Expressway to yr. skull #11

"Η Μακεδονία είναι ελληνική, δώστε το Ηράκλειο να πάει να γαμηθεί" φωνάζουν οι μαθητές των Χανίων.


TBA1TBA: I
Η Tusja Beridze πάλι είναι Γεωργιανή (αν και δεν μπορώ να είμαι σίγουρος ότι η Γεωργιανικότητα της Τιφλίδας δεν αμφισβητείται από κανέναν) και γνωστή ως TBA. Ο δίσκος της 'Annule' κυκλοφόρησε στην MaxErnst του Thomas Brinkmann, που εκτός από ιδιοκτήτης της εταιρίας είναι και παραγωγός του δίσκου. Στα 21 τραγούδια η TBA βρίσκει έναν κοινό ηλεκτρονικό παρονομαστή σε ακούσματα που απέχουν αρκετά μεταξύ τους. Από τις καλύτερες στιγμές η θερμή και αισθησιακή ερμηνεία της στο techno-ambient 'I'.

Kreidler: Luxemburg
Ενέδωσα στην πρόταση/υπόδειξη του Παυλίδη για το 'Eve Future Recall' των Kreidler. Το ονειρικό και κομψότατο 'Luxemburg' έχει έναν αέρα ψευδο-κλασικισμού, σαν αυτόν που συναντάται συχνά σε soundtrack. Στο δικό μου μυαλό φέρνει εικόνες από παλιά όμορφα μικροπράγματα. Μελαγχολική και υποβλητική ατμόσφαιρα, από κουδουνάκια, μικρά κρουστά, όργανα που θυμίζουν άλλες εποχές.


Leo KotkkeLeo Kottke: Cro River Waltz
Διακριτικό και ονειρικό είναι και το 'Cro River Waltz' του Leo Kottke, λιγότερο γνωστό από τα διάσημα 'Vaseline Machine Gun', 'Airproofing' ή 'June Bug'. Οι κριτικοί κατατάσσουν τον Kottke στη σχολή των "Αμερικανών κλασικών κιθαριστών", και πράγματι ο Kottke είναι το επόμενο μεγάλη βήμα στην αμερικάνικη ακουστική κιθάρα μετά τον John Fahey. Το πεδίο του εκτείνεται από Bach μέχρι Buddy Holly. Εμείς ως απλοί ακροατές αναγνωρίζουμε το μοναδικό του στιλ και ελάχιστα μας ενδιαφέρει η οποιαδήποτε ταξινόμηση. Αποδίδει με απίστευτη ταχύτητα, διαύγεια, ακρίβεια και ζωντάνια folk, country, hillbilly, κλασική ή jazz.

Matt Elliott: What's Wrong
Ο Matt Elliott ήταν και παραμένει μάγος της κονσόλας. Ο ήχος των Third Eye Foundation, ήταν πολυσύνθετος και ίσως δυσνόητος σε πρώτη ακρόαση. Όμως όποιος βούτηξε μέσα μαγεύτηκε από όσα θαυμαστά ακούγονται, συχνά σε δεύτερο πλάνο. Κάτοικος Γαλλίας πλέον, ο Bristolέζος Elliott έβγαλε πρόσφατα το 'Drinking Songs', δεύτερο δίσκο με το δικό του όνομα. Λιγότερο εντυπωσιακό από το 'The mess we made' αλλά ακόμη πιο απογυμνωμένο. Όσο πιο πολύ το ακούω τόσο με κερδίζει. Από εδώ το 'What's Wrong', λιγότερο σκοτεινό από τα υπόλοιπα του δίσκου, με κυρίαρχο το ακορντεόν, επηρεασμένο από λαϊκές μουσικές της Ανατολικής Ευρώπης.


Vashti BunyanVashti Bunyan: Swallow Song Η Vashti Bunyan ήταν ωραίο κορίτσι αλλά στο εξώφυλλο του 'Just Another Diamond Day' ποζάρει ως κάτι ανάμεσα σε Χάιντι και Γκόλφω. Ο μοναδικός δίσκος της ηχογραφήθηκε το 1969 από τον Βρετανό παραγωγό Joe Boyd, που έμεινε στην ιστορία για την παραγωγή των δυο πρώτων δίσκων του Nick Drake, 'Five Leaves Left' και 'Bryter Layter'. Ο Boyd έκανε παραγωγές και για τα πρώτα singles των Pink Floyd, τους Incredible String Band, τους Fairport Convention, αλλά και το 'Fables of the Reconstruction' των R.E.M. Το 'Just Another Diamond Day' λοιπόν, είναι από συμπαθές έως συμπαθέστατο, αγγ(ε)λική folk πολύ χαμηλόφωνη και πολύ βουκολική. Ξεχάστηκε και εξαφανίστηκε πολύ γρήγορα, έφτασε να πουλιέται £900 και ξανακυκλοφόρησε το 2000. Η Bunyan κέρδισε καινούριους fans και εμφανίστηκε στα γεράματα σε δίσκους των Piano Magic, Simon Raymonde και Devendra Banhart.

