Fractal in the Mic

To μουσικό 2010 όπως το είδε το Fractal ΄zine

Καλωσορίζουμε το Fractal και τη στήλη του που κάνει ποδαρικό με μια χειμαρρώδη ανασκόπηση του 2010. Του Παναγιώτη Μπάρλα

...to know us better...

Είπα φέτος να ξεκινήσω ένα οδοιπορικό από το MiC και να δω πού θα με βγάλει. Η ανασκόπηση του 2010, που ακολουθεί, είναι μια πρώιμη virtual εκδοχή του Fractal 'zine, όπως βγήκε μετά από ένα τριήμερο παραλήρημα (ίσως καταφέρω να την ετοιμάσω και σε pdf σελιδούλες για κατέβασμα, αλλά αυτό παίζεται...). Είναι, επίσης, εκπλήρωση μιας ξεχασμένης υπόσχεσής μου. Θα γράφω στο MIC όσο μπορώ και όσο και αυτό με αντέχει. Εν τω μεταξύ, είστε όλοι ευπρόσδεκτοι να στείλετε ιδέες και απόψεις για μια... ηλεκτρονική φανζινο-αναγέννηση στο fractalzine@yahoo.com - Παναγιώτης Μπάρλας.



Fractal

 

210 λέξεις για το μηδέν του 2010

Τι χρονιά κι αυτή. Όσοι ψηφίζουν επί δεκαετίες κλέφτες και αγύρτες, βρέθηκαν όμηροι ξένων δυνάμεων (τι θα κάναμε χωρίς βαρβάρους!). Μαζί τους τυραννιούνται όσοι δεν εμπιστεύτηκαν ποτέ τους κανάγιες (αγαπημένη βρισιά προερχόμενη κατευθείαν από την βασική παιδεία των Μπλεκ και Κάπτεν Μαρκ). Το χειρότερο με το 2010 δεν είναι ότι στερεύουν απελπιστικά οι δουλειές και τα λεφτά` είναι ότι μετά από αυτό έρχεται το 2011 και το απόλυτο ξεχαρβάλωμα των πάντων. Ως αθεράπευτα αισιόδοξος, ξέρω ότι θα τη βγάλουμε καθαρή, αλλά δεν ξέρω πώς. Ούτε εγώ, ούτε και ο Πητ Παπαδάκος, προβλέπουμε λαϊκές εξεγέρσεις και λυντσαρίσματα.

Ο πιο φαφλατάς λαός της Ευρώπης δεν μπορεί να ξεκινήσει ολοκληρωτική ρήξη με τον καπιταλισμό. Όταν φαντασιώνομαι πως ξεφεύγουμε από τη λαίλαπα, προσγειώνομαι από την εικόνα του Χατζηχρήστου που, ενώ κρύβεται πίσω από το φίλο του, τσαμπουκαλεύεται και φωνάζει "κρατάτε με, να μην τον δείρω"! Αυτό κάνουν οι Έλληνες. Ο ένας κρατάει τον άλλο για να μην ρίξουν καμιά ξανάστροφη στο σύστημα και το ισοπεδώσουν. Ως ανταμοιβή για την εγκράτειά τους θα πάρουν άλλο ένα πήδημα δι(α)κομματικής συναίνεσης και θα το βουλώνουν, όσο θα έχουν ένα ξεροκόμματο και μισό κεραμίδι (το άλλο μισό θα είναι πάντα των τραπεζών!). Μην ανησυχείτε: "Η Ελλάδα δεν πεθαίνει". Πώς να πεθάνει, άλλωστε, ένα πτώμα που έχει ήδη αποσυντεθεί.

