Expressway to yr. skull #8


PoguesPogues: Thousands are sailing
Ο παππούς μου (Θανάσης Παπαδόπουλος από τα σύνορα Μακεδονίας - Ηπείρου, ψηλά βουνά και φτώχια καταραμένη), έφυγε από το χωριό του στα 13 και γυρνούσε την Ελλάδα ως βοηθός χτίστη. Έφτασαν μέχρι την Πελοπόννησο. Πρέπει να ήταν γύρω στα 17 όταν έφυγε με καράβι στην Αμερική, δούλεψε σε εργοστάσιο που έβγαζε παπούτσια μερικά χρόνια, μέχρι να μαζέψει τόσα λεφτά ώστε να πάρει ένα σπίτι στη Θεσσαλονίκη. Άνοιξε μανάβικο, καφενείο, μπακάλικο, ζαχαροπλαστείο, δεν πέτυχε ποτέ εμπορικά. Λοιπόν, ο κυρ-Θανάσης ήξερε πολύ καλά πού (και γιατί νομίζω) ήθελε να ζήσει και μάλλον πέθανε ευτυχισμένος.

Βασίλης Τσιτσάνης: Σαν απόκληρος γυρίζω (στην κακούργα ξενιτιά)
Ο εγγονός Θανάσης Παπαδόπουλος, με τις μαρμελαδίτσες και τα πανεπιστημιάκια μου στην Ελλάδα, για τους λόγους περίπου που περιγράφει ο Γιάννης Ασπιώτης στην ανασκόπηση του 2004, έφυγα στα 25 και δούλεψα μέχρι τα 31 στην Ιταλία. Έβγαζα με καλύτερες συνθήκες εργασίας σχεδόν τα διπλάσια λεφτά από όσα βγάζω πια εδώ. Έπινα το aperitivo μου, έτρωγα νόστιμες πίτσες και μακαρονάδες, οι Ιταλίδες ήταν ωραίες, έφευγα για Χριστούγεννα στο San Francisco αν ήθελα, έπαιζα basket σε μια ομάδα 80ης κατηγορίας Ιταλίας, μια χαρά περνούσα.


france_gallFrance Gall: Poupee de cire, poupee de son
Είχα τουλάχιστον 10 φίλους που ζούσαν στο Παρίσι (σε διάφορες επισκέψεις πρέπει να έχω μείνει σε 6-7 διαφορετικά σπίτια). Δεν έχει μείνει κανένας εκεί. Οι Έλληνες αργά ή γρήγορα γύρισαν στην Ελλάδα (ο Βασίλης τελικά κατέληξε στη Ρώμη), η Aurelie (Παριζιάνα) πήγε στη Grenoble και η Dominik (Μακεδονίτισσα, Σκοπιανή που λέμε κι εμείς, λίγο παλιότερα νομίζω λέγαμε "Γυφτοσκοπιανό σκυλί") στη Florida.

Jacqueline Francois: A Paris (γνωστό από διαφήμιση καφέ)
"Ωραία μουσική - πολλές συναυλίες - ευγενικά βλέμματα - λιγότερος κομπλεξισμός - λιγότερο βαρετές "πολιτιστικές εκπομπές" - πιο χρωματιστές πορείες - οι άγνωστοι άνθρωποι μιλάνε μεταξύ τους και φλερτάρουν όμορφα"... γράφει η Αναστασία Μουμτζάκη, που εγκατέλειψε πρόσφατα κι αυτή το Παρίσι. Γιατί όσοι περνάνε τόσο καλά είναι αναγκασμένοι να φύγουν; Τι σκατά ομορφιά έχει μια πόλη που δεν σου δίνει το δικαίωμα να ζήσεις εκεί αν σου αρέσει τόσο;


The PersonalityTelevision Personalities: The Glittering Prizes
Κι αφού αναμφίβολα στα εξωτερικά "We could have been bigger than the Beatles", που λένε και οι Television Personalities, γιατί γυρνάμε στην ελληνική μιζέρια ή δεν φεύγουμε ποτέ απ' αυτή; Για να είμαστε πιο κοντά στους γονείς μας όταν αρρωσταίνουν, γιατί ο κόσμος στο δρόμο μιλάει ελληνικά, για κρασιά με φίλους, για την ωραία θάλασσα; Εγώ αυτά έχω ως καλύτερες δικαιολογίες.

