Expressway to yr. skull #9

Τώρα εμένα ποιος με ακούει... Ούτε με Αρχιμανδρίτη έχω πάει, ούτε καν από το χωριό του προέδρου Παπούλια είμαι ...

Stina Nordenstam: Parliament Square
Το 'The World is Saved', ο τελευταίος δίσκος της Nordenstam, είναι αυτός που άκουσα περισσότερο τις τελευταίες μέρες. Περισσότερο ακουστικός και ζεστός από τους προηγούμενους, με σαξόφωνα, μαντολίνα, φλάουτα και ψιθυριστά φωνητικά. Η σκανδιναβική θολούρα ταιριάζει με τα λεπτοδουλεμένα jazz συστατικά.


susannaSusanna & the Magical Orchestra: Who Am I
Πάλι από το βορρά και πάλι χαμηλόφωνα. Susanna είναι η τραγουδίστρια Susanna Wallumrod και Magical Orchestra κυρίως ο Morten Qvenlid (απόφοιτος των Jaga Jazzist). 'List of lights & buoys' ο πρώτος δίσκος τους, ηχογραφημένος για τη Rune Grammofon το 2004. Το 'Who Am I' γράφτηκε από το Leonard Bernstein το 1949 για το musical Peter Pan. (Ανέκδοτο των ανηψιών μου: Ποιος πετάει πιο ψηλά από τον Peter Pan; Ο Peter Παραπάν). Η διασκευή των Susanna & the Magical Orchestra είναι ένα τέλειο μίγμα ακουστικών και ηλεκτρονικών ήχων με φωνητικά ακριβή και γεμάτα αυτοπεποίθηση.

Mirah and the Black Cat Orchestra: Story of Isaac
Ένα από τα τραγούδια της Mirah ('Don't die in me') ήταν ανάμεσα στις προτιμήσεις μου για τη χρονιά που πέρασε. Επίσης μου άρεσαν και κάποια τραγούδια (κυρίως διασκευές) από τη συνεργασία με τους Black Cat Orchestra στο δίσκο 'To all we stretch the open arm'. Εκεί υπάρχει μια ακόμη διασκευή σε αρχαίο τραγούδι του Stephen Foster 'Hard Times' (βλέπε και 'I Dream Of Jeannie' παραπάν). Προτίμησα το 'Story of Isaac' (του Leonard Cohen), πιθανώς γιατί έχω ακούσει πολλές φορές το πρωτότυπο.


stina_nordenstamStina Nordenstam: I Dream Of Jeanie
Επιστροφή στη Stina Nordenstam, που δεν παίζει live, πολύ σπάνια δίνει συνεντεύξεις, γενικώς αποφεύγει τις φωτογραφίσεις και κυρίως ασχολείται με τη δουλειά της, τη μουσική. Κατά καιρούς έχει συνεργαστεί με τους Anton Fier, Vangelis, Zbigneiw Preistner, Brett Anderson των Suede και άλλους πολλούς. Το 1998 έκανε ένα μάλλον περίεργο άλμπουμ με διασκευές, όπου βρίσκεται το 'I Dream Of Jeanie'. Δεν έχει να κάνει με τη γνωστή τηλεοπτική σειρά της δεκαετίας του '60 ('I Dream Of Jeannie', ελληνικός τίτλος "Η Τζίνη και το Τζίνι") αλλά είναι διασκευή του 'I Dream of Jeanie With The Light Brown Hair' του Stephen Collins Foster (1826-1864).

Low: On the Edge Of
Ο νέος δίσκος των Low είναι λίγο πιο κιθαριστικός, ηλεκτρικός και θορυβώδης (βλέπε Neil Young) από όσο μας έχουν συνηθίσει, λίγο πιο straight-forward rock για να το πούμε σε απλά ελληνικά. Άλλαξαν κι εταιρία, πήγαν στη Sub Pop, oπότε πολλοί έσπευσαν να μιλήσουν για τους "νέους Low". Βέβαια ο δικός μας Τάσος Πατώκος, δεν μασάει εύκολα και πολύ σωστά παρατήρησε ότι τα κομμάτια του 'The Great Destroyer' θα μπορούσαν να υπάρχουν σε οποιοδήποτε album των Low από το "Secret Name" και μετά. Αυτό που λέω εγώ είναι ότι οι Low είναι ένα από τα καλύτερα συγκροτήματα της τελευταίας δεκαετίας, ότι το 'The Great Destroyer' ακόμη κι αν δεν φτάνει στο επίπεδο των προηγούμενων 'Trust' και 'Things We Lost In The Fire', είναι ένας από τους καλύτερους δίσκους που άκουσα τελευταία και θα μου κάνει παρέα τους επόμενους μήνες.

