Expressway to yr. skull #7



ChumbaChumbawamba: Wizard of Menlo Park
Έψαχνα να ακούσω κάτι χορευτικό και τα δυο πρώτα που πήρε το μάτι μου ήταν το 'Un' των Chumbawamba και ένα cd κάτι Ρώσων από την Αγία Πετρούπολη που παίζουν ska-jazz (να τους αποφύγετε όπως έκανα κι εγώ). Ο φετινός δίσκος των Chumbawamba ξεκινάει με το 'Wizard of Menlo Park' κάτι σαν 'Subterranean Homesick Blues / dance edition'. "Bob Dylan wrote propaganda songs" έλεγαν οι Minutemen, το ίδιο λένε πολλοί και για τους Chumbawamba.

Shangri-Las: Remember (Walking In The Sand)
Όταν ακούμε για 45άρι το μυαλό όλων πάει σε πιστόλι (ίσως κάποιοι 45ρηδες να σκέφτονται και δισκάκι) και συνήθως αναρωτιόμαστε αν βρέθηκε στην οδό Πάτμου ή στη Δαμάρεως. Στα μέσα του '60 έφτιαχναν σινγκλάκια, όπως το Remember (Walking In The Sand). Ο George "Shadow" Morton, ένας καπάτσος και θεοπάλαβος τύπος που προσπαθούσε να μπει στη music business, μάζεψε τέσσερις μαθήτριες από το Queens, της New York: Τις αδερφές Mary και Betty Weiss, και τις δίδυμες Margie και Mary Ann Ganser. Και έγραψε δίλεπτα τραγούδια, με υπερ-μελό θέματα του στιλ το κορίτσι χάνει το αγόρι, κάποιος πεθαίνει κλπ. Στο 'Remember' τα κορίτσια τραγουδάνε σχεδόν a cappella, με συνοδεία πιάνο, παλαμάκια και κάτι γλάρους που ακούγονται από πίσω. Και το κυριότερο: έχει μελωδία που δεν ξεχνιέται με τίποτε. Δεν ήταν καθόλου εύκολο την εποχή εκείνη για ένα άγνωστο girl group να ξεπεράσει συγκροτήματα της βρετανικής εισβολής (βλέπε Beatles, Rolling Stones, Dave Clark Five κλπ) ή της Motown (βλέπε Supremes). Το επόμενο single των Shangri-Las, 'Leader Of The Pack', έκανε ακόμη μεγαλύτερο σουξέ: Ήταν εκείνο που ξεκινούσε "Is she really going out with him?" όπως ακριβώς και το 'New Rose' των Damned, καμιά εικοσαριά χρόνια αργότερα.



Girls in hawaiiGirls In Hawaii: Found In The Ground
Οι Girls In Hawaii είναι νέοι και ωραίοι και - όπως είναι προφανές από το όνομά τους - έρχονται από το Βέλγιο. Οι ίδιοι ως επιρροές τους δηλώνουν τους Mercury Rev, Cat Power, Calexico, Noir Desir. Ο δίσκος τους 'From here to there' είναι υψηλής αισθητικής, απλός και ευθύς. Οι Girls In Hawaii είναι ουσιώδεις και χαλαροί. Φτιάχνουν πολύ όμορφα pop τραγούδια, όπως το 'Found In The Ground' που έχει μια ρετρό μελαγχολία αλά Grandaddy. Σε άλλες στιγμές είναι ζωηρότεροι. Από όσο θυμάμαι, κάπως έτσι ένιωσα τελευταία φορά πέρυσι, όταν άκουσα τον τελευταίο δίσκο των Sodastream.

