Fractal in the Mic: To μουσικό 2010 όπως το είδε το Fractal ΄zine

11. Tame Impala - Innerspeaker


Tame ImpalaΘυμάστε τα μικρά πράσινα δεινοσαυράκια; Πρόκειται για εξωγήινα πλάσματα που περιφέρονται στον πλανήτη, επιτίθενται σε ανθρώπινους εγκεφάλους, τους κατακτούν και εκεί αναπτύσσονται παράγοντας βαριά κιθαριστικά riffs και προκαλώντας ψυχεδελικές παρεκτροπές. Ε, λοιπόν, φέτος βρήκαν την υγειά τους στην Αυστραλία. Οι Tame Impala λένε πως γουστάρουν τρελά τους Cream. Εγώ λέω πως και οι Cream θα γούσταραν τρελά τους Tame Impala. Βγαλμένη από τα σπήλαια της ηλεκτρικής space-pop προϊστορίας, σφιχτή, καλοπαιγμένη, ενεργητική, θορυβώδης, μεθυσμένη ψυχεδέλεια. Άχρονα ψυχεδελικό αλλά και παράξενα μοντέρνο. Αυθάδες αλλά και παραδοσιακό. Σοβαρό αλλά και περιπετειώδες. Στατικό αλλά και ταξιδιάρικο. Μια αλλόκοτη prog-rock φούσκα που αιωρείται στο διάστημα πασπαλισμένη με ψυχεδελοπόπ αστρόσκονη.

12. CocoRosie - Grey Oceans


CocoRosieΕίναι το πρώτο τους άλμπουμ που μου αρέσει τόσο. Είναι η πρώτη φορά που παίζουν και πραγματική μουσική εκτός από επιτηδευμένες αλτερνιές και φρικοπόπ ακροβασίες. Όχι ότι άφησαν πίσω όλη τη δηθενιά, αλλά δεν πήραν και τον κατήφορο του εναλλακτικού (χα!) mainstream. Προτίμησαν τον ανήφορο της γνήσιας τολμηρής μουσικής. Μιας μουσικής που δεν διστάζει να παραδεχτεί ότι τη στοιχειώνουν διαχρονικές αλληλεπιδράσεις του πρώιμου εικοστού αιώνα. Μιας μουσικής που μπλέκει όργανα και φόρμες από ετερόκλητες παραδόσεις και παράγει ένα όραμα που δένει το παγωμένο παρελθόν με το ομιχλώδες μέλλον. Μετά από αυτό το μίγμα ατομικών ονείρων και συλλογικών αναμνήσεων, θα περιμένω με αγωνία την επόμενη δουλειά τους.

13. Grinderman - Grinderman 2


GrindermanΟνειρευόμουν ένα εξώφυλλο όπου θα είχα μια φωτογραφία του από δίσκο των Bad Seeds και θα του είχα ζωγραφίσει το σημερινό μουστάκι του με μαρκαδόρο. Δεν προέκυψε, αλλά θα είχε πλάκα... Επί του θέματος τώρα: Με κάνει έξαλλο η άνεση με την οποία όλος ο κόσμος θεωρεί δεδομένη την ποιότητα του Nick Cave και απλώς την προσπερνά. Αντιθέτως, μένω έκπληκτος με την άνεση του ίδιου να σκαρώνει καλούς δίσκους. Επιμελώς ατημέλητες συνθέσεις, βιρτουόζικα παιχνίδια με την παραμόρφωση, σκοτεινά ποιητική και συνάμα οικεία ατμόσφαιρα. Κάποια τραγούδια-διαμάντια ξεχωρίζουν πολύ από τα υπόλοιπα, αλλά η ερμηνεία και οι στίχοι παραμένουν σε ένα επίπεδο που, οι περισσότεροι πρωτοεμφανιζόμενοι σε "ετήσιες λίστες", μάλλον δεν θα φτάσουν ποτέ. Αυτός ο δίσκος δίνει στους Grinderman πλήρη αυτονομία ύφους και διαθέσεων. Μόνο ο Cave θα μπορούσε να απαλλαγεί τόσο επιδέξια από τη βαριά σκιά του εαυτού του.

