Ear Wax Museum 9

Giardini Di Mirο, Clark, Pontiak, Anywhere, Egida Aurea, Tristesse Contemporaine

Λίγα λόγια απ'το Γιώργο Μπέη για τους νέους δίσκους των παραπάνω ονομάτων

Giardini Di Mirο - Good Luck (Santeria, 2012)



GiardiniΤρία χρόνια αναμονή από το τελευταίο τους "Il Fuoco" (παραγγελιά του Μουσείου Κινηματογράφου του Τορίνο, άρα ουσιαστικά πέντε, από το "Dividing opinions") και οι Giardini di Miro μας τα εξαργυρώνουν με το γλυκόπιοτο και συγκυριακά συμβολικό "Good Luck". Ένα από τα "λιγότερο ιταλικά" ιταλικό γκρουπ, συνεχίζει να βγάζει μελωδικό Post Rock διατηρώντας την ποιότητά του στο συνηθισμένο καλό επίπεδο. Οκτώ κομμάτια-οκτώ ατμόσφαιρες. Κόλλημα το τελείωμα του "Spurious Love" και αισθητή η παρουσία του νέου ντράμερ στο "Rome" καθώς και τα διακριτικά φωνητικά της Angela Baraldi και στα δύο. Πιο έντονης παρουσίας τα φωνητικά της Sara Lov στο ντουέτο του "There is a place". Διαμαντάκι το ομότιτλο "Good Luck". Ακόμα και η διάρκεια (40 λεπτά) ισορροπημένη με τίποτα λιγότερο τίποτα περισσότερο από αυτό που χρειάζεται.

Tristesse Contemporaine - Tristesse Contemporaine (D.I.R.T.Y., 2012)



Tristesse ContemporaineΣε αντίθεση με το "ντέρτι" του Κωστόπουλου που πήρε... αυτό που του άξιζε (και δεν αναφέρομαι στους εργαζόμενους που δυστυχώς είναι τελικά αυτοί που θα την πληρώσουν) ευτυχώς υπάρχει και αυτό το ντέρτι. Βρήκε ένα μυστήριο και γοητευτικό τρίο και μας παρουσιάζει το ντεμπούτο του. Μικρή αναφορά στην τριάδα κρίνεται απαραίτητη. Γιαπωνέζα μουσικός με μοδιστικές ανησυχίες φτάνει στο Παρίσι για εμβάθυνση στο θέμα. Συναντά νεαρό από Στοκχόλμη που ήρθε στην πόλη του φωτός μέσω Λονδίνου για την καψούρα νεαρής παριζιάνας. Πέφτουν πάνω σε τζαμαϊκανό που το έσκασε από το Λονδίνο και το trip hop, ακολουθώντας την δικιά του γαλλιδούλα, για να μην τα τινάξει εκεί πάνω. Μπλέξανε και κινούνται άνετα σε psych-pop μονοπάτια, μέχρι και electro-dark δαιδαλο-διαδρόμους. Διαμαντάκι το "Empty Hearts", αλλά εξίσου καλό είναι και το "Daytime Nighttime" με τα γυναικεία back vocals. Πιο primitive και άκαμπτα στο "Hell Is Other People" αλλά παρόλα αυτά μεταδοτικά. Αξίζουν μια ματιά και το "51 Ways To Leave Your Lover" με τα δύο bonus track στο τέλος με σαφώς πιο γρήγορο τέμπο.

Pontiak - Echo Ono (Thrill Jockey, 2012)



PontiakΤριμελής και οικογενειακή μπάντα απ την Βιρτζίνια της Αμερικής. Αν και τριαντάρηδες, με έναν δίσκο ετησίως, έχουν φτάσει τους εννιά. Μετά το βραχύσωμο αλλά συμπαγές Comecrudos του 2011 και την απότιση φόρου τιμής στις αμερικάνικη έρημο και τον route 385, φέτος συνεχίζουν να παράγουν ...-rock. Στο πρώτο μέρος μπορούν να πάρουν θέση πολλοί όροι από μια μακριά λίστα. Σπάνια βρίσκονται τόσο αντιπροσωπευτικά, πρώτα δευτερόλεπτα σε άλμπουμ, σαν τα πρώτα 20 δευτερόλεπτα του πρώτου "Lions Of Least". Εννιά κομμάτια με δίκαιο καταμερισμό. Στα τέσσερα πρώτα οι αδερφοί Carney ξεσπούν με ρυθμούς βασισμένους σε καταιγιστικά τύμπανα, σκληρή κιθάρα και τραβηγμένα φωνητικά, βλέπε "Left With Lights". Στα επόμενα τέσσερα κάνουν κράτει και παρουσιάζουν το μελωδικό προφίλ τους, βλέπε "Stay Out, What A Sight". Δεν αντέχουν πολύ όμως και τελειώνουν με το "Panoptica" για να καταλάβουν όλοι, τι περιθώρια και δυνατότητες υπάρχουν.

