Ear Wax Museum 8

A Whisper In The Noise, Elfin Saddle, Mirroring, Mars Volta, Michael Kiwanuka, White Hills

Παλιά θα το λέγαμε "τι παίζει στο πικάπ του ο Γιώργος Μπέης"

A Whisper In The Noise - To Forget (Exile On Mainstream, 2012)



A WhisperΜόλις διάβασα μια κριτική του Ξαγά από το 2007 για το "Dry Land" και είμαι μπερδεμένος. Πως μπορεί η προσέγγιση μου να είναι αυστηρά υποκειμενική και ταυτόχρονα να ταυτίζομαι με την "αντικειμενική σχολή"; Τελικά, μάλλον αντικειμενοποιώντας την υποκειμενικότητά μου, και αφού, ακούγοντας εδώ και μέρες το "To Forget", περνάω πολύ καλά, ισχυρίζομαι πως ο δίσκος είναι αξιόλογος. Ο West Thordson συνεχίζει να παράγει σκοτεινό ορχηστρικό ροκ. Η διαφορά με τον προηγούμενο δίσκο είναι ότι η παραγωγή δεν είναι του Albini αλλά του ίδιου του Thordson καθώς και ότι επέστρεψε η Sonja Larson. Η οποία πέρα από την συμμετοχή της με βιολί, μας χαρίζει και αιθέρια φωνητικά ("Your Hand"). Το ομότιτλο "To Forget" ως πρώτο κομμάτι λειτουργεί τέλεια σαν εισαγωγή, που σε οδηγεί και σε βάζει στο πνεύμα του πιο ατμοσφαιρικού και μελωδικού άλμπουμ των A Whisper In The Noise. Στα δύο διαμαντάκια "Black Shroud" και "All My" οι δημιουργοί συνυπάρχουν φωνητικά και δίνουν και το σαφές στίγμα ενός δίσκου με μεγάλο συναισθηματικό φορτίο.

Elfin Saddle - Devastates (Constellation, 2012)



ElfinΤρίτο άλμπουμ από το δημιουργικά πληθωρικό ζευγάρι του Jordan McKenzie και της Emi Honda. Τι περιμένεις από έναν καναδό και μια γιαπωνέζα που βαφτίζουν το γκρουπάκι τους με όνομα μανιταριού και εμπνέονται από τα βρετανικά λιβάδια; Μπορεί και τίποτα, αλλά μια εμπεριστατωμένη σπουδή στον φόλκ - έθνικ ήχο την υποστηρίζουν, και μάλιστα δικαιωματικά. Για αυτούς που χαίρονται να απομονώνουν, νοητά, τα διάφορα παιξίματα και ήχους με τα αντίστοιχα όργανα, κατά την ακρόαση του κάθε κομματιού, ο δίσκος των Elfin Saddle είναι μια καλή σπαζοκεφαλιά, με μια μεγάλη λίστα οργάνων. Οι οικολογικές ανησυχίες τους (που έχουν οπτικοποιηθεί και στο φιλμάκι Wurld) είναι εμφανείς καθ' όλη τη διάρκεια της 1 ώρας των 12 κομματιών και εμπλουτίζει με το συστατικό της ψυχεδέλειας το μαγικό μείγμα. Η φωνή της Honda, με εξαίρεση το "Kohobo" που είναι και το διαμαντάκι, ακούγεται λιγότερο "γιαπωνέζικη" απ' ότι πριν και χωράει παντού. Από τα πιο ορχηστρικά και πλουραλιστικά "The Changing Wind" και "Chaos Hand" μέχρι τα λιτά και μίνιμαλ "Boats" και "Dark Water" με την εγγενή εξωτικότητα της, να περιπλέκει έναν από μόνο του σύνθετο δίσκο.

