Gut Bucket Research, Werner Durand, Napalm Jazz, Aaron Dilloway, Defkaz

Το Gut Bucket Research είναι ένα φάνζιν το οποίο κυκλοφορεί σε περιοδικά διαστήματα από τον Καναδό David Thige, έναν ρέκτη που γνώρισα τυχαία μέσω του Instagram πριν από λίγα χρόνια και κόλλησα με το φάνζιν και τη δουλειά του από την πρώτη στιγμή. Ο Dave δεν κυκλοφορεί μόνο το Gut Bucket Research αλλά κατά καιρούς εκδίδει και διάφορα άλλα φάνζιν. Είναι κυριολεκτικά αυτό που θα λέγαμε ‘ορισμός αντικουλτούρας’ με σημερινή ματιά. Είτε είναι κολλάζ είτε παραδοξότητες είτε παλαβές και μη μουσικές. Τρέχει επίσης δύο ραδιοφωνικές εκπομπές, την Towards the Creative Nothing (αρχείο της οποίας μπορείτε να βρείτε και ν’ ακούσετε εδώ) και τη Seven Finger High Glister (την οποία θα βρείτε εδώ)

Το Gut Bucket Research σε σχέση με όλες τις υπόλοιπες δραστηριότητες του επικεντρώνεται ως επί το πλείστον σε ένα αγαπημένο θέμα, τόσο δικό του όσο και δικό μου, την ανθρώπινη φωνή και τις διάφορες εκφάνσεις της. μέσω μουσικής, τελετουργιών, κ.ά. Κατά καιρούς στα τεύχη του φάνζιν έχω ανακαλύψει διάφορα τρελά θέματα τα οποία αγνοούσα ή που είχα μια μικρή γνώση γι’ αυτά και μου δόθηκε η ευκαιρία κι έψαξα λίγο περισσότερο.

Πρόσφατα εξέδωσε το 12ο τεύχος του, το μεγαλύτερο μέρος του οποίου καταλαμβάνουν δύο άρθρα για ύμνους και ηχογραφήσεις τους, βασικά θρησκευτικούς ύμνους που μπορεί κάποιος να τους δει και ως παραθρησκευτικούς ή και αιρετικούς. Σε κάθε τέτοιο άρθρο αυτό που εκτιμώ είναι ότι παραθέτει πάντοτε σχετική δισκογραφία η οποία μπορεί να οδηγήσει τον αναγνώστη και λίγο παρακάτω.

Τέλος υπάρχουν και κριτικές, όπου θα σταθώ στην αναφορά στο σχετικά πρόσφατο βιβλίο του David Toop για το ‘Gris Gris’ του Dr. John (Listening for Ghosts in Dr. John's Gris Gris στην Strange Attractor Press). Εδώ βρίσκουμε μια αναλυτική παρουσίαση και κριτική του βιβλίου που οφείλω να ομολογήσω ότι, ενώ δεν είχα σκοπό να το αγοράσω, η κριτική με έψησε και θα το αναζητήσω στο μέλλον.

Το φάνζιν είναι σε μέγεθος Α7 οπότε ταχυδρομείται άνετα σε ένα μικρό φάκελο. Προτείνονται όλα τα τεύχη ανεπιφύλακτα σε όσους ασχολούνται με outsider, περίεργες, ορθόδοξες ή μη μουσικές και πολλά άλλα. Ομολογώ ότι είναι ένα από τα πιο αγαπημένα μου φάνζιν των τελευταίων ετών. Για περισσότερες πληροφορίες στέλνετε email στον Dave εδώ.

