Ear Wax Museum

Cult Of Youth, Stranded Horse, 13 & God...

Εντυπώσεις από την παρακολούθηση πρόσφατων συναυλιών και ακρόαση δίσκων που σε κάποιον πρέπει να εκμυστηρευτεί η Ελεάνα Γαρίνη

Αυτή η στήλη φιλοξενεί ό,τι πήρε το αυτί μου και δε βγήκε αμέσως από το άλλο καθώς και ό,τι είδα και κάπου πρέπει να το πω. Αυτή τη βδομάδα, δυο λόγια για δυο συναυλίες και εφτά δίσκους.

Είδα:

Εcho & the Bunnymen (28.4.11 Gagarin 205)



BunnymenΠιστοί, νοσταλγοί, περίεργοι, νεοφώτιστοι, συναυλιάκηδες, όλες οι φυλές μαζεύονται όταν μια μπάντα με το εκτόπισμα των "Ian McCulloch και Σία" ανεβαίνει τη σκηνή του Gagarin. Στο απέναντι γήπεδο την ίδια νύχτα οι Νο Αge. Ο νέος ήταν ασφαλώς ωραίος, αλλά ο παλιός...

Ακολούθησα μια παρέα κουνελάκηδων για να εμφανιστώ τρίτη φορά μπροστά στον Ian (το ανάποδο είναι πιο πειστικό). Στο Ejekt του '09, μες στο κατακαλόκαιρο είχε εμφανιστεί μπαμπουλωμένος με ένα τζάκετ λίγο πάνω από το γόνατο και μαύρα γυαλιά. Εντάξει, δεν περίμενα να τον δω τώρα με τιραντάκι, αλλά θα ορκιζόμουν ότι ήταν το ίδιο ακριβώς τζάκετ. Και τα ίδια μαύρα γυαλιά. Διαφορετική η διάθεση όμως. Μιλούσε ευδιάθετα με αυτά τα ακατάληπτα Λιβερπουλιανά που στέλνουν το προφίσιενσυ κέημπριτζ που πήρες πίσω στο κάδρο. Κάτι για την ακρόπολη, κάτι... Επίσης δεν έσπαγε τα νεύρα του ηχολήπτη με συνεχή παντομίμα διόρθωσης ήχου. Ούτε του Will Sergeant. Έκανε δύο (2) ανκόρ. Πέταγε τα τσιγάρα του, τις πετσέτες του στο κοινό (μια πετσέτα σφηνώθηκε στην οροφή του Gagarin... oι αρχαιολόγοι του μέλλοντος θα αναρωτιούνται) ως δώρα για fans πιστεύω και όχι ανθρωπιστική βοήθεια.

Πέρα από την πλάκα τα κομμάτια των Bunnymen λάμπουν στο σκοτάδι σαν μουσικοί σηματοδότες, σαν φώτα ολόφωτα. Τα χρόνια περνάνε από δίπλα τους, γλιστράνε και τα αφήνουν αρυτίδιαστα. Τριάντα χρόνια μετά, τους βλέπεις για να γουστάρεις και όχι εγκυκλοπαιδικά. Η φωνή έχει τραχύνει λίγο (τα τσιγάρα και τα ποτά ήταν συνεχώς πάνω στη σκηνή για να αναλάβουν την ευθύνη) αλλά ο όγκος της στοιχειώνει το αρχοντο-ποστ-πάνκ των κλασσικών bunnymen-κομματιών.

Έχω την αίσθηση ότι σε αυτές τις συναυλίες ιστορικών συγκροτημάτων μια παράξενη αναστροφή ηλικιών συμβαίνει στο κοινό. Οι μεγαλύτεροι θυμούνται τα νιάτα τους και οι νεότεροι ξαφνικά σοβαρεύουν. Κάπου στη μέση ίσως και να συναντιούνται. And do it clean...