Και η μουσική;

Μετά από μια πρωτότυπη και εύστοχη (ήμουν πάντα μετριόφρων!) ανάλυση, το μόνο που μένει είναι να αρχίσει η μουσική. Αλλά, για ποια μουσική μιλάμε; Πάντα πίστευα πως η ψηφιοποίηση δίνει στη μουσική μια επικίνδυνη χροιά πληροφορίας. Είναι τόσο μεγάλος ο όγκος παραγωγής και τόσο άνετη η πρόσβασή μας σε ακροάσεις που παρακάμπτουμε τον απαραίτητο χρόνο εσωτερικής επώασης. Χάνουμε τη βιωματική ανάπτυξη ενός δίσκου μέσα μας, καθώς τρέχουμε σαν παλαβοί να ακούσουμε το επόμενο και το μεθεπόμενο υποτιθέμενο αριστούργημα. Η μουσική σήμερα παραμένει αειφόρα και υπέροχη, αλλά εξακολουθεί να έχει απαιτήσεις: Πρέπει να μπει μέσα στο πετσί σου, να κυλήσει στις φλέβες σου, να υγροποιηθεί στα αναφιλητά σου, να εξαερωθεί στους αναστεναγμούς σου, να χρωματίσει τα γέλια σου. Πρέπει δηλαδή να πάει παραπέρα από τον εγκέφαλό σου που καταγράφει ηχητικά σήματα και τα κατατάσσει κάτω από παλιές και νέες ετικέτες.

Η λίστα που ακολουθεί περιλαμβάνει δίσκους που με εντυπωσίασαν ή μου έκαναν παρέα και όχι εξυπνακίστικες συμπλεύσεις με τους trend-setters του διαδικτυακού σύμπαντος. Επομένως έχει και απουσίες: Λείπουν όσα δεν άκουσα. Όσα άκουσα και δεν κατάλαβα. Όσα κατάλαβα και δεν ένιωσα. Όσα ένιωσα και δεν έζησα. Επίσης, όσα ακολουθούν έχουν γραφτεί τις τέσσερις πρώτες μέρες του 2011. Δεν βρίσκω λόγο για βιασύνες. Ειδικά όταν δεν υπάρχει καμία περίπτωση να τονώσει κανείς την "εορταστική" κατανάλωση δίσκων. Αλλά, θα μου πείτε, είναι και η αγωνία για την επισκεψιμότητα των sites... Κάποτε θα καταλάβουν και οι πιο αθώοι ότι το ιντερνετικό αλισβερίσι και οι επιτηδευμένες διαφοροποιήσεις καταλήγουν πάντα εις βάρος τους. Αλλά αυτό είναι άλλου παπά ευαγγέλιο... Φτάνει η πολυλογία.

Πάτα το play τώρα ...
Τα 20
(και κάτι)
που πήραν 10 (παρά κάτι)

1. Gonjasufi - A Sufi & A Killer



GonjasufiΟ Sumach Ecks ζει διδάσκοντας γιόγκα κοντά στην έρημο του San Diego. Η μουσική του, ευλύγιστη σαν γιόγκι, δένει αρμονικά το αδάμαστο γρέζι της φωνής του, το σύγχρονο hip-hop, το roots-παράπονο της ερμηνείας του, την ψυχεδέλεια, τις ακατάστατες be-bop αναμνήσεις, το dubstep, τις αρχετυπικές blues και soul εμμονές και το funk-rock. Οι συνεργάτες του δεν μου γέμιζαν το μάτι: Ούτε ο Gaslamp Killer, ούτε ο Steve Ellison (Flying Lotus) με είχαν ξετρελάνει με τις κυκλοφορίες τους, αν και το περσινό (λίγο βαρετό) "All Killer" έδειχνε την τάση για σοφιστικέ προσέγγιση σε αριστουργήματα του παρελθόντος. Αυτός όμως είναι ένας υπέροχος δίσκος. Προσεγγίζει την μαύρη παράδοση με τόλμη και σεβασμό (κάτι που μόνο ο Edan έχει καταφέρει τα τελευταία χρόνια). Μια αναζωπύρωση του πνεύματος των Funkadelic μέσα σε σύγχρονες ηχοδομές. Μια σκοτεινή προσέγγιση στην ολόφωτη πόλη των Αγγέλων, χωρίς μεταμοντέρνες παπαριές. Καθαρή και ξάστερη αποτύπωση μιας νέας αντίληψης για το hip-hop της Δυτικής Ακτής, αλλά και για τη μαύρη μουσική συνολικά. Αυτό το άλμπουμ δεν είναι ένα crossover πείραμα. Είναι κατάμαυρο ως τα βάθη της ψυχής του και τιμά με μοναδικό τρόπο όλους τους σπουδαίους προγόνους του.