Boy In Static: Slept Fine
Ο "Boy In Static" είναι ο Alexander Chen από τη Boston, ένας ακόμη εικοσάρης που γράφει όλα τα τραγούδια, παίζει όλα τα όργανα, τραγουδάει, και κάνει την παραγωγή του δίσκου ('Newborn') στο σπίτι του. Δεν χρειάζεται βέβαια να πούμε ότι είναι τσακάλι στη χρήση του laptop. Ο ήχος του βασίζεται σε ακουστικές κιθάρες, χαμηλόφωνο τραγούδι, νωχελικά beat και ηλεκτρονικά copy-paste, αρμονικά έγχορδα αλλά και "shoegazing" κιθάρες. Και όσο κι αν δηλώνουμε ανοιχτοί σε ακούσματα, έχουμε όλοι τις προτιμήσεις μας. Το γούστο μου είναι πιο κοντά στις ηλεκτρονικές περιπλανήσεις του 'Newborn' από ότι, φερ' ειπείν, στο εντυπωσιακό underground hip-hop 'Madvillainy' των Madvillain.
Θαυμαστής των Notwist, ο Boy In Static ανήκει στη δική τους εταιρία, την Alien Transistor. Τελευταία κυκλοφορούν όλο και περισσότερες δουλειές με συγγενή ήχο. Από εκείνες των Junior Boys, Go Find, Styrofoam που άκουσα αυτές τις μέρες, ξεχωρίζω αυτή του Boy In Static, γιατί είναι περισσότερο συμπαγής και γιατί ολόκληρο το cd κυλά αβίαστα.



SuicideSuicide: Cheree
1977. Martin Rev-ηλεκτρονικά, Alan Vega-φωνή. Τα "προχωρημένα" κάθε εποχής, αυτά που λέμε ότι επηρέασαν τους τάδε και τους δείνα, στέκονται στη δισκοθήκη σαν εκθέματα μουσείου: ανεκτίμητης αξίας σίγουρα αλλά δεν τα αγγίζουμε. Με λίγες εξαιρέσεις, όπως οι Suicide. Γιατί το αποσκελετωμένο rockabilly, ο μινιμαλιστικός παλμός ακούγεται ακόμη επικίνδυνος. Σχετικά για τον τίτλο του δίσκου (και του γκρουπ), Ο Παβέζε έγραφε στο ημερολόγιό του, το 1950, μερικές εβδομάδες πριν αυτοκτονήσει: "Δεν αυτοκτονεί κανείς για τον έρωτα μιας γυναίκας. Αυτοκτονεί γιατί ο έρωτας, οποιοσδήποτε έρωτας, μας αποκαλύπτει τη γύμνια μας, την αθλιότητά μας, την αδυναμία μας, το τίποτα".

Zeena Parkins & Ikue Mori: Jezebel
Η Zeena Parkins εισήγαγε τη χρήση της άρπας στην avant guarde κοινότητα της Νέας Υόρκης, με πρωτότυπες εκτελεστικές τεχνικές και ψηφιακές μεθόδους εξέλιξης. Η Ikue Mori ξεκίνησε στη "no wave" σκηνή της ίδιας πόλης παίζοντας τύμπανα στους DNA. Από τα τύμπανα πέρασε σε drum machine κι από κει σε υπολογιστές. Έχουν συνεργαστεί με John Zorn, Lee Ranaldo, Fred Frith, Bjork και Kim Gordon, Jim O Rourke, John Zorn, Dj Olive αντιστοίχως. Από τη φετινή συνεργασία των Parkins & Mori προκύπτει ένας δίσκος που σε λίγα σημεία είναι ακαδημαϊκός και σε πολλά (όπως το Jezebel) ευαίσθητος και συναρπαστικός.



DungenDungen: Panda
Οι Dungen είναι Σουηδοί και το 'Ta Det Lungt' ο φετινός τους δίσκος. Δεν ξέρω τίποτε άλλο γι' αυτούς, ούτε και κάθισα να ψάξω. Πάντως οι Σκανδιναβοί (βλέπε και Motorpsycho) δίνουν συχνά στη ροκ-ψυχεδέλεια κάτι παραπάνω. Τούτοι εδώ μάλιστα τραγουδάνε και στα σουηδικά (ή τα αγγλικά μου πάνε από το κακό στο χειρότερο). Δεν ψάχνουν το Holy Grail όπως διάφοροι ξεχασμένοι μανιακοί του είδους, δείχνουν να έχουν πάρει πιο ανάλαφρα το ζήτημα. Το 'Panda' είναι διασκεδαστικό και με άκρως κολλητικές μελωδίες. Με κάτι τέτοια διασκεδάζουμε ενίοτε μερικοί-μερικοί και μας βγήκε το όνομα του "παλιομοδίτη" (εντός και εκτός MIC).

