Expressway to yr. skull #10

Διανύω περίοδο τεμπελιάς. Και όταν συμβαίνει αυτό αποφεύγω τους καινούριους δίσκους, κι αν δεν τους αποφεύγω τους αδικώ: Ο Lou Barlow δεν είναι κακός αλλά μου φαίνεται να μας τα έχει ξαναπεί, οι Ιταλοί Aidoru που μου συστήσανε καθόλου δεν με ενθουσίασαν, η Ilya τις προάλλες προσπαθούσε να με πείσει ότι "hey hey my my, trip-hop will never die" αλλά λίγο γλυκανάλατη μου φάνηκε, ακόμη κι από τους Hood κάτι περισσότερο περίμενα. Και ούτω καθεξής. Επίσης λόγω τεμπελιάς δεν πολυβγαίνω από το σπίτι μου. Το τραπέζι είναι γεμάτο με cd "σοβαρής" σχετικά μουσικής, βλέπε πιάνα κλπ. και κανα ξακάρφωτο jazz (στην οποία καθόλου μυημένος δεν μπορώ να θεωρηθώ), από 'Cetrain Blacks' των Art Ensemble of Chicago μέχρι 'TNT' των Tortoise. Γεράματα μου μυρίζουν. Τόσες ώρες στο σπίτι και δεν τολμάω να ανοίξω και τηλεόραση, οι παπάδες δε μου αρέσουν ούτε όταν μας βρίζουν, ούτε όταν τους βρίζουν, ούτε όταν βαφτίζουν, παντρεύουν, θάβουν (ντύνουν, στολίζουν, νοικοκυρεύουν) ούτε ως καρναβάλια (οπότε αντιμετώπισα πρόσθετο πρόβλημα αυτές τις μέρες όποτε αποφάσισα να ξεμυτίσω). Kick out the jams, motherfuckers!


mc5MC5: Kick Out the Jams
Από το περίφημο live των MC5 στο Grande Ballroom του Detroit, Halloween του 1968, τότε που κάποιοι πίστεψαν ότι η επανάσταση είναι κοντά, μέχρι την πρόσφατη συναυλία στο Μύλο το Μάρτη του 2005, έχουν αλλάξει τόσα που το μήνυμα μπορεί να φαίνεται ληγμένο. Αλλά πάλι, ακόμη και τότε η μεγάλη καινοτομία του πρωτο-punk των MC5 δεν ήταν η μουσική αλλά η σύγκρουση με τη συμβιβαστική ιδεολογία της χίπικης κουλτούρας. Μουσικά, η κύρια διαφορά από τους garage φωνακλάδες της εποχής (βλέπε Seeds, Blue Cheer, Question Mark and the Mysterians, Kingsmen) ήταν η "total-energy" και το "hype" όπως έλεγε και ο Lester Bangs. Ενέργεια που μας πήρε και μας σήκωσε αυτούς που βρεθήκαμε στη συναυλία, ειδικά όσους καχύποπτους φοβόμασταν την περίπτωση "αρπαχτής" και ευτυχώς διαψευστήκαμε πανηγυρικά.

Max Richter: Maria, the Poet (1913)
Ο Richter είχε σουξέ τη χρονιά που πέρασε με το 'Blue Notebooks'. Και ο προηγούμενος δίσκος του, 'Memoryhouse' ήταν πολύ καλός, λίγο πιο μεγαλοπρεπής οργανικά. Ένα ταξίδι στην Ευρώπη του 20ου αιώνα που ξεκινάει από το εξώφυλλο, ένα σιδηροδρομικό σταθμό. Στο 'Maria, the Poet' το επίκεντρο δείχνει να είναι η Ανατολική Ευρώπη, ξεκινώντας με μια απαγγελία σε μια γλώσσα που θα μπορούσε να είναι και η ρωσική.