14. Deerhunter - Halcyon Digest


DeerhunterΕίναι μια από τις πιο συνεπείς indie μπάντες. Η πορεία τους εκτός από τίμια, είναι και ανοδική από πλευράς ποιότητας. Η εντιμότητά τους καθορίζει και το εύρος του θριάμβου τους. Δε νομίζω πως θα γίνουν ποτέ πατσαβούρες του συστήματος, παρότι έχουν αφήσει πίσω τους τις θορυβώδεις επιπλοκές και πέρασαν σε πιο clean-cut καταστάσεις. Το ανήσυχο πνεύμα του Bradford Cox μας χαρίζει απλόχερα λεπτοδουλεμένες συνθέσεις που χτίζουν σε απανωτά στρώματα διαχρονικής pop ηλιοφάνειας. Αν το "Microcastle" ήταν η εκτόξευση, το "Halcyon Digest" είναι η εδραίωση των Deerhunter στη στρατόσφαιρα της σύγχρονης μουσικής ανησυχίας. Και αποδεικνύουν περίτρανα πως ξέρουν απέξω κι ανακατωτά τον παγκόσμια αναγνωρισμένο γλωσσικό κώδικα της... esperanto κιθαριστικής pop.

15. Weekend - Sports


WeekendΟι Velvet, οι Sonic Youth, οι Jesus και οι My Bloody Valentine εξακολουθούν να αποτελούν τα κύρια συστατικά του επιτυχημένου πάρτι για μένα. Εννοώ τα πάρτι που συνήθως κάνουμε μόνοι μας ή με κάνα δυο κολλητούς πριν ή μετά από έξοδο. Σε αυτό το στριφνό προσωπικό playlist έχω εντάξει πρόσφατα και τους, εκ San Francisco ορμώμενους, Weekend. Εκτός από τις προαναφερθείσες επιρροές (πολύ επιεικής έκφραση για την έξυπνη κλοπή τους), η μουσική τους κουβαλάει και μπόλικους Joy Division. Λήθαργοι παραμορφώσεων και θεόρατα τείχη θορύβου πνίγουν τα ήδη απόμακρα φωνητικά, τα οποία ανάθεμα κι αν καταλαβαίνω τι λένε. Παλιομοδίτικα ξεσπάσματα σου γρατζουνάνε το μυαλό και σου προκαλούν εκείνη την αλλόκοτη, μεθυστική ευχαρίστηση. Δεν με εξέπληξαν. Απλώς με ικανοποίησαν. Το καλό rock'n'roll είναι σαν το καλό sex: Συνήθως ξέρεις τι θα συμβεί, αλλά αυτή η γνώση δεν σου στερεί την ικανοποίηση.

16. Evelyn Evelyn - Evelyn Evelyn


EvelynsΟ Jason Webley και η Amanda Palmer υποδύονται δυο σιαμαίες αδελφές και μας τραγουδούν την παράδοξη ιστορία τους. Όταν το πρωτοάκουσα μου φάνηκε σαν ο Χατζιδάκις να συνεργάζεται με τους Tiger Lillies για το soundtrack ταινίας του Tim Burton. Ακόμη σήμερα νομίζω πως αυτή είναι η πιο ταιριαστή περιγραφή ενός cabaret-ragtime- country-folk- rock-pop-και-ό,τι-άλλο-μου-ξέφυγε δίσκου. Υπέροχες, μακάβριες ιστορίες ντυμένες με φευγάτη μουσική. Όχι πρωτότυπη, αλλά πρωτότυπα ταιριαστή. Και το story που αφηγούνται είναι τέλειο. Πραγματικά καλό σενάριο για τον Burton...

17. Midlake - The Courage of Others


MidlakeΠολλαπλές φωνητικές αρμονίες κατευθείαν από τους Byrds. Συνθέσεις λιτές, σαν σκηνικό σπαρακτικού μονόπρακτου. Ένα γλυκόπικρο αριστούργημα. Δεν ξέρω πού θα το κατέτασσα αν είχα απέναντί του Damien Jurado, ή Will Oldham, ή Connor Oberst, ή Bill Callahan (το εξαιρετικό του live δεν το μέτρησα σαν νέα κυκλοφορία). Όμως, νομίζω ότι σε όλα τα προαναφερθέντα ιερά τέρατα θα αρέσει αυτός ο δίσκος. Και δεν τα αναφέρω τυχαία. Χωρίς να πιάνει τα υψηλά στάνταρ τους, το "The Courage of Others" κινείται στην περιοχή που έχουν χαρτογραφήσει αυτοί οι σπουδαίοι μουσικοί. Δεν ανακαλύπτει νέα τοπία, αλλά σε ξεναγεί ευχάριστα στη σύγχρονη Americana. Το ότι ένα τόσο συνηθισμένο άκουσμα μπορεί να αποδειχτεί συνταρακτικό, αποτελεί την πιο γοητευτική παραδοξότητα του 2010.

