Expressway to yr. skull #1


Durutti ColumnΟι συντάκτες του MIC γράφουμε για νέες κυκλοφορίες. Στο τέλος της χρονιάς προσπαθούμε να μαζέψουμε αυτά που μας άρεσαν περισσότερο. Με αφορμή τα αφιερώματα, θυμόμαστε τα νιάτα μας και σε κάποιες περιπτώσεις βγάζουμε τα άπλυτά μας στη φόρα.

Λίγο-πολύ ξέρουμε ή φανταζόμαστε τα γούστα του καθένα στο MIC. Αλλά ώρες-ώρες σαν κάτι να μου λείπει. Νομίζω ότι θέλω να ξέρω κάτι παραπάνω: Τα Σαββατοκύριακα του 2004 ο Πανότας προλαβαίνει να κατεβάσει τους Popol Vuh από το ράφι του; Μπας και η Λιάκου συγκινείται πέρα από την ποπ κι από κανα heavy metal που βάζει ο αδερφός της στο cd; Ο Αργυρίου στο ημίχρονο του Champions League ακούει Abba και δεν μας το λέει; Μήπως κανένας εδώ μέσα ακούει όπερα; Καζαντζίδη;

Έτσι, λέω να σημειώνω μερικά τραγούδια κάθε μήνα (δεν είμαι ο πρώτος, το κάνει ήδη στο "In Stereo" ο Νικολαΐδης). Καινούρια και παλιά, κάποια που πρωτοάκουσα, άλλα που ξαναθυμήθηκα και άλλα που ποτέ δεν ξέχασα. Βέβαια, δεν ξέρω αν στα αλήθεια έχει νόημα, πέρα από την εσωτερική κατανάλωση από άλλους περίεργους συντάκτες του MIC.

Durutti Column: Missing boy
Θαμμένες παλιατζούρες μέσα στα συρτάρια και στα πατάρια μας που δεν καταφέραμε ποτέ να ξεφορτωθούμε. Ο Reilly έγραψε το "The Missing Boy" μετά την αυτοκτονία του φίλου του Ian Curtis. Η κιθάρα δημιουργεί ατμόσφαιρα, το πιάνο σε αντίστιξη, και ο Reilly φτύνει το στίχο "I don't believe in stardom". Από τα μεγαλύτερα και ξεχασμένα πλέον ταλέντα των 80s.


MumMum: Weeping rock rock
"Weeping rock rock" ή αλλιώς "μια μεγάλη αγκαλιά". Στον καινούριο δίσκο των Mum τα όργανα είναι περισσότερο "παραδοσιακά" και τα ηλεκτρονικά είναι λιγότερο παιχνιδιάρικα. Με ήχους κυμάτων, με πλοία και βάρκες στους τίτλους των τραγουδιών, με πήραν στο μαγικό (για μένα) κόσμο τους, στους φάρους της Ισλανδίας και στις παγωμένες θάλασσες.

Beatles: Happiness is a warm gun
Σε κάποιες φάσεις της ζωής μου έχω σκεφτεί: "Καλά μωρέ, έχουν υπάρξει και καλύτερα συγκροτήματα από τους Beatles...". Σιγά να μην έχουν υπάρξει καλύτερα.

Band of Holy Joy: Leaves that fall in spring
Ο Johnny Brown πάντα υπερέβαλλε διασκεδάζοντας με λυρικές κορόνες κι αιματηρές μεταφορές. Νομίζω ότι το More Tales From The City δεν έχει κυκλοφορήσει ποτέ σε cd. Το ακούω τακτικά σε cd αντιγραμμένο από βινύλιο, με γρατσουνιές που δεν με πολυπειράζουν γιατί το μου το αντέγραψε κάποιος που υποπτεύομαι ότι αγαπάει τους Band of Holy Joy πιο πολύ από μένα. Folk εξυψωτική όσο τα καλύτερα των Pogues. Και αρκετά πιο παλαβή. Ο Shane MacGowan θα σκότωνε για να το έχει γράψει.


