Expressway to yr. skull #2

[Our Back Pages] Εννιά χρόνια πριν. Του Θανάση Παπαδόπουλου

Leonard Cohen : Leaving Green Sleeves
Στα νιάτα μου, ο Cohen μου φαινόταν λίγο προστυχόγερος. Τώρα που άρχισα κι εγώ να ανεβάζω χοληστερίνη, μάλλον τον καταλαβαίνω καλύτερα. Εδώ και μήνες δεν ξεκολλάω από τα 'New Skin for the Old Ceremony" και 'I'm Your Man'. Έρχεται μια στιγμή που καταλαβαίνουμε ότι δεν μπορούμε να είμαστε για τους άλλους αυτό που περιμένουν από εμάς, ούτε καν αυτό που εμείς προσδοκούσαμε ότι θα είμαστε για τους άλλους. Οργισμένα, πικρά (όχι όμως και πικρόχολα) τραγούδια όπως το 'Leaving Green Sleeves' κάθε τόσο μας το θυμίζουν.


Fred BuscaglioneFred Buscaglione : Che Notte!
Στα τέλη της δεκαετίας του '50, εποχή κυριαρχίας γλυκανάλατων ασμάτων, ο Τορινέζος Ferdinando - Fred - Buscaglione, με μουστάκι αλά Clark Gable, ένα κιλό μπριγιαντίνη στα μαλλιά και τσιγάρο να κρέμεται στην άκρη του στόματος, υιοθετεί στιλ "σκληρού", με τραγούδια γεμάτα ειρωνεία, σεξουαλικά υπονοούμενα και swing. Στο 'Che Notte', μια νύχτα με ομίχλη, όπως ακριβώς στα Αμερικάνικα noir, τον ψάχνουν αστυνομικά αυτοκίνητα, πλακώνεται με τύπους του υποκόσμου και κερδίζει την "πλατινέ" ξανθιά. Τα ξημερώματα της 3ης Φεβρουαρίου του 1960 η κόκκινη Thunderbird του 38χρονου Buscaglione τσακίστηκε πάνω σ' ένα φορτηγό σε κάποιο δρόμο της Ρώμης. Λίγες ώρες πριν, είχε προβληθεί το "Dolce Vita" του Fellini. Che Notte! Δυο γεγονότα που συμβολίζουν το τέλος της δεκαετίας του 50 και την αρχή της επόμενης για την Ιταλία.

Serge Gainsbourg : Qui Est "In" Qui Est "Out"
Μια και μιλήσαμε για σεξουαλικά υπονοούμενα, εδώ έχουμε τον maitre του είδους. Και δεν ήταν μόνον λόγια. Του Gainsbourg δεν του ξέφυγε ούτε η Brigitte Bardot, ούτε καμιά άλλη θηλυκή γάτα. Μου ζητήθηκε να γράψω ένα cd με τραγούδια του. Όσο τα διάλεγα, πάτησα τουλάχιστον τρεις-τέσσερις φορές το repeat στο 'Qui Est "In" Qui Est "Out"'. Η ιδιοφυής pop δεν χορταίνεται. Πώς είναι τα "γιεγιέδικα" στις Ελληνικές ταινίες; Χίλιες φορές καλύτερο.


Lee HazlewoodLee Hazlewood : These Boots Are Made for Walking
Όχι η πασίγνωστη εκτέλεση από τη Nancy Sinatra, αλλά τραγουδισμένο και σχολιασμένο από τον ίδιο το Lee Hazelwood. Η εξεζητημένη ενορχήστρωση των πνευστών και τα σχόλια στην αυτο-αναφορική εκτέλεση του Hazelwood είναι όλα τα λεφτά. Αρχικά στο 'The Very Special World of Lee Hazlewood' του 1966, τώρα βρίσκεται και στο διπλό 'The complete MGM recordings'. Τη δεκαετία του 1970 ο Hazelwood πέρασε στα αζήτητα. Στα τέλη των 90s, ο Steve Shelley, ντράμερ των Sonic Youth, κυκλοφόρησε παλιότερους δίσκους του Lee Hazelwood στην εταιρία του, Smells Like Records.

Brian Eno : Golden Hours
Επειδή θα νομίζετε ότι όλο το Μάιο άκουγα μουσική ξεφυλλίζοντας τεύχη Playboy της δεκαετίας του εξήντα, πάμε στα 70s, όταν ο Eno ταίριαξε τα ambient πειράματά του με σχετικά συμβατικά τραγούδια, κάποια μάλιστα με pop προσανατολισμό. Το 'Another Green World', μαζί με το 'Before and After Science', αποτελούν τις πιο ανθεκτικές στο χρόνο προσωπικές δουλειές του (αν και στη "βιβλιογραφία" τελευταία αναφέρονται συχνότερα οι αμιγώς ambient ηχογραφήσεις του). Το 'Golden Hours' με αναμνήσεις των Beach Boys στις φωνητικές μελωδίες και κυκλοθυμικά / διεγερτικά σόλο του Robert Fripp στην κιθάρα, αποδεικνύει ότι ο αφοσιωμένος πειραματιστής έχει τρυφερή καρδιά. Βάλτε με να ακούσω το 'Another Green World' στις 13 Ιουνίου και θα ψηφίσω τα μπρόκολα στις Ευρωεκλογές.