Michael NymanMichael Nyman: Deep into the Forest
Θαυμάσιες μουσικές του Nyman για την ταινία 'The Piano' της Jane Campion, με συναισθηματικές κορυφώσεις σαν κι αυτή στο 'Deep Into the Forest'. Δεν χρειάζεται να είσαι "ειδικός" για να το απολαύσεις, μην κοιτάτε που στα Oscar δεν ήταν καν υποψήφιο για βραβείο.

June of 44: Recorded Syntax
Από τη σχολή του Kentucky, με πρώτη γενιά συγκροτημάτων τους Slint, Squirrel Bait, Codeine και επόμενη τους Rachel's, Shipping News και πολλούς άλλους. Γκρουπ που δημιουργήθηκαν από μέλη άλλων που διαλύθηκαν, μουσικοί που έπαιζαν σε περισσότερα από ένα συγκροτήματα, άλλοι που έφευγαν από ένα και έμπαιναν σε άλλο κλπ. Οπότε χρειάζεται διάγραμμα για να πάρουμε μια ιδέα των σχέσεων των June of 44 με κάποιους από τους υπόλοιπους. Το 'Recorded Syntax' είναι το αγαπημένο μου κομμάτι από το 'Anahata' του 1999, τον πιο ολοκληρωμένο δίσκο των June of 44, ίσως λιγότερο αιχμηρό σε σχέση με τα 'Tropics And Meridians' και 'Four Great Points'. Ρευστά jazzy τύμπανα από τον απίστευτο Doug Sharin, dub μπάσο και κοφτερές κιθάρες, μου θυμίζουν λίγο τους Sea and Cake.


RachelsRachel's: Egon, Edith & Wally Meet
Όπου: Egon, ο ζωγράφος Egon Schiele. Wally, η Wally Neuzil μοντέλο και σύντροφος του Schiele για 4 χρόνια. Edith, η Edith Harms, γυναίκα του Schiele. Το 1918 επιδημία γρίπης χτύπησε τη Βιέννη. Η Edith, που ήταν έξι μηνών έγκυος πέθανε στις 28 Οκτωβρίου. Ο Egon πέθανε τρεις μέρες αργότερα. Ήταν 28 ετών. Κάποιος, όχι από το MIC ευτυχώς, χαρακτήρισε τους Rachel's ως "κύριους προμηθευτές της ανεξάρτητης σκηνής με εγκαταλελειμμένες και θλιμμένες ορχηστικές αποδόσεις". Έχουν ασχοληθεί με διαφορετικά είδη μουσικής κι έχουν παίξει στα πιο άσχετα μεταξύ τους μέρη, από βιβλιοθήκες μέχρι rock μπουντρούμια. Το 'Egon, Edith & Wally Meet' είναι ένα κομμάτι από το 'Music for Egon Schiele', μουσική για μια παράσταση βασισμένη στη ζωή του Αυστριακού ζωγράφου. Χαρακτηρίζεται ως ο πιο "κλασικίζων" δίσκος των Rachel's. Καθόλου συμπτωματικά, όπως αποδεικνύεται από δήλωση της Rachel Grimes. "Το ζητούμενο ήταν να συνθέσω μουσικές που θα μπορούσαν να είναι σύγχρονες με την περίοδο που έζησε ο Egon Schiele, όπως αυτές των Satie, Debussy, Schoenberg ή Ravel".

Looper: Mondo '77
Θα σας έχει τύχει να ακούσετε ένα τραγούδι στο ραδιόφωνο ή σε μαγαζί, να μην ξέρετε τι είναι να θέλετε οπωσδήποτε να το αγοράσετε, "κατεβάσετε", (τελοσπάντων να το ξανακούσετε με κάποιον τρόπο) αλλά να μην ξέρετε τι είναι. Πολύ ενοχλητικό, έτσι; Ειδικά αν το ξαναπετύχετε κάπου, σας κολλήσει ακόμη περισσότερο, αλλά και πάλι δεν καταφέρετε να μάθετε περί τίνος πρόκειται. Ε, λοιπόν, εγώ έτσι παιδευόμουν με το 'Mondo '77' για κανα-δυο βδομάδες. Αποτυχημένες προσπάθειες να το περιγράψω (περίτρανη απόδειξη ότι δεν κάνω με τίποτε για μουσικοκριτικός), αποτυχημένες απόπειρες να μαντέψω τι είναι (σε FatBoy Slim πόνταρα τα λεφτά μου), τι να λέμε τώρα, δράμα. Βασικά μέλη των Looper είναι ο πρώην μπασίστας των Belle and Sebastian Stuart David και η σύζυγός του Karn. Τώρα πια το έχω βαρεθεί λίγο, αλλά ακόμη ακούω το "Come on, come on" του Francis McDonald (πρώην BMX Bandit), το κολλητικό beat, το Casio riff, τα disco/ska πνευστά και βγάζω το άχτι μου.