18. Danger Mouse & Sparklehorse - Dark Night of the Soul


Dark Night of the SoulΘα προσπεράσω την αίσθηση μνημόσυνου που αναδίδει αυτή η κυκλοφορία. Θα προσπεράσω επίσης το δικαίωμα των ανθρώπων στην αυτοκτονία. Είναι αναφαίρετο, όπως και το δικαίωμα στη βλακεία. Όμως είναι εξοργιστικό να βλέπεις πως ο Linkus είχε γράψει τόσο ωραία τραγούδια και την έκανε. Κλισέ - ξεκλισέ, αυτοί είναι οι καταραμένοι καλλιτέχνες: Να σου δίνουν απλόχερα τόση απόλαυση (μιλάω για όλες τις δουλειές των Sparklehorse) και οι ίδιοι να μην παίρνουν ούτε την ελάχιστη ανακούφιση. Τα λόγια μου στερεύουν. Ο δίσκος προσφέρεται για να συνοδεύσει ηχητικά τις φωτογραφίες του David Lynch, αλλά νομίζω πως θα μπορούσε να σταθεί και ως soundtrack σε ταινία του. Οι συμμετοχές είναι εκθαμβωτικές, οι περισσότερες ερμηνείες σπουδαίες και όλες οι συνθέσεις εξαιρετικές. Rest in peace κι εσύ Mark, κι ο έρμος ο Vic Chestnut ...

19. Best Coast - Crazy for You


Best CoastΘέλετε να φανταστείτε πώς ακούγονται; Βγάλτε τον τσαμπουκά από τις Detroit Cobras, προσθέστε πονηριά στις Vivian Girls και βάλτε τες να τζαμάρουν, με τη Liz Phair στο μικρόφωνο. Πού τη θυμήθηκα τη Liz; Ακούστε την ερμηνεία της νεαρής Cosentino στα μισά κομμάτια του δίσκου και θα τη θυμηθείτε κι εσείς. Όπως θα σας έρθουν και κάποιες πιο πρόσφατες pop και shoegazing φλασιές. Όμως, η retro αφέλεια των Spectorικών girl groups κυριαρχεί και με απογειώνει σε ένα ασυννέφιαστο καλιφορνέζικο ουρανό. Ονειρεύομαι ένα ανοιχτό διθέσιο του 60 και αναρωτιέμαι γιατί σπανίζουν οι στενές γραβάτες στην Ελλάδα. Ψάχνω στο βάθος του ψυγείου ελιές για dry martini και ξεσκονίζω την κασετίνα του Phil Spector και τις Shangri Las. Δεν μπορώ να ακούσω κάτι άλλο μετά το "Crazy For You". Τίποτα πρωτότυπο. Τίποτα σπουδαίο τελικά. It's only rock'n'roll...

20. Frankie Rose And The Outs - Frankie Rose And The Outs


Frankie RoseΚι άλλο κοριτσίστικο ποπάκι. Μου φαίνεται πως ο Spector έχει στήσει τηλεκατευθυνόμενη φάμπρικα αναβίωσης μέσα από τη φυλακή... Η Frankie Rose πρόλαβε να κολλήσει ένσημα τόσο με τις Vivian Girls, όσο και με τις Dum Dum Girls. Και αυτό το project δεν απέχει πολύ από τα δύο προηγούμενα. Λιγότερο ορμητικό, αλλά πιο στυλάτο. Εξίσου "ανώδυνο", αλλά πιο ψυχεδελίζον και θορυβώδες. Είναι με διαφορά το καλύτερο κοριτσίστικο pop group των ημερών, αλλά δεν είναι τίποτα καινούργιο ή συγκλονιστικό. Επιτρέψτε μου, όμως, να λατρεύω αυτή τη δισκογραφική ασημαντότητα. Δεν προσθέτει τίποτα στην ιστορία της μουσικής, αλλά μου έφτιαξε το κέφι σε μια ζόρικη χρονιά.