2econd Class Citizen (ημέρα βασιλικών γάμων, 6 DOGS)



2econdΌταν πρωτάκουσα ότι θα παίξει μόνο στη Λάρισα κάτι λύσσαξε μέσα μου. Ο άγγλος που στρογγυλόκατσε πλάι στις καναδέζικες μας αγάπες όπως ο Soso και Buck 65 (αφού του παραχώρησε την καρέκλα του ο Dj Shadow του endtroducing) είχε έρθει ως τα μέρη μας και δεν προβλεπόταν να κατέβει πέρα από το Λιανοκλάδι. Υπεύθυνοι για αυτή την κατάφωρη αδικία έναντι του υπερήφανου αθηναϊκού κοινού ήταν μια Λαρισαϊκή σπείρα που ακούει στο όνομα You trip me up και φέρνει μπάντες που είναι τρανταχτές χωρίς να είναι φανταχτερές όπως πχ τους Killimanjaro Darkjazz Ensemble και αντίστοιχα στήνει τις συναυλίες με μεράκι, χωρίς ιδιαίτερο έρωτα για την ταμειακή μηχανή. Το σύμπαν δεν συνωμοτεί όπως πολύ καλά ξέρετε. Οι άνθρωποι το κάνουν. Έτσι με πολλές χείρες βοηθείας θεσσαλο-αττικής σύμπραξης, η συναυλία οργανώθηκε και στην Αθήνα και η υποφαινόμενη δεν έσκασε τελικά από το κακό της.

Τι συνιστά μια ωραία συναυλία; Μην είναι η μπάντα, το μέρος, η ώρα, η παρέα, τα φώτα, ο ήχος, ο κόσμος; Τα πάντα όλα, αλλά να προσθέσω ένα μέγεθος δύσκολα μετρήσιμο και ολότελα μεταφυσικό. Την ατμόσφαιρα. Ο 2econd Class Citizen, ένας σεμνός και προσιτός τύπος, έπαιξε σε ένα χώρο στο 6 dogs λίγο μεγαλύτερο από δωμάτιο μπροστά από 60-70 άτομα. Το σετ ήταν πιο δυναμικό και μπητάτο από το downtempo των άλμπουμ. Δεν έλειπαν λαθάκια, αλλά ποιος νοιάζεται. Η ατμόσφαιρα που λέγαμε ήταν ολότελα αγαπησιάρικη. Ήταν σα να έπαιζε μπροστά σε φίλους. Όσοι ήμασταν εκεί άλλωστε, ήμασταν δαγκωτό και αυτό έβγαζε μια ωραία ζεστασιά. Κάθε λίγο κάποιος ξεκίναγε να χειροκροτάει και ο Aaron σήκωνε το βλέμμα από τα πικάπ- pads- μείκτες- λαπτοπ -καλώδια και χαμογέλαγε προς το μέρος του. Έζησα να δω και solo guitar σε pads, ποιος να μου το 'λεγε. Στη Λάρισα είχε παρεμπιπτόντως περισσότερο κόσμο και έγινε χαμός, λένε οι θεσσαλικοί δάκτυλοι.

Ήταν μια από εκείνες τις νύχτες που θυμάσαι και χαμογελάς. Πόσο συχνά σου συμβαίνει αυτό, σοβαρά τώρα;

Άκουσα:



CultofyouthΦαντάσου ένα τραπέζι που παίζουν χαρτιά οι Swans, oι Sol Invictus, οι Αstronauts, οι Death in June και ποντάρουν ένα χαρακτηριστικό της μουσικής τους: τη σκοτεινή νεο φόλκ, το οργισμένη φoλκ-πανκ, τον πολεμόχαρο ρυθμό, την παθιασμένη ερμηνεία, το ερεβώδες συναισθηματικό βάθος. Στο τέλος της παρτίδας, από την άλλη άκρη του τραπεζιού ένας νεαρός μπασίστας ονόματι Sean Ragon μαζεύει όλες τις μάρκες, κύριοι ευχαριστώ πολύ, και τα εξαργυρώνει στη Sacred Bones records. Cult Of Youth ονομάζει το σχήμα και το άλμπουμ του, αντίστιξη στα πουρά που μόλις ξεβράκωσε. Είναι αυτό που αγάπησε το αυτί μου εμμονικά το μήνα που πέρασε.

Βραζιλιάνικη μουσική για όσους δε χωνεύουν τη βραζιλιάνικη μουσική. Η Tulipa Ruiz είναι καρτουνίστρια-μουσικός, τραγουδάει ποπ λουλουδάτη που δε γυρνάει την πλάτη στη βραζιλιάνικη τροπικάλια, αλλά μπορείς να ακούσεις το "Efemera" χωρίς να νιώθεις ξαφνικά ένα στρινγκ να σε στενεύει, ξέρεις που, φτερά να φυτρώνουν στο κεφάλι σου, στάμπες λουλουδιών να φυτρώνουν στο κοντομάνικο πουκάμισό σου, αν με πιάνεις. Έχει φωνή βελούδινη, μουσικές πολύχρωμες, παιδικότητα και γοητεία. Καλοκαιριάζει σε λίγo, ετοιμάσου.