Animal Collective: Prospect Hummer
Η πιο πρόσφατη εμφάνιση της Vashti Bunyan είναι στο εξαιρετικό EP των Animal Collective, 'Prospect Hummer'. Στο ομώνυμο τραγούδι, που είναι και το περισσότερο pop του EP, συμπληρώνει με τις φωνητικές και μελωδικές επιρροές της τον ηχητικό καμβά των Animal Collective, οι οποίοι έχουν κόψει για την περίσταση τα ξεφωνητά, τις περίεργες ψαλμωδίες και το αλύπητο κοπάνημα στα τύμπανα.

Caribou: Hello Hammerheads
Caribou είναι ο Dan Snaith, γνωστός μέχρι τώρα ως Manitoba, που αναγκάστηκε να αλλάξει όνομα μετά από απειλή για μήνυση από τον Handsome Dick Manitoba των Dictators. Γιατί στο διάολο έγινε αυτό; Τι μπορεί να έχουν να χωρίσουν οι Dan Snaith και Handsome Dick Manitoba; Δεν μπορώ να φανταστώ αλλά για ό,τι γίνεται κάποιος λόγος υπάρχει και στις περιπτώσεις που αρχικά δεν καταλαβαίνω, συνήθως ο λόγος είναι τα λεφτά. Το 'Up In Flames' των Manitoba με είχε μπερδέψει και κουράσει τόσο πολύ, ώστε κάπου το καταχώνιασα και δεν το ακούμπησα από τότε. Το 'The Milk of Human Kindness' είναι πιο ευθύ, πιο άμεσο, με πιο καθαρές ενορχηστρώσεις, pop δομή, λιγότερους κλυδωνισμούς και καλύτερα τραγούδια. Το 'Hello Hammerheads' εκπλήσσει με την απλότητά του, είναι ένα σχεδόν απλό folk τραγούδι με ακουστική κιθάρα και υποτυπώδες drum beat.


Bloc PartyBloc Party: Helicopter
Πάλι στη μόδα οι κιθάρες, το post-punk, οι Gang Of Four. Οι Bloc Party αναγνωρίζουν ως επιρροές τους καμία τριανταριά συγκροτήματα. Άλλα τόσα χρησιμοποιεί και κάθε κριτικός που πάει να περιγράψει τον ήχο τους. Το 'Helicopter' εμένα μου θυμίζει Stellastarr*. Και τι σημασία έχει; Ο καθένας μας είναι asshole και έχει και από μια γνώμη (άσε, το μπέρδεψα το ρητό του Clint).

The Fiery Furnaces: Here Comes The Summer
Οι Fiery Furnaces live δεν με ξετρέλαναν. Ούτε και το πολυπαινεμένο 'Blueberry Boat'. Αλλά κάποια τραγούδια του λιγότερο φιλόδοξου EP που κυκλοφόρησαν στην αρχή της φετινής χρονιάς, τα βρήκα απολαυστικά. Όπως το 'Here Comes The Summer', με τους πολύ έξυπνους και χαριτωμένους στίχους για την προσδοκία ενός καλοκαιριού που μοιάζει να μην έρχεται ποτέ, με μια παιδικότητα που εκφράζεται καταπληκτικά από τα φωνητικά της Eleanor. Οι φίλοι της indie-pop θα βρεθούν προ ευχάριστης εκπλήξεως.


Irma ThomasIrma Thomas: Ruler of My Heart
"The Soul Queen of New Orleans". "A woman with the sadly sweet voice of a fallen angel..." Όπου ακούς μεγάλα λόγια κράτα μικρό καλάθι, αλλά στην περίπτωση της Thomas, βγαίνουν κερδισμένοι όσοι δοκιμάσουν. Αν πάλι κρύβετε μέσα σας έναν εγκληματία, ή έστω έναν αμφισβητία σε αυτά που πασάρουν οι ερασιτέχνες του μουσικού ηλεκτρονικού τύπου και δεν θέλετε να αγοράσετε (δεν ξέρω και πόσο εύκολο είναι να βρείτε Irma Thomas στην ελληνική αγορά), κάντε τον κόπο για ένα downloading (φτου κακά!). Το 'Ruler Of My Heart' ηχογραφήθηκε από τον παραγωγό-θρύλο Allen Toussaint το 1962, και είναι μια από τις ελάχιστες επιτυχίες της Thomas, η οποία πάντως συνεχίζει ως σήμερα να ηχογραφεί και να δίνει συναυλίες. Την επόμενη χρονιά το διασκεύασε ο Otis Redding, αλλάζοντας τον τίτλο σε 'Pain In My Heart'. Κι επειδή στα μουσικά περιοδικά, sites κλπ, το lifestyle, τα κουτσομπολιά και τα παρόμοια ποτέ δεν βλάπτουν, συνεισφέρω με φρέσκα νέα. Η Irma Lee Thomas γεννήθηκε το 1941 στην Ponchatoula, Louisiana. Στα 14 έμεινε έγκυος και αυτό σήμαινε ότι έπρεπε να παρατήσει το σχολείο. Ο πατέρας του παιδιού την παντρεύτηκε, μετά την προτροπή "γαμπρός ή μακαρίτης" του πατέρα της Irma. Στα 17 είχε ήδη τρία παιδιά. Το 1959, κι ενώ δούλευε γκαρσόνα σε club της New Orleans, την ανακάλυψε ο Tommy Ridgley, τα υπόλοιπα είναι ιστορία και τα αφήνω γιατί ξέρω ότι εσείς προτιμάτε τα θρησκευτικά.