Είπαμε: 20 και κάτι

21. Broken Social Scene - Forgiveness Rock Record


Broken Social SceneΗ lo-fi εξυπνάδα παίζει με πιασάρικα κλισέ και οι BSS διεκδικούν θέση στις στενάχωρες αμερικάνικες ερτζιανές playlists. Καλογυαλισμένο indie κήρυγμα. Ακροβασία μεταξύ του Προφήτη Stephen Malkmus και του Σωτήρα Neil Young. Εξακολουθούν να τραγουδούν βάσανα μυαλών και τσαλακώματα ψυχών. Συγχωρείστε τους και πάρτε ένα ροκ δίσκο. Και αυτοί μας συγχωρούν που δεν πήραμε χαμπάρι ότι οι κολεκτίβες δεν είναι μπάντες` ότι ο Καναδάς δεν είναι ΗΠΑ` ότι το indie δεν είναι (και δεν ήταν ποτέ) κίνημα` ότι οι lifestyle οδοστρωτήρες δεν μπορούν να ασφαλτοστρώσουν τα κατσάβραχα όσων εξακολουθούν απλώς να παίζουν σαν παιδιά: Music is their playground.

22. Grimes - Geidi Primes


GrimesΣτην εποχή μας δεν εντυπωσιαζόμαστε πλέον, αν μια ηχογράφηση έγινε στην κουζίνα, στην κρεβατοκάμαρα, στο μπάνιο, ή στην ντουλάπα. Ο lo-fi μιμητισμός είναι πιο βαρετός και από την εκτροφή ψύλλων. Η Καναδέζα Claire Boucher είναι μια αποσυντονισμένη ξεκούρδιστη και (ναι! θα πω και τη μαγική λέξη της εποχής!) α-πο-δο-μη-μέ-νη Kate Bush. Η μίμησή της σε γιαπωνέζικες ερμηνείες είναι μοναδική, αν και -απ' όσο κατάλαβα- τραγουδάει στα αγγλικά. Μουσικά δεν έχει βρει ακόμη πού το πάει και αυτό της βγαίνει σε καλό. Άλλοτε gloomy και βαρύ, άλλοτε electro-pop και παιχνιδιάρικο, αυτό το άλμπουμ με συνεπήρε και φταίει κυρίως η υπνωτική της ερμηνεία. Καθώς ξετυλίγεται το κουβάρι του "Geidi Primes " απλώνεται μπροστά μας μια μαγική αυλή με σκοτεινές παραμυθένιες γωνιές. Ασήμαντη (;) λεπτομέρεια: Από όσο γνωρίζω το κυκλοφόρησε μόνο ως δωρεάν download.

23. To Rococo Rot - Speculation


To RococoΕίχαμε ρίξει απίστευτα γέλια με το όνομά τους την εποχή που ο Καρράς και ο Παυλίδης προσπαθούσαν να αναπνεύσουν μέσα στις στριμόκωλες indie και lo-fi εμμονές μας. Ας είναι καλά τα παλικάρια, γιατί έσπερναν σε όλο το team σπόρους αμφιβολίας και αναζήτησης. Οι To Rococo Rot από την άλλη, θερίζουν την πλούσια σοδειά όσων έσπειραν στους ψηφιακούς αγρούς της σοφιστικέ βερολινέζικης electronica από τα 90s και δώθε. Το να γεφυρώσεις πειραματισμούς και user-friendly pop είναι ακόμη και σήμερα ουτοπικό. Οι TRR το προσπάθησαν το 2004. Αποθεώθηκαν από τους κριτικούς και μετά σιώπησαν για έξι χρόνια. Δεν θέλω να κάνω τον δύσκολο, αλλά ο φετινός δίσκος τους είναι πολύ καλύτερος. Βέβαια, για να το λέω εγώ αυτό, κάποιο λάκκο θα έχει η φάβα για τους post-krauters. Σωστά. Πρόκειται περί ενός δισκογραφικού εξανθρωπισμού της μηχανιστικής kraut-electronica. Ένα εγχείρημα που με στέλνει κατευθείαν στους Tortoise. Στο "Speculation" η τράπουλα των επιρροών ανακατεύεται και το παιχνίδι αλλάζει εντυπωσιακά. Η μηχανή στοιχειώνεται από φαντάσματα: Αφρικανικά ρυθμικά αρχέτυπα, αναθυμιάσεις μιας dark εφηβείας, ποστροκόμορφες κλιμακώσεις που αργοσβήνουν πριν εκραγούν μέσα σε γλυκούς ambient ψιθύρους. Οι υπολογιστές βραχυκυκλώνουν προσπαθώντας να αποδώσουν δυαδικά ανθρώπινες καταστάσεις. Όμως οι μπασογραμμές κρατάνε το οικοδόμημα στη θέση του λίγο πριν καταρρεύσει. Δεν άκουσα άλλο δίσκο φέτος που να κρατά τόσες πολλές και τόσο λεπτές ισορροπίες.