2. The Black Angels - Phosphene Dream



Black AngelsΜια από τις πιο αγαπημένες μου νέες μπάντες. Και πολύ συνεπής, επίσης. Τρίτο άλμπουμ σε έξι χρόνια. Πρέπει να παραδεχτώ ότι μου άρεσε λιγότερο από τα άλλα δύο, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είναι δισκάρα. Αν δεν είχα πάθει σοκ με τον Gonjasufi, θα ήταν το καλύτερό μου για το 2010. Λιγότερο Sabbath-ικό από το "Passover", λιγότερο Spacemen3-ικό από το "Directions to See a Ghost", αλλά πιστό στη βασική συνταγή της μπάντας: Ψυχεδελικές ορμές, καταιγιστικές κιθάρες και ριφάκια καλυμμένα με σιρόπι. Spaced-out καταστάσεις, αν και τα τραγούδια τους είναι... άκρως χορευτικά (για τα δεδομένα τους). Μοιάζουν να ακολουθούν τη διάθεση των Black Keys να παίξουν με τις R&B ρίζες. Τα κομμάτια συμμαζεύονται γύρω από το πιο σφιχτό rhythm section, χωρίς να περιορίζουν τις λυσσασμένες κιθάρες να οργιάζουν κατά το δοκούν και να μας παρασύρουν σε νέες ολόφωτες ηλεκτρικές δίνες. Στα διαστημικά Nuggets του 2040, θα έχει θέση όλη η δισκογραφία τους, αλλά κυρίως αυτό το διαμάντι. Μικρά πράσινα μαστουρωμένα δεινοσαυράκια κατακλύζουν τους νευρώνες μου. Χορεύω και γελάω σαν μωρό. This is not rock'n'roll. This is the real outer space! Καλό ταξίδι!

3. Beach House - Teen Dream



Beach HouseΔεν μπορώ να υπολογίσω πόσες φορές το άκουσα, αλλά ευτυχώς που υπάρχουν τα mp3, αλλιώς θα το είχα ξανααγοράσει, λόγω... λιωσίματος. Ένα ντουέτο από τη Βαλτιμόρη με την υποστήριξη του πανταχού παρόντος Pitchfork έβγαλε δυο ωραίους δίσκους και κατέληξε στη Sub Pop. Οι Σηατλοί (πάντα χρυσοδάκτυλοι) γερόλυκοι της δισκογραφίας προκάλεσαν τόσο ντόρο που ακόμη κι εγώ, που γουστάρω αυτό τον ήχο (οι Kingsbury Manx αδιάψευστοι μάρτυρές μου), απόρησα. Οι αφελείς μιλούν για dream-pop, όμως η ατμοσφαιρική folk, για πολλοστή φορά, χτυπάει ταυτόχρονα πολλές και ετερόκλητες ευαίσθητες χορδές στο υποσυνείδητο τεσσάρων(!) γενεών, γαλουχημένων από τον χολυγουντιανό ιμπεριαλισμό. Το βάρυνα, ε; Τι να κάνουμε. Αυτά παθαίνεις όταν σου λείπει η γλυκιά μουρμούρα της Hope Sandoval και όταν ένας δίσκος σε συγκινεί, σε χαλαρώνει, σε γοητεύει και σε προβληματίζει. Οι σκέψεις που μού γέννησε το "Teen Dream" μόνο εφηβικές δεν ήταν. Αλλά οι αισθήσεις πάλι... Ο παλιμπαιδισμός στο μεγαλείο του! Το άκουγα νύχτες με ποτό στο σπίτι και πρόβαλαν στο νοερό προτζέκτορα αρχαία αμήχανα χαμουρέματα και υγρά καλοκαιρινά φιλιά. Το άκουγα περιμένοντας σε ουρές και, φτάνοντας στο ταμείο, ήθελα να ζητήσω μόνο ένα παγωτό χωνάκι και να τρέξω στους φίλους μου στην πλατεία. Το γεγονός ότι από την Βαλτιμόρη κατάγονται και οι υπέροχοι Wye Oak δεν σημαίνει ότι κάτι έχει το νερό της πόλης. Αντιθέτως, το όνομα της τραγουδίστριας σημαίνει πως μπήκε το νερό στο αυλάκι του Δαρβίνου: Η δις Legrand είναι ανηψούλα του Michel Legrand (άκου τώρα το soundtrack του Thomas Crown Affair και δες την ταινία του 1968 - τι ωραίο τεύχος που θα κάναμε με Beach House, Michel Legrand και Steve McQueen!) και μάλλον το ταλέντο κρύβεται σε κάποιο γαλλικό γονίδιο. Για να τελειώνουμε: Οι Beach House βελτίωσαν λίγο τις συνθέσεις τους και πολύ την παραγωγή τους. Και μας έδωσαν ένα δίσκο που ακούγεται μονορούφι. Αυτό, στην εποχή του shuffle, του random mode, των λιστών με τραγούδια (και όχι singles!), είναι μεγάλο επίτευγμα από μόνο του.

