου αφήνει το όλο εγχείρημα, είναι αυτή η γλυκόπικρη γεύση που απολαμβάναμε στα τέλη 80΄s. Τα μελαγχολικά μοτίβα, τα αιθέρια φωνητικά και τα ασαφή όρια στη δομή, μόνο καινοτόμα δεν είναι, αλλά κρύβουν και διαμαντάκια όπως το "Backwords". Αν το σχετικά καθυστερημένο ντεμπούτο οφείλεται στο αντίστοιχο φιλτράρισμα, ας ελπίσουμε στη διατήρηση αυτής της συνέπειας.

Django Django - Django Django (Because, 2012)



DjangoΤέσσερις σκωτσέζοι, φίλοι από το σχολείο, ντεμπουτάρουν, με μια λέξη επί τέσσερα, στο ομώνυμο lp τους. Με βάση το Λονδίνο πλέον, συγκέντρωσαν μάλλον εύκολα, 13 κομμάτια και έφτιαξαν έναν δίσκο, πρόκληση για όσους ασχολούνται με την εφεύρεση όρων που ορίζουν είδη μουσικής. Τα χορωδιακά φωνητικά τους, για τα παρά λίγο 50 λεπτά που διαρκεί το άλμπουμ, ίσως κουράσουν. Όμως μέσα του υπάρχουν ενδιαφέρουσες μονάδες που στέκονται άνετα μόνες τους. Το ενδιαφέρον και single "Storm". Η όμορφη εισαγωγή και το δέσιμό της με το "Hail Bop" και το γκαραζίζον διαμαντάκι "Wor" είναι ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα. Με το χαρακτηριστικό ύφος τους και μια λεπτή ειρωνεία συνδυάζουν μπάσο, κιθάρα και ντραμς, από ψυχεδελικές παρεμβολές "Waveforms", μέχρι ρετρό handclaps ("Hand of Man", "Life Is A Beach"). Τολμάνε το ανατολικών επιρροών "Skies Over Cairo" αλλά και ένα "Love's Dart", που κατά το review του Guardian μοιάζει με "μεθυσμένη φολκ μπάντα που παίζει το "Chant No1" των Spandau Ballet ...". Aυτά είναι που σε ιντριγκάρουν..

Young Magic - Melt (Carpark, 2012)



Young MagicΔύο αυστραλοί φίλοι χώρισαν τον πλανήτη στα δυο και ξεκίνησαν την περιπλάνηση. Ο Isaac Emmanuel πήρε Ολλανδία, Γερμανία, Βέλγιο, Αγγλία, Ισλανδία, ΗΠΑ, Μεξικό και Αυστραλία. Ο Michael Italia με τη σειρά του Ιταλία, Ισπανία, Αργεντινή και Βραζιλία. Ηχογράφησαν, εμπνεύστηκαν, έγραψαν και συναντήθηκαν στη Νέα Υόρκη με την ινδονήσια Melati Malay για να ντεμπουτάρουν ως Young Magic με το Melt. Η φιγούρα του περιπλανώμενου καλλιτέχνη που εμπνέεται από τις κατά τόπους κουλτούρες κλπ δεν είναι κάτι καινούριο, ούτε σοκάρεσαι στο άκουσμα του Melt. Όμως αφού γνωρίσεις την διαδικασία δημιουργίας του, εκτιμάς την πρώτη αυτή προσπάθεια. Πρώτο το "Sparkly" με ποικιλία κρουστών και φωνητικά που παραπέμπουν σε έθνικ ξαστεριές. Δεύτερο το "You With Air" που παντρεύει συνθετικούς ρυθμούς με παραδοσιακούς ύμνους (μου βγαίνει να πω εξ Αφρικής, αλλά δεν επισκέφτηκαν αυτή την ήπειρο, οπότε απροσδιορίστου ταυτότητας). Τρίτο και διαμαντάκι το "Night In The Ocean" κι ας φαίνεται το πιο ξέμπαρκο από το σύνολο. Δειγματοληπτικά έστω, φαίνεται ότι κατάφεραν αυτό που ήθελαν.

Trailer Trash Tracys - Ester (Domino/Double Six, 2012)



EsterΤετραμελής λονδρέζικη μπάντα βγάζει (αξιόλογο) single, μυστηριωδώς χάνονται τα ίχνη της και επανεμφανίζεται σαν να μην τρέχει τίποτα 2,5 χρόνια μετά, με το ντεμπούτο άλμπουμ της. Ανεξήγητος αν όχι άγνωστος ο λόγος της εξαφάνισής τους. Αν σκόπευαν στην δημιουργική απομόνωση με στόχο την καλύτερη δυνατή ποιότητα, μάλλον το παράκαναν. Αυτό δεν σημαίνει ότι το αποτέλεσμα είναι κακό. Το αντίθετο. Η ατμόσφαιρα καθ' όλη τη διάρκεια παραμένει dark pop ή avant pop ή όπως αλλιώς την ορίζει ο καθένας. Τα αιθέρια φωνητικά της Suzanne Aztoria είναι από τα θετικά στοιχεία, αν και η εσκεμμένη έλλειψη συντονισμού και οι ηλεκτρονικές ριπές, ορισμένες φορές κουράζουν ("Engelhardt's Arizona" και "Dies In 55"). Για άλλη μια φορά, στα πρώτα δευτερόλεπτα του "You Wish You Were Red" και του "Turkish Heights", θες δεν θες, ο Lynch και το Twin Peaks πετάγονται μπροστά σου. Όσο μαζοχιστικό κι αν ακούγεται, συνεχείς ακροάσεις σε κάνουν να τους εκτιμάς όλο και περισσότερο. Διαμαντάκι, το παλιό πλέον "Candy Girl". Μακάρι να τους ξανακούσουμε πριν το 2015.