DirtyDirty Beaches ή αλλιώς η εισβολή των κινέζικων προϊόντων στην κληρονομιά των 50's, του lo-fi, της λατρεμένης μπάντας που ακούει στο όνομα Suicide... Ο Alex Zhang Hungta μου θυμίζει έντονα ήρωα του Jarmusch από το Mystery train. Κινεζικής καταγωγής, καναδέζικης υπηκοότητας, αμερικανικής επιρροής. Διάβαζα κάπου ότι έκλεισε το τελευταίο εργοστάσιο γραφομηχανών στην Ινδία. Στο αποχαιρετιστήριο-demolition-party το πικάπ θα έπαιζε όλο το "Badlands".

Ντουέτο καναδέζικο που το λένε Ιmaginary Cities και οι Pixies τους διάλεξαν για support. Αυτοί ξέρουν. Η τραγουδίστρια ξεχωρίζει για τα Duffyίζοντα φωνητικά χωρίς το υπερβολικό νάζι, κανείς δεν χωνεύει τους ναζίδες έτσι κι αλλιώς. Ο άνδρας κάνει όλα τα υπόλοιπα, οι καναδοί είναι τζέντλεμεν. Ωραιότατη πoπ με μια πινελιά Motown. Πινελιά όχι βούρτσα. Το "Ride this out" από το "Temporary Resident" άλμπουμ τους μπορεί να σε σηκώσει σιγά σιγά από το σκαμπό του μπαρ και πριν το καταλάβεις να βρεις το θάρρος να την πέσεις στον/στην/στο απέναντι σου.



StrandedΘυμάστε τον γάλλο Encre, που η ηλεκτρονική αιθέρια του παραγωγή μας άφησε ένα Flux που έκανε τον Yan Tiersen να ακούγεται σαν μουσική προσχολικής εκπαίδευσης; Ο Yann Tambour άλλαξε περσόνα, τα τελευταία χρόνια δισκογραφεί ως Stranded Horse και έχει ερωτευτεί την Kora. Δεν είναι γκόμενα, αφρικανικό έγχορδο είναι. Στο "Humbling Tides" θα ακούσετε τις χορδές της να τσιγγλάνε ευγενικά τις δικές σας. Περιλαμβάνεται διασκευή στο σ-μυθικό "What difference does it make" για φωνή και Kora.

Moυ αρέσουν τα γερμανικά προιόντα μάρκας Notwist. Ποιότητα, αντοχή, ποικιλία σχημάτων. Στους Tied And Tickled Trio ας πούμε της οικογενείας Markus Acher ξεδιπλώνεται η τζαζίζουσα πλευρά της παρέας. Σα γνήσιοι γερμανοί αμφισβητούν το συνταξιοδοτικό και προσλαμβάνουν έναν εβδομηνταενάχρονο στα ντραμς. Είναι ο Billy Hart και έχει συμμετάσχει σε καμιά 600αριά δίσκους. Στο "La Place Demon" εκτός από τα τύμπανα βάζει ένα χεράκι (χεράκι ντράμερ είναι βαρύ ξέρεις) στη σύνθεση και το αποτέλεσμα βγαίνει πιο αυτοσχεδιαστικό από ποτέ.



13AndGΣτους 13 & God η παρέα θέλει πούλμαν για να μετακινηθεί. Συμμετέχουν μέλη rap κολλεκτίβων από τους καλιφορνικέησονς Themselves και Subtle και το αποτέλεσμα είναι σαν κομμάτια Notwist με χιπ χοπ εισβολές ή σαν κομμάτια χιπ χοπ με Notwist περάσματα. Καλό είναι αυτό για όποιον δεν κατάλαβε. Έξι χρόνια πριν, το ομώνυμο ντεμπούτο άλμπουμ είχε το "Soft Atlas" που το φύλαγα χρόνια κάτω από το μαξιλάρι μου για μια ώρα ανάγκης. Τα υπόλοιπα κομμάτια έτσι κι έτσι. Το "Own Your Ghost" είναι χρυσάφι (neon golden που θα 'λεγε και ο Marcus) και πρέπει να πάρω μεγαλύτερο μαξιλάρι.

Curator,