GermanoLisa Germano: From a shell
Παρά το μεγάλο μου κόλλημα με τη Lisa Germano θεώρησα το Lullaby for a Liquid Pig μια από τις απογοητεύσεις του 2003. Όταν όμως σε μια διαφήμιση στην τηλεόραση - ούτε που θυμάμαι ποια - άκουσα "it's the buzz, it's the buzz , it's the buzz" από μια αγαπημένη φωνή, συνειδητοποίησα ότι οι μεγάλες αγάπες δεν προσπερνιούνται εύκολα. Κύριε εκδότα, μπορούμε να διορθώσουμε; Το "From A Shell" είναι από τα αγαπημένα μου του προηγούμενου έτους.

Arca: Endormir les hommes
Πρώτη φορά διάβασα γι αυτούς από τον Πανότα. Κι όταν τους άκουσα αναφώνησα: Μπράβο κύριε Dark! Πολύ ωραίοι, ατμοσφαιρικοί, αλλά όχι τόσο σκοτεινοί (ακόμη καλύτερα δηλαδή). Ξαναδιάβασα γι αυτούς στο περιοδικό της Aegean Air, μέσα σε αεροπλάνο. Ανάμεσα σε άρθρα για μεζεδοπωλεία της Θεσσαλονίκης, κοσμηματοπωλεία της Ρόδου και συμβουλές προς επίδοξους σκιέρ. Παγκοσμιοποίηση; Όχι ακριβώς, μια κι ελάχιστα γνωστοί έχουν γίνει έξω από τη χώρα τους (Γαλλία).

Billie Holiday: The very thought of you
Είχα σκεφτεί να βάλω τραγούδι της στο αφιέρωμα με τα instrumental. Αυτή δεν είναι φωνή, είναι σαξόφωνο.

Μάνος Λοΐζος: Η γοργόνα
Άλλη θαμμένη παλιατζούρα εδώ. Αν με ρωτήσει κάποιος γιατί αγαπάω τόσο το Λοΐζο, από τα πρώτα που θα σκεφτώ είναι το σφύριγμα σ' αυτό το τραγούδι. Με γοητεύει πολύ που "Η γοργόνα" δεν έχει το χαρακτήρα του "κλασικού". Είναι συνδεδεμένο με την εποχή που βγήκε, και το παίξιμο και η παραγωγή και η ωραία φωνή του Γιάννη Καλατζή. Κι αφού ο Λευτέρης μαϊντανός Παπαδόπουλος λέει ότι δεν πρέπει να ξεχνάμε τους στιχουργούς, να πω ότι οι στίχοι (Στην απάνω γειτονίτσα/ μ'αγαπάνε δυο κορίτσα/ μα εγώ μα εγώ/ μα εγώ πονάω γι άλλη κλπ.) στο "Να η Ευκαιρία" θα πάτωναν.


Eric Burdon and the AnimalsEric Burdon & the Animals: Monterey
Ο Burdon ξέφυγε από το rhythm and blues και από το "House of the rising sun", τον έφαγαν οι κακές παρέες την Αμερική, κάπνιζε διάφορα, τον ρούφηξε η ψυχεδέλεια, πίεζε τόσο πολύ τα μάτια του ώστε εμφανίστηκε ένας αστερισμός. Μια τέτοια στιγμή φαντάζομαι έγραψε και το "Monterey" (για το Monterey Pop festival). Ψυχεδέλεια που τραγουδιέται από τον ακροατή, χορεύεται κλπ κλπ. Η Joni Mitchel ζήλεψε και το 1970 έγραψε τραγούδι με τίτλο "Woodstock". Μπαλάντα που δεν τραγουδιέται από τον ακροατή, δεν χορεύεται με τίποτε κλπ. κλπ.

Electrelane: This deed
Πέθανε το rock? Έτσι λένε οι γιατροί εδώ και πολύ καιρό. Πάντως ο επιθανάτιος ρόγχος διαρκεί όσο περίπου κράτησε και η ζωή του. Τέσσερις κοπέλες από το Brighton, θρασείς και στοχαστικές, με αμεσότητα στον ήχο τους. Είναι που δεν φοβούνται να κοιτάξουν γύρω τους αλλά ούτε και μέσα τους.

ΥΓ. Αυτές τις μέρες διάβασα το "Τα δόντια της αυγής" του Tonino Benacquista. Μου άρεσε, οπότε τσόνταρα και τρεις φράσεις του, αυτές που είναι υπογραμμισμένες στο κείμενο, για να το κάνω λίγο λογοτεχνικό :)