Brian Eno / John Cale : Spinning Away
Τι άλλαξε από το 'Golden Hours' του 1975 μέχρι το ανεπιτήδευτο στροβίλισμα του 'Spinning away' το 1990; Η βιόλα του Cale είναι πάντως παρούσα και στα δυο. Όμως ο τρόπος που τραγουδάει ο Eno δεν είναι πια ο ίδιος. Από τεχνικής άποψης, η φωνή είναι λιγότερο ένρινη σε σχέση με το παρελθόν. Η μεγαλύτερη όμως διαφορά έγκειται στο ότι ενώ παλιότερα τον ενδιέφερε να μειώσει όσο γίνεται τον ανθρώπινο παράγοντα, στο 'Spinning away' (και το 'Wrong Way Up' γενικώς) η φωνή κάνει πιο περίπλοκα σούρτα-φέρτα από το να ακολουθεί απλώς ευθείες γραμμές.


Dog Faced HermansDog Faced Hermans : El Doggo Speaks
Όσο άκουγα τις Erase Εrrata στο All Tomorrow's Parties, από τη μια βαριόμουν και από την άλλη σκεφτόμουν ότι οι Dog Faced Hermans πριν δεκαπέντε χρόνια είχαν φτιάξει τραγούδια πολύ πιο εμπνευσμένα, ζωντανά και άμεσα στο ίδιο μήκος κύματος. Εκφράζοντας μάλιστα πιο ουσιαστικές πολιτικές θέσεις (δεν είναι τυχαία η φιλία με τους Ex). Λίγες μέρες μετά την επιστροφή, άκουσα το αγαπημένο μου 'Humans Fly' και φανατίστηκα με τις τρομπέτες και τις κραυγές της Marion στο 'El Doggo Speaks'.

Piano Magic : Saint Marie
Τον προηγούμενο μήνα άκουγα και ξανάκουγα το 'The Missing Boy' των Durutti Column. Τον τελευταίο καιρό, καθώς στο διαιτολόγιό μου περιλαμβάνεται το 'Saint Marie' από τους Piano Magic, ανακάλυψα ότι τα δυο τραγούδια μοιάζουν καταπληκτικά ("τάλε κουάλε" που θα 'λεγε και η μάνα μου, που σκίζει στα Ποντιακά). Ακούγεται ότι με το 'The Troubled Sleep of Piano Magic' τελειώνει η περιπέτειά τους. Με τον αξιοπρεπέστερο τρόπο κατά τη γνώμη μου, αν οι φήμες αληθεύουν. Ο δίσκος είναι ο δεύτερος καλύτερος που έχουν φτιάξει, με πρώτο το αξεπέραστο 'Artists' Rifles'.


Cowboy JunkiesCowboy Junkies : Mining for Gold
Τον μήνα Μάιο, ξεπατωθήκαμε να παίζουμε "Gold Miner" στους υπολογιστές, και μάλιστα σε ώρα εργασίας. Ένας παππούς ανεβάζει κομμάτια χρυσού, διαμάντια, πέτρες αν αστοχήσει κλπ. Ε, δεν ήθελε και πολύ να θυμηθώ την a cappella εκτέλεση της Margo Timmins στο 'Mining for Gold'. Ως γνωστόν, ολόκληρο το 'Trinity Session' ηχογραφήθηκε σε μια μέρα, στην εκκλησία της Αγίας Τριάδος (προφανώς). Το βράδυ οι Cowboy Junkies κατάλαβαν ότι είχαν ξεχάσει να γράψουν το 'Mining for Gold'. Όταν μετά από μερικές μέρες η Toronto Symphony Orchestra ηχογραφούσε στην ίδια εκκλησία, ο μηχανικός φώναξε τη Margo, που το τραγούδησε στο lunch break, όσο οι μουσικοί της συμφωνικής μασουλούσαν σάντουιτς κι έπιναν καφέδες από τα θερμός.

David Thomas and Two Pale Boys : Sad Eyed Lowlands
Ταξιδάκι λόγω Αγίου Πνεύματος, γέμισα με cd το αυτοκίνητο ώστε να μην χρειαστεί να ακούσουμε δυο φορές το ίδιο. Ε, το '18 Monkeys on a Dead Man's Chest' το ακούσαμε τρεις. Ο χοντρός παλαβιάρης διηγείται φανταστικές ιστορίες με εξωπραγματικές μουσικές από το μελοντεόν του και το ασυνήθιστο σχήμα των Two Pale Boys (Andy Diagram, τρομπέτα και Keith Moline, κιθάρα). Στα χνάρια των προηγούμενων δίσκων με τους Pale Boys, αλλά και με μια ματιά στο μακρινότερο παρελθόν. Μου αρέσει που το πνεύμα του punk (πάντως καλού κακού μην μιλήσετε στον Thomas για punk) είναι πάλι εδώ, και που στο ενδοσκοπικό 'Sad Eyed Lowlands' ο στίχος "Somebody says, Stars are coming all undone" με στέλνει στο 'Laughing' από το 'Modern dance'.

Harold Arlen / E.Y. Harburg : Somewhere Over The Rainbow (The Wizard of Oz, 1939)
If happy little bluebirds fly
Beyond the rainbow
Why, oh why can't I?

"Επιχείρηση Ουράνιο Τόξο" ήταν η κωδική ονομασία της επίθεσης που εξαπέλυσαν τον Μάιο 2004 εναντίον της Ράφα οι λεγόμενες "Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις". Δολοφονήθηκαν περισσότεροι από 60 άμαχοι Παλαιστίνιοι, ανάμεσά τους 11 μικρά παιδιά (από την Ελευθεροτυπία, 24/05/2004).