24. Console - Herself


ConsoleH φωνή της Miriam Oster Meier (ή μήπως Miriam Osterrieder;) μού θυμίζει μια μουδιασμένη εκδοχή της Tracey Thorn. Ταιριάζει, όμως, με τις ηλεκτρονικές οπτασίες του Martin Gretschmann. Μακριά από τους Notwist, αλλά καλά προσανατολισμένος στο ηλεκτρονικό του χάος, ο Gretschmann φτιάχνει με κλειστά μάτια ένα μελαγχολικό origami μελωδίας και ρυθμών. Δεν είναι υποτονικός δίσκος, αλλά οι εντάσεις του είναι υπόκωφες -σαν να συμβαίνουν δυο-τρεις ορόφους κάτω απ' το διαμέρισμά σου. Το "Herself" είναι ο δίσκος που κάνει τη σκιά σου να χορεύει, ενώ κάθεσαι.

25. Dum Dum Girls - I Will Be


DumDumΗ Kristin Gundred δεν έκανε τίποτα σπουδαίο. Έφτιαξε απλώς ένα σετάκι με παρόμοια σπηνταριστά feel-good τραγούδια. Κέφι, ανεμελιά, ήλιος, θάλασσα και το αγόρι της. Με τις ευχές των Shangri-La's, με την ορμή των Ramones, με το θράσος όλων των γκαραζιέρηδων που νομίζουν ότι ανακάλυψαν την Αμερική. Πιθανότατα οι Vivian Girls, ή ακόμη και η Holly Golightly να την έχουν για πρωινό, αλλά αυτές θα βγάλουν δίσκο του χρόνου...

26. Seabear - We Built A Fire


SeabearΤα τελευταία χρόνια η Ισλανδία μας προσφέρει μια καλή συντροφιά για κάθε χειμώνα. Έτσι και το χειμώνα του 2010, βρέθηκα να σιγομουρμουρίζω παρέα με τους Seabear. Μελαγχολικό, ενίοτε πικρό, folk-pop διαμάντι. Ακόμη κι αν κατέρρευσε η οικονομία της, η μουσική αυτής της μακρινής και παγωμένης χώρας βρίσκεται σε διαρκή ακμή. Σκέφτομαι την κλασική πιθανότητα να φταίει το νερό τους. Όμως μάλλον φταίει η κουλτούρα τους, το επίπεδο των ωδείων τους, το κλίμα... Ας μην αρχίσουμε τους ανθρωπογεωγραφικούς γρίφους. Άλλωστε, μόνο γρίφος δεν είναι οι Ισλανδοί. Πρόσφατα αρνήθηκαν να κοινωνικοποιήσουν τα ιδιωτικά χρέη, με το εντυπωσιακό ποσοστό 93%! Ακούτε αγαπητοί συμπολίτες; Αλλά εδώ παραμιλάμε για μουσική. Εξάλλου, μόνο προβληματισμούς δεν προκαλεί αυτό το δισκάκι που κυλάει ήρεμα και σε χαλαρώνει σαν γατήσιο γουργουρητό.