Otis Redding: Fa-fa-fa-fa-fa (sad song)
Δεν ακούω σχεδόν καθόλου ραδιόφωνο. Αλλά πέτυχα αυτό τις προάλλες. Κι από φωνή.... φωνάρα (παραφράζοντας το Ζαμπέτα).


momusMomus: A Complete History of Sexual Jealousy (Parts 17-24)
Από τον τρίτο δίσκο του Momus, το 'Tender Pervert', βρίσκεται και στην πρόσφατη σχετικά συλλογή 'Forbidden Software Timemachine'. Η ανάμιξη Indie και Dance, που σήμερα είναι πλέον κάτι συνηθισμένο (έως ξεπερασμένο όπως και η ορολογία Indie και Dance), το 1988 αποτελούσε καινοτομία. Ο Momus είναι προκλητικός και αντιφατικός, με φανερή για πρώτη φορά την επιρροή του Serge Gainsbourg. Τραγούδι - εγχειρίδιο για ζηλιάρηδες, για το πώς να υποφέρουν επαρκώς: "And I don't believe in Platonic love / But I'm still jealous of Plato / What a bore!"

edIT: Ashtray
Αυτό που μου έκανε εντύπωση στο δίσκο των edIT (ή καλύτερα του edIT, μια και πρόκειται στην ουσία για έναν άνθρωπο, τον Edward Ma από το L.A.) είναι το πόσο εύκολα αποδεχόμαστε πλέον το ηλεκτρονικό copy-paste (edit για την περίσταση). Το βάζω στο αυτοκίνητο ας πούμε, κι αυτοί που πριν 5 χρόνια σίγουρα θα με είχαν ζαλίσει με τα "κλείστο το γ...." "είναι μουσική αυτό το πράγμα τώρα" κλπ. κλπ., το δέχονται αδιαμαρτύρητα. Ο δίσκος του edIT 'Crying Over Pros For No Reason' είναι λιγάκι πιο εύπεπτος από αυτό που κάνει ο Prefuse 73, και όχι πολύ μακριά στιλιστικά από το ηλεκτρονικό / ακουστικό χαρμάνι των Styrofoam, χωρίς όμως τη δύναμη της μελωδίας τους. Αυτό που προσπαθώ να πω είναι ότι αρχικά κόλλησα με το 'Ashtray' αλλά και το 'Ants', που μου φάνηκαν ευχάριστα περίπλοκα, αλλά η συνέχεια του δίσκου δεν ήταν ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα και δεν προσθέτει κάτι στο είδος.


ricardo_villalobosRicardo Villalobos: Hireklon
Ο Χιλιανός και κάτοικος Βερολίνου Ricardo Villalobos είναι ικανότατος στα κρουστά και διάσημος στην ευρωπαϊκή techno σκηνή. Στο 'Hireklon', που ανοίγει το 'The Au Harem D'Archimede' έχουμε πανάλαφρους άκαμπτους χτύπους και παλμούς που μοιάζουν με παλαμάκια και συνδυάζονται περίεργα με ήχους ακουστικής κιθάρας, που θυμίζουν Flamenco. Αν συνοδεύονταν από εικόνα, θα ήταν μια γάτα που τρέχει επί 9 λεπτά.

Χειμερινοί Κολυμβητές: Λειψά μου χαμογέλασες
Λειψά μου χαμογέλασες
Γιατί έβλεπε η μαμά σου
Κι όλοι τριγύρω ήταν γνωστοί
Κι εγώ ξένος στον Πρίνο.
Πώς το λέγαμε αυτό στο Δημοτικό; Ωραίες εικόνες ίσως... Απαραίτητες στις εκθέσεις μαζί με μεταφορές, παρομοιώσεις και άλλα παρόμοια.

ΥΓ 1. Παιχνίδι στον υπολογιστή - κωλοβάρεμα του μήνα: falafelgame.com

ΥΓ 2. Ο στίχος "And if you swear that there's no truth and who cares, how come you say it like you're right?" με άρεσε.