4. Forest Swords - Dagger Paths



Forest SwordsΑν οι Battles εκφράζουν το σημερινό math-rock και ο Pan American τη math-ambient, τότε μάλλον βρήκαμε στο Liverpool τον εκπρόσωπο της math-pop. Όταν οι kraut rockers μαθηματικοποιούσαν την ψυχεδέλεια δεν θα μπορούσαν να φανταστούν τις υπερχορδές του Matthew Barnes. Ούτε όσοι μας έπρηζαν την προηγούμενη δεκαετία με chill-out κουραφέξαλα, μπορούσαν να φανταστούν πόσο ταξιδιάρικη και περιπετειώδης μπορεί να γίνει η electronica. Το Dagger Paths είναι το πιο ζαλισμένο άλμπουμ της χρονιάς. Mια χαοτική ονείρωξη όπου η ηλεκτρονική ψύχρα συναντά τον πυρετό του ακατέργαστου blues και καταφέρνει να επιζήσει -αν και με εξοντωτικό hangover.

5. The Black Keys - Brothers



Black KeysΑν ασχολείστε με το σημερινό ηλεκτρικό blues, ή τις διάφορες παραφυάδες της μαύρης μουσικής που (από τον Elvis και μετά) απευθύνονται και σε λευκό ακροατήριο, σας προτείνω ανεπιφύλακτα δύο βιβλία. Το "Hip: The History" του John Leland και το "Birth Of The Cool: Beat, Bebop, and the American Avant Garde" του Lewis MacAdams. Αφού τα διαβάσετε, θα καταλάβετε μια για πάντα πως R&B δεν είναι αυτό που (κάνουν πως) τραγουδάνε τα ξέκωλα του MTV, ούτε αυτό που (κάνουν πως) χορεύουν οι μουρλοκακομοίρες του βαλκανικού night life. Στο φινάλε, μεταφράστε το: Ρυθμός και Μπλουζ. Έχετε κάθε δικαίωμα να μη γουστάρετε το ρυθμό και να προτιμάτε τα παραδοσιακά blues, ή τον στατικό ηλεκτρισμό των Cream. Έχουν όμως κάθε δικαίωμα και τύποι σαν τον Dan Auerbach που έχουν αποδείξει τα cojones τους στην πιάτσα, να γουστάρουν να βάλουν και λίγο παραπάνω ρυθμό στη φάση τους. Οι υποψίες περί εμπορικού ξεπουλήματος δεν έχουν βάση. Αν ήθελαν κάτι τέτοιο, θα στόχευαν (όπως το Pitchfork) στο μαύρο κοινό (πώς γυρνάνε οι καιροί κύριε Ομπάμα...), θα έκαναν remixes και δεν θα κράταγαν σε απόσταση τον δαιμόνιο Danger Mouse.
Ας ασχοληθούμε τώρα με το φοβερό "Brothers": Για πολλοστή φορά, απίθανες ηλεκτρικές μελωδίες σε μια λίγο πιο laid-back διάθεση. Όπως και στο "Attack & Release", έχουμε περισσότερη ζωηράδα και λιγότερο ζοριλίκι. Αντί να σε αρπάξουν από τα μούτρα με μια blues-rock καταιγίδα, προτιμάνε να σε πιάσουν από τη μέση και να σε λικνίσουν σε ένα μεθυσμένο beat. Όταν οι ροκάδες μαθαίνουν να χορεύουν, μαθαίνουν και να ερωτεύονται. ("Όσο παραμένουν ξυλάγγουρα, παραμένουν και αγάμητοι", όπως έλεγε μια σοφή νυχτόβια πριν χρόνια). Έτσι, από τις υπερχειλίσεις σιροπιού, προέκυψαν και ολίγες ακραία μελό στιγμές στο "Brothers". Τι να κάνουμε, έτσι είναι η έμπνευση. Πού και πού σε πάει βόλτα και σε πιο κιτσάτα στέκια. Κάποτε ο Iggy είχε πει πως η αυξημένη διάρκεια των CD (σε σχέση με εκείνα τα παλιά στρογγυλά πράγματα που λέμε βινύλια) καταστρέφει τη μουσική, γιατί κανείς δεν ξεσκαρτάρει τα τραγούδια του. Σε γενικές γραμμές, αν μπορούσα, θα έκοβα το ένα τρίτο του άλμπουμ. Όμως, ακόμη και με τις παραπανίσιες φιοριτούρες, το "Brothers" παραμένει ένας υπέροχος δίσκος. Ένας υπέροχος Rhythm'n'Blues δίσκος...