Bright Eyes: Lua
Στο 'Lifted' ο Conor Oberst είχε αρχίσει να μεγαλώνει. Και αυτό δεν φάνηκε να είναι σε βάρος του. Σε σχέση με το αριστουργηματικό 'Fevers and Mirrors', ο δίσκος είχε άλλα χαρίσματα, όπως μουσική πολυπλοκότητα και πλούσιες ενορχηστρώσεις. Το 'Lua', που κυκλοφορεί ήδη σε EP, θα βρίσκεται στο 'I'm Wide Awake, It's Morning', έναν από τους δυο δίσκους που οι Bright Eyes θα κυκλοφορήσουν τον Ιανουάριο, αυτόν που από ότι φαίνεται θα περιέχει τις περισσότερο folk rock συνθέσεις. Η ομορφιά του 'Lua' είναι η απλότητά του. Ίσως χάνεται κάτι σε αμεσότητα (ακόμη και στιχουργικά), που είναι μεγάλο μέρος της γοητείας των Bright Eyes. Η φωνή του Oberst δεν έχει πια εκείνη την παράδοξη οξύτητα, μεγάλωσε το παιδί θα μου πείτε. Είμαι ένας από αυτούς που θεωρούν τον Conor Oberst ιδιοφυή. Περιμένω τις νέες κυκλοφορίες σε ένα μήνα για να δούμε αν η ωριμότητα στην περίπτωσή του είναι καλό ή κακό πράγμα.



Buddy HolyBuddy Holly: Everyday
Όταν οι Beatles ξεκίνησαν ο Buddy Holly είχε ήδη σκοτωθεί με το αεροπλάνο που τσακίστηκε. Ίσως κι εσείς ασυνείδητα αρχίζετε το μέτρημα για τα σπουδαία του rock από τους Beatles. Υπήρχαν πάντα παλιότερα πράγματα που μου άρεσαν αλλά λίγο για τις εγκυκλοπαίδειες και τα βιβλία ιστορίας μου φαινόταν. "Ποιος ήταν ο πρώτος που..." ή "ο Buddy Holly γεννήθηκε στο Lubbock, Texas το 1936" κλπ. Λοιπόν συνειδητοποίησα ότι κάνω λάθος. Το 'Everyday', όπως και άλλα τραγούδια του Holly, μετά από 40 χρόνια ακούγεται φρεσκότατο. Ο Buddy Holly και οι Crickets του, ήταν η πρώτη ανεξάρτητη rock and roll μπάντα, με δικό τους υλικό και διατήρησαν τη δική τους ταυτότητα ακόμη κι όταν έπεσαν κάμποσα δολάρια στα χέρια τους, και αυτοί στα χέρια των παραγωγών. Αλλά τα πολλά λόγια είναι φτώχια. Ακούστε το 'Everyday' επειγόντως (ειδικά όσοι γουστάρετε Jonathan Richman).

The Arcade Fire: Neighborhood #2 (Laika)
"Γιατί τόσος ντόρος για τους Arcade Fire;" ρωτούσε το MIC και οδηγούσε σε κάποιο link. Μετά από λίγες μέρες άκουσα το 'Funeral' και αισθανόμουν σαν ψάρι που τσίμπησε το δόλωμα. Σαν να υπήρχε κάτι που δεν κολλούσε αλλά δεν ήξερα τι. Θύμιζε Talking Heads και Pixies και Mercury Rev μαζί και η φωνή Conor Oberst και Jonathan Donahue. Αλλά δεν ξεκολλούσα με τίποτε από το δίσκο. Ειδικά από κάποια τραγούδια, με πρώτο-πρώτο το 'Neighborhood #2': Ακορντεόν, θυελλώδη έγχορδα, παραμορφωμένα φωνητικά (κραυγές) και δυνατές κιθάρες. Αφού έχεις ακούσει το δίσκο πέντε έξι φορές και θέλεις κι άλλο, το παραδέχεσαι: Καλός πρέπει να είναι.