Ο Werner Durand είναι μια από τις εμβληματικές μορφές του βερολινέζικου κυκλώματος, ιδίως σε ότι έχει να κάνει με τη σύγχρονη μουσική, ειδικά τα πνευστά, είτε σόλο είτε σε διάφορα γκρουπ, όπως οι 13th Tribe, είτε ως μέλος γκρουπ όπως οι Urban Sax, Arnold Dreyblatt Orchestra of Excited Strings κ.ά. είτε σε συνεργασία με την πρόσφατα εκλιπούσα σύντροφο του Amelia Cuni. Εδώ και πολλά χρόνια παίζει τις δικές του περίεργες ιδιοκατασκευές, τεράστιους πνευστούς σωλήνες από PVC σαν φλάουτα και όχι μόνο. Τον John Krausbauer και το έργο του ως βιολιστή δυστυχώς δεν τα γνώριζα έως ότου διάβασα τις πληροφορίες μιας πανέμορφης κυκλοφορίας. Αναφέρομαι στο ‘Black Seraphim’, συνεργασία του με τον Werner Durand, που εκδόθηκε πρόσφατα από την ολλανδική Moving Furniture Records σε CD και ψηφιακή μορφή, και περιλαμβάνει ένα 27λεπτο κομμάτι που χτίζεται πάνω στην παράδοση του μινιμαλισμού και τον τρόπο που ξεκινάς με ένα βόμβο και αρχίζεις πάνω σε αυτό να χτίζεις το κομμάτι σου εξελίσσοντας τον ήχο του για να φτάσεις στην κορύφωσή του. Είναι κυκλοφορία που την απήλαυσα πάρα πολύ γιατί βλέπεις μουσικούς από σχεδόν δυο διαφορετικές γενιές όχι μόνο να συνεργάζονται αλλά να μας προσφέρουν ένα μαγικό ηχητικό σύμπαν το οποίο, λόγω της διάρκειας του, κορυφώνεται χωρίς να αποβεί κουραστικό ή επαναλαμβανόμενο. Πανέμορφο και μπορείτε να το χαρείτε εδώ.

Η Vice de Forme είναι εταιρεία που μας είχε απασχολήσει πριν από λίγους μήνες χάρη στο καταπληκτικό ‘Unforced Errors’ του Μark Vernon. Πρόσφατα άκουγα το split των Napalm Jazz με τους le Desordre. Οι μεν πρώτοι είναι γαλλοκαναδικό τρίο που φλερτάρει με αυτοσχεδιαστικά ηλεκτρονικά δημιουργώντας διάφορα ηχοτοπία στα οποία μπορεί κανείς ν’ ακούσει να αναμιγνύονται ήχοι από ραδιόφωνα, κασέτες, βόμβους, συχνότητες κοκ, ενώ οι δεύτεροι είναι ντουέτο των Anton Mobin και Ruelgo (μέλος των Γάλλων Le Syndikat) που παίζουν αντίστοιχα αυτοσχεδιαστικά ηλεκτρονικά.

Η κυκλοφορία, που οφείλω να ομολογήσω μου άρεσε ως ιδέα μιας split έκδοσης, έχει ζωντανές ηχογραφήσεις από φεστιβάλ που έγιναν το 2019 για τους le Desordre και το 2024 για τους Napalm Jazz. Αυτό που μου άρεσε μέσα στο ηχητικό της χάος είναι ότι στους μεν le Desordre βλέπεις ένα περισσότερο industrial-ίζοντα ήχο όσον αφορά την υφή του κομματιού και τον τρόπο που χειρίζονται τα ηλεκτρονικά σε σχέση με το κομμάτι των Napalm Jazz, που είναι πιο θορυβώδες και πυκνωτικό, με το τρίο να δημιουργεί διάφορες ατμόσφαιρες στη μισάωρη δράση του. Ήταν μια ωραία βουτιά σε αγαπημένους ήχους του σύμπαντος των αυτοσχεδιαστικών (ή μη) ηλεκτρονικών! Βουτάτε άφοβα κι εσείς εδώ.