6. These New Puritans - Hidden



These NewΛένε πως η τόλμη των νέων προκύπτει από απειρία και από άγνοια κινδύνου. Αυτοί οι νέοι πουριτανοί τολμούν όσα θα έπρεπε να είχαν τολμήσει οι βετεράνοι Arcade Fire και οι μαθουσάλες Massive Attack. Όμως, δεν το κάνουν από απειρία. Έχουν, μάλιστα, στο πλευρό τους τον Graham Sutton (Bark Psychosis) να τους καθοδηγεί στα βαρύγδουπα και μοχθηρά μουσικά τους τολμήματα. Το κάνουν με επίγνωση κινδύνου και έτσι περνάνε από την κατηγορία των τολμηρών στην κατηγορία των θαρραλέων.
Όσοι νομίζουν ότι είχαν προβλέψει το "Hidden" ακούγοντας το "Beat Pyramid", χρειάζονται επειγόντως Ω-Ρ-Λ. Όσοι όντως το είχαν προβλέψει, ας πάνε σε κανένα ΙΕΚ για μέντιουμ, για να αξιοποιήσουν το χάρισμά τους. Το συμπαθέστατο "Beat Pyramid" διατρεχόταν από την τετριμμένη "I wanna be a modern Mark E. Smith" εμμονή. Οι έξυπνοι αδερφοί Barnett, κατάλαβαν γρήγορα ότι ο μόνος τρόπος να γίνεις "a modern Mark E. Smith" είναι να είσαι ο Mark E. Smith. Έτσι έθεσαν πιο εύκολους στόχους για την καριέρα τους, όπως το να γίνουν η πιο ενδιαφέρουσα βρετανική μπάντα. Κατέθεσαν μια ολοκληρωμένη μουσική πρόταση σπάζοντας τις πλάκες με τις ιερές εντολές του NME για εξασφαλισμένη indie επιτυχία. Και, όπως συμβαίνει συχνά με τους τολμηρούς, η τύχη τους βοηθάει: Το NME τους κάνει πάλι τεμενάδες (μάλλον ελλείψει προϊόντων για σπρώξιμο). Αυτό δεν μειώνει την αξία του υπέροχου και πρωτότυπου (τουλάχιστον από μπάντα αυτής της κατηγορίας) νέου ήχου τους. Η μουσική του "Hidden" δεν είναι britpop star. Είναι μια μεθυσμένη καθηγήτρια φαγκότου που σκοντάφτει άγαρμπα σε μινιμαλιστικά εμπόδια. Είναι μια ηλεκτρονική Ωραία Κοιμωμένη που αγαπάει τη θλιμμένες κλασικές μελωδίες. Είναι ένα μικρόβιο που σκαλίζει τον ύπνο μου με αγχώδεις postpunk/goth/dark/jazz/rock/oriental αποδομήσεις. Άξιοι!