27. Broken Bells - Broken Bells


BrokenO Danger Mouse εξελίσσεται σε νέο Dave Fridmann. Δεν έχει αφήσει αξιόλογο νέο όνομα που να μην το επιχρωματίσει με την ύπουλα retro λεπτοδουλειά του. Αυτό, σε συνδυασμό με την καλά δικτυωμένη προώθησή του, εγκυμονεί κινδύνους ομογενοποίησης των επόμενων "indie-must" κυκλοφοριών. Προς το παρόν το πάει καλά, αλλά με έχει προβληματίσει. Το παρόν δισκίο είναι η συνεργασία του Danger Mouse με τον τραγουδιστή των Shins, James Mercer. Μην τρελαίνεστε. Αυτός ο δίσκος είναι μια απλή ποπαρία. Καλοπαιγμένη, καλοστημένη, εύπεπτη mainstream μουσική. Αλλά δεν μπορώ να παριστάνω τον αδιάφορο: Μού κόλλησε σαν τσίχλα στον εγκέφαλο! Catchy tunes. Γλυκά ψυχεδελοποπ μπακλαβαδάκια πασπαλισμένα με ζάχαρη ηλεκτρονικής soul. Όσο πρέπει στρογγυλεμένο για να μην ενοχλεί και όσο πρέπει ψαγμένο για να μην το φτύσεις με τη μία. Κάτι έχουν. Κάπου το χάνουν και κάπου το βρίσκουν. Αν και δεν μπορώ να το επικυρώσω επιχειρηματολογώντας, ήταν από τις πιο χαλαρές μουσικές μου συντροφιές φέτος (πέρσι εννοώ!).

27 albums. Να βάλω κάτι ακόμα;

Όσα ένιωσα και δεν έζησα...

Κάποια τα περίμενα πώς και πώς. Κάποια άλλα προέκυψαν απρόσμενα. Όλα όμως βρέθηκαν στο κατώφλι της λίστας μου και σκόνταψαν πριν μπουν.

Arcade Fire - The Suburbs
Η κατάρα του super hype. Όμορφο, μα άτολμο και ανεπαρκές. Διαψεύδονται οι μεγάλες προσδοκίες;
Black Mountain - Wilderness Heart
Πολύ συμβατικό, αλλά μου φαίνεται πως θα με κερδίσει με τον καιρό.
Charlotte Gainsbourg - IRM
Ομιχλώδεις ερμηνείες και στο βάθος ο Beck. Στην πορεία κουράζει. Αν ήταν EP, θα έμπαινε χαλαρά στη λίστα μου.
Kanye West - My Beautiful Dark Twisted Fantasy
Πολύς ντόρος για τα αυτονόητα. Δεν ψήνομαι.
LCD Soundsystem - This Is Happening
Αδύναμες συνθέσεις, αν και έχουν τις τελειότερες ρυθμικές κλιμακώσεις.
MGMT - Congratulations
Χωρίς νεοντίσκο εμμονές, αλλά και χωρίς βρωμιά. Θόλωσα από το γυάλισμα του ήχου.
Tamaryn - The Waves
Οι shoegazers απέκτησαν ολοκαίνουργια αστραφτερά παπούτσια. Όμως, δεν φτάνει μόνο η dream-pop νοσταλγία.
Titus Andronicus - The Monitor
Οι Τίτοι Ανδρόνικοι δεν είναι... "τιτίκες", αλλά θέλουν ακόμη λίγο ψήσιμο στις συνθέσεις.
Vampire Weekend - Contra
Κέρδισαν τους Of Montreal σε μια σκληρή μάχη, αλλά σκόνταψαν κι αυτοί. Θυμήθηκα το "Graceland" του Paul Simon που το άκουγα στο Γυμνάσιο...

Όσα κατάλαβα και δεν ένιωσα...

Δίσκοι που αντιλήφθηκα μόνο εγκεφαλικά, χωρίς να... "πεταρίσει το φυλλοκάρδι μου".

Big K.R.I.T. - K.R.I.T. Wuz Here
Joanna Newsom - Have One On Me
Josh Ritter - So Runs The World Away
Phantogram - Eyelid Movies
Solar Bears - She Was Coloured In
Massive Attack - Heligoland
Shackleton - Fabric 55

Όσα άκουσα και δεν κατάλαβα...

Κάποιοι ακούνε κάτι που δεν ακούω. Στέκομαι ανυποψίαστος και απορημένος.

Flying Lotus - Cosmogramma
Luke Abbott - Holkham Drones
Field Music - Measure
Janelle Monαe - The ArchAndroid

Κλικ εδώ για το πρώτο μέρος