SugarcubesSugarcubes: Deus
Από το 1988, τότε που η κυρία Gudmundsdottir ήταν γνωστή ως "η Bjork από τους Sugarcubes". Το 'Life's too good' το είχα ερωτευτεί, αιχμηρό και μελωδικό, με τις ακροβασίες της Bjork και τις αγριοφωνάρες του Einar Orn. Τους είχα πετύχει live στο Λονδίνο και θυμάμαι ότι εκείνη την εποχή γινόταν πραγματικός χαμός για ένα εισιτήριο. Σήμερα, και παρά την τεράστια επιτυχία της Bjork που ακολούθησε, οι Sugarcubes είναι κάπως ξεχασμένοι. Αδίκως νομίζω, συνεχίζουν να μου αρέσουν τα θαυμάσια ποπ τραγούδια όπως το 'Deus' και ο θετικός τρόπος που αντιμετώπιζαν τα πράγματα, με παιδικότητα και εσκεμμένη αφέλεια. (Deus does not exist / But if he does I always notice him).

Antony and the Johnsons: Fistful of Love
Οι Antony and the Johnsons, υμνήθηκαν ήδη από τον Πανότα, τη Μουμτζάκη, τον Ασπιώτη. Δεν έμεινε τίποτε να προσθέσω. Το καμπαρετίστικο στιλ τους μου κάθεται καλύτερα από τους Dresden Dolls αλλά και από τους Tiger Lillies. Ίσως γιατί ο Antony είναι λιγότερο θεατρικός, έχει καλύτερη φωνή και μια soul χροιά. Απάντηση σε όσους θεωρούσαν ότι οι καλλιτεχνικές ανησυχίες των drag-queens εξαντλούνται σε show τύπου Ζαχαράτου.


Nina SimoneNina Simone: Feeling Good
Πολλούς και πολλές θυμίζει η φωνή του Antony, αλλά περισσότερο από όλους τη Nina Simone. Κι εμένα το 'Feeling Good' από τη Simone μου θυμίζει κασέτα του φίλου μου του Παπαδόπουλου που άκουγα κατά την επιστροφή στην Αλεξανδρούπολη από την πρώτη άδεια στο στρατό. Ζεστό βράδυ του Ιουλίου, περνούσα από την Καβάλα, κι ο κόσμος έβγαινε στις ταβέρνες και στα μπαρ. Σπανίως έχω ζηλέψει τόσο πολύ στη ζωή μου. Κι αν έχω ξαναζηλέψει τόσο, σίγουρα δεν είχα τόσο σοβαρό λόγο.

Lucio Battisti: Acqua Azzura Acqua Chiara
Δεν έχετε ξαναδιαβάσει τη στήλη; Ε, ας το μάθετε ότι είμαι φιλο-Ιταλός. Δεν έχετε ακούσει Lucio Battisti; Αν είστε κάποιας ηλικίας σίγουρα θα έχετε και δεν το ξέρετε, αν είστε νεότερος/η, να περιμένετε το αφιέρωμα του Κάζη. Εγώ τι να πω... Με το καλό ο Berlusconi στη φυλακή, η Sampdoria στο Champions League, και όποιος δεν έχει πάει στη Ρώμη να πάρει κάποτε έναν από όλους τους δρόμους που οδηγούν εκεί.