7. Ariel Pink's Haunted Graffiti - Before Today



ArielΘύμωσα πολύ με την κριτική του MIC για αυτό το δίσκο. Δεν αξίζει να μπω σε λεπτομέρειες, αλλά καλό είναι να μην εξαρτάμε την άποψή μας από την κακογουστιά που βασανίζει τον μεσιέ Χυλό ή τον κάθε μεσιέ Παπαρί. Επίσης, καλό είναι να μη μπλέκουμε τα ελεύθερα πνεύματα με όσα "guilty pleasures" (χα!) έχουμε στο μυαλό μας. Ο Ariel Pink (ένα ξωτικό επιπέδου Roky Erickson) περιφέρεται ως πολιτισμικός παρίας στην εποχή της ηλίθιας υπερπληροφόρησης και περιγράφει έντιμα αυτή την τρέλα. Ο κώδικάς του, γεμάτος χιούμορ και ειρωνεία, είναι σαφής και δεν έχει να κάνει μόνο με ανακυκλώσεις παλιομοδίτικων κλισέ. Κάνει ανελέητο ζάπινγκ στον πολιτισμό του τίποτα. Η αφοπλιστική αθωότητα του "Before Today" αντανακλά ένα αμερικανάκι που πέρασε τα παιδικά του χρόνια στο L.A. των 80s. Ο Pink, επιστρέφει στην μοναδική πατρίδα του καθενός: στην παιδική ηλικία. Όμως δεν παλιμπαιδίζει, ούτε παριστάνει κάτι άλλο από αυτό που είναι. Είναι και arty και για party. Και ξέρει ότι δεν φταίει που γεννήθηκε σχεδόν 40 χρόνια μετά τον Zappa και τον Cpt. Beefheart (R.I.P.-by the way). Ο Ariel Pink αποθέτει πλαστικά λουλούδια στον τάφο των 80s ακριβώς τη στιγμή που οι showbiz μπουρδολάγνοι προσπαθούν να τα αναβιώσουν μόνο και μόνο επειδή είναι ανέμπνευστοι.

8. Trentemoller - Into The Great Wide Yonder



TrentemollerΘραύσματα από γερασμένες μουσικές αγάπες ταξινομούνται ευλαβικά σε ένα δίσκο, χωρίς να τον αποστειρώνουν. Χωρίς να του ξεριζώνουν την ψυχή. Παλιές -και πολλαπλά διατυπωμένες- ευαισθησίες εκφράζονται με επαναλήψεις των ίδιων σκηνών από διαφορετική γωνία. Οι φροντισμένες λεπτομέρειες παύουν να κρύβουν τον διάβολο και φανερώνουν ένα κινηματογραφικό σκηνικό. Διαχρονικές δομές μπλέκονται μεταξύ τους μέχρι που γίνονται αγνώριστες, ενώ η οικειότητα της ατμόσφαιρας ξεπερνά κάθε προηγούμενο. Στο άλμπουμ αυτό ο Andreas Trentemoller περιλαμβάνει κομμάτια που θα ζήλευαν οι Portishead, οι Air, η Hope Sandoval και πολλοί άλλοι, ενώ το... casio-pogo του "Silver Surfer Ghost Rider Go", είναι μια επίδειξη δύναμης απέναντι στους συντοπίτες του Raveonnettes. Έμελλε σε ένα Δανό να αναβαπτίσει μουσικές φόρμες 50 ετών μέσα σε ένα ηλεκτρονικό λίκνο χωρίς να χάσει ίχνος από τη θέρμη τους. Αν το soundtrack ντύνει ηχητικά μια ταινία, τότε αυτός ο δίσκος χρειάζεται επειγόντως ένα filmtrack που να οπτικοποιεί την υποβλητική του δύναμη και τον τρόπο με τον οποίο υπνωτίζει τον ακροατή και τον ταξιδεύει σε ένα χωροχρονικό carousel γεμάτο λατρεμένα στερεότυπα. Κλείσε τα μάτια λοιπόν και πάτα το play στο video του μυαλού σου.