Εν Πλω: Φεύγεις
Όπως εμείς υποχρεωτικά γυρνάμε στην Ελλάδα, η Dominik υποχρεωτικά δεν γύρισε στη χώρα της γιατί δεν είχε τίποτε να κάνει εκεί. Πάντα θεωρούσε τους Γάλλους αφιλόξενους και ρατσιστές, βλέπεις αυτή δεν ήταν πολίτης της ΕΕ με τα προνόμια τα δικά μας, πέρασε στα αλήθεια δύσκολα για να καταφέρει να μάθει και να κάνει αυτά που ήθελε, τελικά δεν άντεξε, και βρήκε την Αμερική του Bush πιο φιλόξενη από τη δική μας (και όχι δική της) Ευρώπη.

Big Star: You get what you deserve
Ζούμε λοιπόν στη χώρα όπου εθιμικό δίκαιο είναι να βάζουμε τα παιδιά μας στο πανεπιστήμιο (και όπου αλλού) στα μουλωχτά. Όλοι σχεδόν είμαστε πεπεισμένοι ότι μας άξιζε κάτι καλύτερο από αυτό που έχουμε. Όλοι περιέργως είμαστε αδικημένοι. Και σχεδόν όλοι γενικώς κοροϊδευόμαστε. Οδηγάμε σαν δολοφόνοι, κλέβουμε τη θέση στο φανάρι από το διπλανό μας και δεν ντρεπόμαστε. Τα νοσοκομεία ήταν είναι και θα είναι για το γάιδαρο γιατί εμείς είμαστε για το γάιδαρο. Το ίδιο και τα σχολεία. Και τα πανεπιστήμια. Και τα ραδιόφωνα.


GodspeedGodspeed You! Black Emperor: East Hastings
Η κυρία πριν λίγες μέρες είχε "χάσει το γιο της" (έτσι το έλεγε), ταξίδευε με το τρένο Αθήνα - Θεσσαλονίκη, πήγαινε σε κάποιον συγγενή. Οι τρεις συνεπιβάτες δίπλα και απέναντί της, δυο φαντάροι κι ένας που δούλευε σε εταιρία πληροφορικής, αν θυμάμαι σωστά, επί έξι ώρες έκαναν ό,τι μπορούσαν για να την κάνουν να αισθανθεί άνετα και κάπως καλύτερα. Εγώ πιο πίσω, άκουγα στο discman Godspeed You! Black Emperor.

Bob Marley: Don't rock my boat
Κυριακάτικη λιακάδα στην Αθήνα:
'Please don't you rock my boat, no'
Γιατί;
'Cause I don't want my boat to be rocking'
Απλούστατο.


nick_drakeNick Drake: Cello song
Δύο αποτυχημένες επιλογές dvd για το σπίτι. 'Crush', με το βλακώδη ελληνικό τίτλο "Το κλαμπ των στερημένων γυναικών", με Andie MacDowell, Imelda Staunton κλπ και 'The Good Girl' με Jennifer Aniston κλπ. Και στις δυο ταινίες ακουγόταν τραγούδια του Nick Drake. Πάντα χαμογελάω μόλις ακούσω Nick Drake σε κάποια ταινία, μου φαίνεται σαν να μου κλείνει κάποιος το μάτι. Και έχει σουξέ τελευταία στο σινεμά. 'The Royal Tenenbaums', 'Serendipity'...
Pogues: Fiesta
Παραμονή Πρωτοχρονιάς σε bar. Party! Οι περισσότεροι νεότεροι από μένα. Διασκεδάζουν με 'Hippy hippy shake', Rafaella Carra, Cure. Δεν είναι κι άσχημα, έχει και Celentano, Pogues, Violent Femmes. Δυο στην ηλικία μου εκστασιάζονται με το 'Anarchy in the UK'. Άκου 'the hippy hippy shake' το 2005...