Mars Volta - Noctourniquet (Warner Bros, 2012)



MarsΑπό μόνο του είναι, καλώς ή κακώς, μουσικό γεγονός. Όμως η νέα κυκλοφορία των Mars Volta δεν συναρπάζει. Όπως και το "Octahedron" ξαφνιάζει, αλλά δεν ενθουσιάζει. Παραμένει η αίσθηση της αναμονής, που όμως δε ικανοποιείται. Με μοναδική ισχύ, την αίσθηση της ακρόασης, και με σεβασμό στην ομολογουμένως δαπανημένη ενέργεια του ντουέτου Lopez και Zavala, απροσδιόριστο είναι το ρεζουμέ. Το "Empty Vessels Make The Loudest Sound" είναι σημάδι για κάτι; Ή μήπως το "The Malkin Jewel" δείχνει νέες διαδρομές, με "ώριμα" φωνητικά; Στο ομότιτλο "Noctourniquet" και στο "Molochwalker" ο Deantoni Parks κάνει αισθητή την επιστροφή του και την παρουσία του στα τύμπανα. Τελικά μάλλον με ένα "Aegis" και ένα "Zed And Two Naughts" αγοράζεις στα σίγουρα και περιμένεις.

Mirroring - Foreign Body (Kranky, 2012)



MirroringΗ Kranky προξενήτρα και οι Jesy Fortino (Tiny Vipers) με την Liz Harris (Grouper) δεσμεύτηκαν, με καρπό της δεσμού το, ντεμπούτο ως Mirroring, ¨Foreign Body¨. Δύσκολα αποφεύγει κανείς κοινότυπα σχόλια για απόλυτη αρμονία, καθολική σύμπνοια κλπ αν πριν δεν ακούσει το εκπληκτικό "Silent From Above". Μόνο 6 κομμάτια και 40κάτι λεπτά, αφήνουν περιθώρια (και ελπίδες) για συνέχιση, αυτής της αιωρούμενης σε drone ηχώ, μαγικής συνύπαρξης. Για μέγιστη απόλαυση, στις οδηγίες χρήσης θα έπρεπε να αναγράφεται "αυστηρά, ακρόαση σε οριζόντια θέση και με ακουστικά".

Michael Kiwanuka - Home Again (Polydor, 2012)



KiwanukaΌσο κι αν για τον κόσμο των δισκογραφικών ένας 24χρονος δεν είναι μικρός, ο Kiwanuka είναι άλλη μια περίπτωση πιτσιρικά με φωνή ιδιαίτερη και ώριμη για την ηλικία του. Με γονείς πρόσφυγες από την Ουγκάντα και κάτοικος Λονδίνου κάνει ντεμπούτο με το "Home Again". Με το που ανακάλυψε τον Hendrix και τον Otis Redding συνειδητοποίησε ποιος είναι μουσικά. Σε έναν κατά βάση σόουλ δίσκο, που γράφτηκε και στηρίχτηκε στην φωνή του, υπάρχουν διάσπαρτα στοιχεία φόλκ όπως στο ομότιτλο "Home Again" και το "Always Waiting", ψυχεδελική χροιά στο "Tell Me A Tale" και άφρο χορωδιακά φωνητικά στο "Bones". Για το τέλος φυλάει τα πιο σκοτεινά κομμάτια του με κορύφωση το τελευταίο και διαμαντάκι "Worry Walks Beside Me". Η καλή παραγωγή χρεώνεται στον Paul Butler.

White Hills - Flying On This Rock (Thrill Jockey, 2012)



WhiteΤοξικός ήχος από Νέα Υόρκη. Ο Dave W. και η Ego Sensation, κιθάρα και μπάσο αντίστοιχα, βγάζουν νέο δίσκο με βαρύ space rock. Με το εναρκτήριο "Pads Of Light" δείχνουν που το πάνε. Κιθάρες και τύμπανα βαράνε ανελέητα. Αμέσως μετά φρένο, με την ημητονοειδή επαναλιπτικότητα του "Robot Stomp" που για 12 λεπτά σου βομβαρδίζει τα ακουστικά νεύρα. Επιστροφή σε αρχέγονα μοτίβα του πρώιμου punk στο "You Dream You See". Συνεχίζουν στο ίδιο πνεύμα προσθέτοντας μια δόση ψυχεδέλειας στο "Song Of Everything" και τελειώνουν με το γεμάτο κοσμική ενέργεια, 14λεπτο "I Write A Thousand Letters". Πέντε κομμάτια όλα κι όλα, καμιά καινοτομία ή πειραματισμός, βαρύ παραδοσιακό space rock. Μια χαρά δηλαδή.