Anywhere - Anywhere (ATP, 2012)



AnywhenΎστερα από δύο κυκλοφορίες εφτάιντσων και αντίστοιχες δόσεις δουλειάς που ανοίγουν την όρεξη, ήρθε όλο το άλμπουμ. Βέβαια το μόνο που πρόσθεσαν ήταν μόνο τρία κομμάτια στα τέσσερα ήδη γνωστά και μάλλον τα δυνατά χαρτιά τους τα είχαν παίξει στα single. Εξαίρεση το πολύ καλό "Rosa Rugosa" με τα όμορφα φωνητικά της Rachel Fannan, που είναι και το καλύτερο από τα καινούρια. Κατά τα άλλα το project των Christian Eric Beaulieu (Triclops!), Cedric Bixler Zavala (Mars Volta) έφτιαξε ένα αξιόλογο σύνολο κομματιών με κυρίαρχες τις ακουστικές κιθάρες και τα τύμπανα. Αν και τα φωνητικά της Fannan και στο "Dead Golden West" αλλά και του Cedric είναι δυνατά και εγγυημένα, το διαμαντάκι είναι ένα εξαιρετικό instrumental, το "Infrared Moses" που σε κολλάει και σε βάζει να ψάξεις πιο κέντρο μνήμης σου ενεργοποιεί. Πολύ καλά και αξίζουν προσοχής, το αργό "Shaman Mantra" και το ομότιτλο "Anywhere".

Egida Aurea - Derive (Hau Ruck! SPQR, 2012)



DeriveΎστερα από ένα μίνι σιντάκι, "Storia Di Una Rondine" το ΄07 και ένα άλμπουμ, "La Mia Piccola Guerra" το 2010 οι γενοβέζοι Egida Aurea νιώθουν - και είναι - πιο έτοιμοι για να παρουσιαστούν και να κερδίσουν την εκτίμηση ενός ευρύτερου κοινού. Με τους περιορισμούς, που συνεπάγεται η καταγωγή από την ιταλική χερσόνησο, αλλά με αντισταθμιστική, την λατίνα έμπνευση, δημιούργησαν έναν ολοκληρωμένο, ολίγον σκοτεινό νεοφόλκ δίσκο. Ο εμπνευστής του συνόλου Diego Banchero, δουλεύει και αξιοποιεί την ιδιαιτερότητα στην χροιά και τη μελωδικότητα όλων όσων βγαίνουν από το στόμα της Carolina Cecchinato. Βασικό συστατικό των κομματιών τα φωνητικά της, ντύνονται άλλοτε με μελαγχολικές μελωδίες από ακορντεόν ("Il Forziere Dei Ricordi") άλλοτε με πιο επιθετικό ήχο κιθάρων ("L' Ardente Fiaccola Della Ragione"). Άξια προσοχής το διαμαντάκι "Sindrome Di Babele", το εναρκτήριο "Pedagogia Dell' Autoconservazione" και το προγκρίζον, βραχύ, instrumental "Praepotens Genuensium Praepidium".

Clark - Iradelphic (Warp, 2012)



IradelphicΣτα πλαίσια της συνεχούς αυτοεξέλιξης και αυτοβελτίωσης ο Chris Clark και αφού μέχρι τώρα παρήγαγε σεβαστό έργο στην ηλεκτρονική μεριά της μουσικής, είπε να πειραματιστεί. Έχοντας την δυνατότητα, έκανε αυτό που πολλοί, καλλιτέχνες και μη, θα θελαν. Ταξίδεψε πολύ σε Αυστραλία και Ευρώπη, μπαινόβγαινε σε στούντιο και πειραματιζόταν με όργανα αναλογικά και όχι μόνο. Προϊόν όλου αυτού του κόπου, το Iradelphic. Το εναρκτήριο "Henderson Wrench" τελικά μάλλον παραπλανητικό είναι, αφού δείχνει μεν κατεύθυνση, δεν ακολουθείται δε από ανάλογης καθαρότητας φολκ. Στα επόμενα κομμάτια συνυπάρχουν κρουστά διαφόρων τύπων, συνθεσάιζερ, κιθάρες, πιάνο και άλλα, με ένα μείγμα φολκτρόνικας για τελικό αποτέλεσμα. Ωραία σφήνα, τα δύο "Open" και "Secret" με φωνητικά από την Martina Topley Bird. Επίσης αξιόλογο το "The Pining pt2" πλαισιωμένο από pt1 και pt3.