O Aaron Dilloway για πολλά χρόνια μας χαρίζει διάφορες τρελές κυκλοφορίες που βλέποντας τες από απόσταση θυμίζουν ένα διαρκές παιχνίδι με πολλές εκφάνσεις της αμερικάνικης underground κουλτούρας και όχι μόνο, είτε αυτή έχει να κάνει με αυτοσχέδια ηλεκτρονικά, κασέτες ή θορυβοεμμονές. Πρόσφατα λοιπόν κυκλοφόρησε από την Psychic Sounds ο δίσκος ‘Bhoot Ghar - Sounds of the Kathmandu Horror House’ που δεν είναι κάτι άλλο από ηχογραφήσεις πεδίου σε ένα πάρκο τρόμου το οποίο αποτελούσε μέρος ενός εγκαταλελειμμένου πάρκου αναψυχής στο Κατμαντού. Διάφοροι ήχοι είτε από τον περιβάλλοντα χώρο είτε από τα διάφορα μηχανήματα, παιχνίδια και εγκαταστάσεις που υπήρχαν αναμιγνύονται με ήχους ηλεκτρονικών και κασετών που τα επεξεργάστηκε με την επιστροφή του στην Αμερική, όταν έκατσε να διαμορφώσει το υλικό για την κυκλοφορία κόβοντας και ράβοντας ήχους. Το αποτέλεσμα θυμίζει ώρες ώρες δίσκους ηχητικών εφέ ή δίσκους με διάφορα τρομακτικά εφέ από παλιούς horror, sci-fi, halloween δίσκους που έβγαιναν στα 50s και στα 60s στην αμερικάνικη αγορά ή τέτοιου είδους σάουντρακ. Ωραίο και θορυβώδες και μπορείτε να το ακούσετε εδώ.

Η Defkaz τα τελευταία χρόνια εξελίσσεται σε μια δυναμική εταιρεία της χώρας μας αλλά και της αυτοσχεδιαστικής της σκηνής, προσφέροντας μας όλο και περισσότερο περιπετειώδεις κυκλοφορίες. Παράλληλα τα τελευταία 2-3 χρόνια εκτός από τις κυκλοφορίες της έχει στήσει και διήμερα φεστιβάλ στην Θεσσαλονίκη με τον τίτλο Τake. Έως τώρα έχουν λάβει χώρα δύο φεστιβάλ και αδημονούμε για τη συνέχεια. Και τα δύο που έχουν γίνει έως τώρα έχουν φιλοξενηθεί στον χώρο της Μικρής Σκηνής (όπου στεγάζονταν κάποτε το παλιό Αγροτικόν του Νίκου Παπάζογλου).

Από το ΤΑΚΕ 2 λοιπόν κυκλοφόρησε πριν λίγο καιρό το καταπληκτικό ‘Hypomaniac’, δίσκος ο οποίος αποτυπώνει την ηχογράφηση του παλαβού και αξέχαστου τρίο των Camila Nebbia (τενόρο σαξόφωνο), Gonçalo Almeida (κοντραμπάσσο) και Sylvain Darrifourcq (ντραμς). Ήταν όχι μόνο ο καταιγιστικός τους ήχος σε εκείνο το φεστιβάλ αλλά και η ενέργεια τους που μας άφησε τις πιο απίστευτες εντυπώσεις από εκείνο το σετ. Αληθινή κόλαση που ένα μόνο μέρος της (το ηχητικό) μπορεί να αποτυπωθεί σε αυτόν τον δίσκο. Δυνατός αυτοσχεδιασμός που ξεφεύγει εκεί που πρέπει να ξεφύγει ενώ αλλού κινείται πιο δημιουργικά. Δεν μπορώ να είμαι τελείως αντικειμενικός με αυτόν τον δίσκο, γιατί, όπως προανέφερα, έχει σχέση με μια αξέχαστη και αγαπημένη στιγμή ενός φεστιβάλ της πόλης μου, αλλά προτείνεται ανεπιφύλακτα σε όλους εκείνους που ψάχνουν να ακούσουν αληθινή δημιουργική και ελεύθερη μουσική! Το ακούτε εδώ.