9. Girls - Broken Dreams Club



GirlsΞέρω ότι για όλα φταίει η κατάσταση των εμμονών μου, αλλά όταν ακούω το "Allright" βλέπω μπροστά μου τους Chills, τους Belle & Sebastian, τους Go-Betweens, τους Yo La Tengo, τους Sunnyboys και μερικές δεκάδες άλλους σπουδαίους μουσικούς. Σίγουρα δεν παίζουν σαν αυτούς οι Girls. Τουλάχιστον όχι ακόμα. Όμως έχουν κάτι από όλο αυτό το φως στο μουσικό τους DNA. Η θέρμη που εκπέμπει η μουσική τους μπορεί να λιώσει ακόμη και τον πιο πικρόχολο μουσικοκριτικό. Οι άνθρωποι ξέρουν να φτιάχνουν μικρές περιπέτειες με νότες και βρίσκονται σε τρελές φόρμες. Μάζεψαν λεφτά, πήραν καλύτερα ναρκωτικά και πλήρωσαν για να βελτιώσουν την παραγωγή τους. Βέβαια αυτό το EP δεν έχει τραγούδι σαν το "Hell Hole Ratrace", αλλά πιστεύω πως ο επόμενος δίσκος τους θα έχει κάμποσα διαμάντια. Hype - ξεhype, όποιος δεν νιώθει τα αιωρούμενα χαμόγελα που βγαίνουν από τα ηχεία όταν παίζει τούτο το EP, ανήκει σε άλλο γαλαξία. Στο δικό μου σύμπαν αυτό το ντουέτο από το San Francisco έχει τεράστια φόντα.

10. Caribou - Swim



CaribouΟ Dan Snaith είναι μουσικός και μαθηματικός.
[Πρώτη υποσημείωση: Στα πρώτα ευρωπαϊκά Πανεπιστήμια η μουσική φιγούραρε δίπλα στην αριθμητική, τη γεωμετρία και την αστρονομία του περίφημου Quadrivium.]
Μια αφελής και βιαστική προσέγγιση του "Swim" θα μπορούσε να μιλάει για μια πιο χορευτική εκδοχή της γοητευτικής electronica του πρώην Manitoba. Όμως, εδώ ο Snaith ξηλώνει όλο το pop σύμπαν που τόσο περίτεχνα είχε στήσει στις προηγούμενες δουλειές του και καταφέρνει να ανασυνθέσει το μουσικό του σκηνικό φτιάχνοντας μια discotheque αυτιστικών με τα ίδια ακριβώς υλικά.
[Δεύτερη υποσημείωση: Όσοι βιαστούν να θεωρήσουν αρνητική την αναφορά στον αυτισμό, ας τσεκάρουν το IQ των περισσότερων αυτιστικών.]
Αυτό είναι, λοιπόν, το νέο πόνημα του Caribou: Πανέξυπνο και αντικοινωνικό, σαν αυτιστικό παιδί. Πανέξυπνο ως προς τον τρόπο της groovy πρόσμιξης ετερόκλητων στοιχείων (soul, funk, disco, pop, post-punk, electronica). Αντικοινωνικό με την έννοια ότι παραείναι intellectual και απαιτητικό για την πλειοψηφία του dance κοινού. Και τι γίνεται με όσους δεν γουστάρουν να χορεύουν; Μάλλον θα ζοριστούν καθώς τα επιληπτικά μπητάκια θα τους ενοχλούν στο υπογάστριό. Αν όμως καταφέρουν να προσπεράσουν αυτή τη δυσκολία, θα μαγευτούν από την αρμονία που επικρατεί. Σαν να βρίσκεις ένα υπέροχο βιβλίο στα σκουπίδια. Το φετινό "βιβλίο" του Caribou περιγράφει μια spaced out περιπέτεια ενός αεικίνητου συλλέκτη ηχητικών στιγμιοτύπων. Και είναι πεταμένο σε ένα dance σκουπιδότοπο. Παίρνοντας μια απίθανη ρεβάνς από τον Dick Manitoba, που του στέρησε δικαστικά το πρώτο του καλλιτεχνικό όνομα, ο Caribou με το "Swim" υπονοεί μια (γνώριμη στον Dick) κραυγή: The party starts now, let me show you how!

Κλικ εδώ για το δεύτερο μέρος