Tim Olive, Francisco Meirino, Manja Ristic, Mark Vernon, Eric Boros

‘Guilty Paradise’ είναι ο τίτλος της συνεργασίας των Tim Olive και Michal Fundowicz που κυκλοφόρησε πρόσφατα σε κασέτα η More Mars. οι οποίοι παίζοντας με μαγνητόφωνα και μικρόφωνα επαφής δημιουργούν ένα πολύ ωραίο lo-fi θορυβοηχοτοπίο από αυτά που απολαμβάνεις ν' ακούς συνέχεια λόγω της χροιάς τους. Και, στο τέλος της δεύτερης πλευράς, παίζουν και με ήχους που μοιάζουν με αποδομημένη lo-fi folk. Αγαπημένοι ήχοι, αν και θα ‘λεγε κανείς πολυφορεμένοι, αλλά υπάρχει κι ο αντίλογος ότι όταν γίνονται με μεράκι πάντα δημιουργούν απολαυστικά αποτελέσματα.

Οι Francisco Meirino και Sec_ είναι δύο φίλοι συνθέτες που ειδικεύονται στην ηλεκτροακουστική μουσική. Συνήθως παίζοντας με μπομπινόφωνα, ιδίως ο Sec_, αλλά και ο Francisco. Πρόσφατα συνεργάστηκαν και το αποτέλεσμα τους με τίτλο ‘Uneven Geometry’ πρόκειται να κυκλοφορήσει σε 27 αριθμημένες μπομπίνες αλλά και σε ψηφιακή μορφή με ανάλυση σε 24/96 για όσους ενδιαφέρονται να το κατεβάσουν και να το ακούσουν σε δικό τους ηχοσύστημα, από την ναπολιτάνικη Akhet.

Εδώ έχουμε έξι ηλεκτροακουστικά κομμάτια που ζητούν την προσοχή μας κατά την ακρόαση τους, δείχνοντάς μας την μαεστρία και την τεχνική που έχουν κατακτήσει. Μπορεί να μην βρίσκουμε εδώ πολλές εκπλήξεις, αλλά αυτό που εξακολουθεί να με γοητεύει σε ηλεκτροακουστικές συνεργασίες δεν είναι απαραίτητα η έκπληξη, αλλά το παιχνίδι των ήχων μεταξύ δύο φίλων που περνάνε καλά και ξέρουν πώς να στήσουν δυνατά ηχοτοπία.

Tα ονόματα των Manja Ristic και Mark Vernon εμφανίζονται όλο και πιο συχνά τα τελευταία χρόνια είτε λόγω κυκλοφοριών είτε άρθρων σε περιοδικά καιφάνζιν. Ίσως είναι περισσότερο γνωστοί και οι δύο για ηχογραφήσεις πεδίου ή επεξεργασμένες ηχογραφήσεις πεδίου προσθέτοντας και δικούς τους ήχους.

Πρόσφατα η σλοβένικη Kamizdat κυκλοφόρησε το άλμπουμ ‘Volim Beograd’, που δεν είναι παρά μια καταβύθιση στον κόσμο των παζαριών της πόλης, ιδίως στα μέρη που μπορεί κανείς να βρει φτηνά ηλεκτρονικά, κασετόφωνα, κασέτες, κ.ά. Η δουλειά έχει κυκλοφορήσει σε USB που έρχεται ως ένθετο σε φάνζιν αλλά και ψηφιακά.

Υπάρχει μια νότα γκροτέσκου για τις περιοχές στις οποίες έγιναν οι ηχογραφήσεις στο διάστημα 2004-2024, αλλά θα παραβλέψω το συνοδευτικό κείμενο για να εστιάσω στον ήχο, καθώς είναι μια ωριαία ηχητική περιπλάνηση όχι σε ήχους της περιοχής μόνο, που από μόνοι τους έχουν ίσως κάποιο ενδιαφέρον, αλλά και στα σημεία εκείνα που έχουν σταχυολογήσει και παραθέτουν στην αφήγηση τους αυτή: συνομιλίες, μηνύματα ή απαντήσεις σε τηλεφωνητές, ηχογραφήσεις παραδοσιακών τραγουδιών ακόμα και όπερας στοιχειοθετημένα με τέτοιο τρόπο που σου αφήνει μια πολύ ωραία αίσθηση στο τέλος της ακρόασης και σε κάνει άθελα σου να βάζεις με τον νου σου ότι όταν επισκεφθείς -αν επισκεφθείς ποτέ σου- το Βελιγράδι θα πρέπει να κάνεις κι εσύ έναν περίπατο στα μέρη που έγιναν οι ηχογραφήσεις αυτές.

Ο Eric Boros είναι ένας θορυβοποιός ο οποίος ξεκίνησε να δημιουργεί τους ήχους του πριν από μια 25ετία περίπου είτε με το όνομα του, είτε με το ψευδώνυμο Hermit. Ιδίως στις αρχές και μέσα της προ-προηγούμενης δεκαετίας μας είχε χαρίσει κάποιες πολύ δυνατές κυκλοφορίες. Κάποιοι ίσως θυμούνται και το πέρασμα του εκείνη την εποχή από την Ελλάδα και τη θεοπάλαβη συναυλία που είχε δώσει στο Μικρό Μουσικό Θέατρο. Ομολογώ δεν θυμάμαι εάν είχε παίξει και στη Θεσσαλονίκη.

Πρόσφατα κυκλοφόρησε μετά από απουσία ετών καινούριο δίσκο με τίτλο ‘Returning Fire’ στην αμερικάνικη No Rent όπου βρίσκουμε δύο κομμάτια που τα χαρακτηρίζει αυτό το, ας μου επιτραπεί ο όρος, ψυχοσωματικό παιχνίδι ήχων και θορύβων. Ίσως να έγραφε καλύτερα εάν ήταν βιντεοσκοπημένο υλικό από παράσταση. Λιγότερο θορυβώδες και όχι τόσο περιπετειώδες όσο άλλες του ηχογραφήσεις, μπορεί να έχει τις εξάρσεις του αλλά δεν με καθήλωσε όπως το έκαναν τα παλιότερα. Αναμένω όμως την εμφάνιση του στο Σημείο Μηδέν (Μοσκώφ 12, Θεσσαλονίκη) στις 5 Σεπτεμβρίου γιατί είναι το είδος θορύβου που ίσως σου αφήνει μεικτά αισθήματα η ακρόαση μιας κυκλοφορίας, αλλά μπορεί να σε στέλνει η ζωντανή παρουσία του καλλιτέχνη.