H διαφορά στο... στρατό και τη ζωή!

Πέντε τραγούδια που ξεχωρίζουν, εκτός από την αξία τους, και για το ιδιοφυές, εμπνευσμένο και πρωτότυπο παίξιμο κάποιων μουσικών που κάνουν τη διαφορά δίνοντας το κάτι παραπάνω. Δεν μιλάμε για δεξιοτεχνία, γιατί τότε θα περνιόταν για ιδιοφυίες τύποι σαν το Steve Vai και το Mark Knopfler (μη χέ...). Μιλάμε για ψυχή, στυλ και άλλα απροσδιόριστα.

Elvis Costello - Oliver's Army (Armed Forces, 1979)

Steve Nieve - Piano

Κλασσικό πλέον αντιπολεμικό τραγούδι, όχι με τον επικολυρικό τρόπο των τροβαδούρων των 60ς αλλά με πικρό χιούμορ και ανελέητη σάτιρα. Απαγορευμένο από τα αγγλικά ραδιόφωνα όταν κυκλοφόρησε, μέσα στον πόλεμο των Φώκλαντς. Μουσικά είναι ένα uptempo τραγούδι με κλασσική δομή, μελωδία που καρφώνεται στο μυαλό και ενορχήστρωση ελαφρώς θεατρική (μιούζικαλ). Τραγούδι που οι περισσότεροι θα πουλούσαν την ψυχή τους για να έχουν γράψει, τη στιγμή που ο Costello είχε πεντ-έξι σε κάθε δίσκο, όντας πολύ μπροστά από τον «ανταγωνισμό» αλλά και από το κοινό. Το τελευταίο, δεν του το συγχώρησαν ποτέ... Το πιάνο είναι σε πρώτο πλάνο, και το παίξιμο σε ξεσηκώνει με μοναδικό τρόπο. Ο Nieve χαρίζει καθαρή μουσική απόλαυση. Η λαμπερή παραγωγή που το βγάζει μπροστά παίζει το ρόλο της.

Tom Waits - Jockey Full of Bourbon (Rain Dogs, 1985)

Mark Ribot - Guitar

Aπό τα πιο χαρακτηριστικά κομμάτια του Waits εκείνης της εποχής, που κατά τη γνώμη μου ήταν η καλύτερή του. Ακούστηκε πολύ, λόγω και του Down By Law του Jarmush. Στο τρέιλερ της ταινίας αποκτά την τέλειά του οπτικοποίηση. Ασπρόμαυρη φωτογραφία, βάλτος, μισοκακόμοιροι παλαβοί που προσπαθούν να ξεφύγουν. Ο Ribot έχει βάλει τη σφραγίδα του εδώ στο ίδιο μέγεθος μ' αυτή του Waits. Η λασπωμένη κιθάρα του παίρνει τη σκυτάλη από τη βραχνιασμένη φωνή του αστεριού και ζωγραφίζει με διακριτές νότες έναν ηχητικό πίνακα μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Η τζαζ, οι ανατολίτικες επιρροές και το ροκ υπόβαθρο κάνουν αισθητή την παρουσία τους χωρίς να καπελώνουν τη δουλειά του μουσικού σε μια απλοϊκή ταξινόμηση. Ακούστε τον επίσης και στο After the Fall από το Mighty Like a Rose του Costello. Δεν είναι τυχαίες οι συνεργασίες.

Wipers - When It's Over (Youth of America, 1981)

Greg Sage - Guitar

Σέρφινγκ σε μολυσμένα από βιομηχανικά απόβλητα σκοτεινά νερά. Υπερηφάνεια αυτού που δεν έχει να χάσει τίποτα. Οργή και αγριάδα που μόνο ένας απόκληρος μπορεί να βγάλει. Επίγνωση του τέλους τέτοια που μόνο κάποιος που είδε τη διαδρομή από κάτω και τη ζωή έξω από τα παράθυρα μπορεί να έχει. Ξεγύμνωμα από όλα τα φτιασίδια όχι από άποψη, αλλά επειδή δεν γίνεται αλλιώς. Πάλη με προκαθορισμένο νικητή. Και όλα αυτά πριν καν ανοίξει το στόμα του. Αυτά έκαναν κάποιους να τον ανακυρήξουν πιο σημαντική προσωπικότητα των 80s στις καρδιές τους.

Doctor Feelgood - Going Back Home (Stupidity (Live), 1976)

The Big Figure - Drums

Ξεχάστε τα όλα περί τέχνης. Εδώ έχουμε να κάνουμε με Rock/n/Roll στην πιο χύμα μορφή. Τέσσερεις ψιλοάξεστοι Άγγλοι που μεγάλωσαν με μπύρες και τσιγάρα δίπλα σ' ένα διυλιστήριο παίζουν αυτά που άκουγαν από μικροί. Και τι μας νοιάζει εμάς; Μας νοιάζει γιατί παίζουν με ψυχή και ένταση στα όρια της λύσσας. Το πάθος ξεχειλίζει από τα ηχεία και είναι κολλητικό. Η πρώτη (και αξεπέραστη) σύνθεση των Feelgood ήταν μια γροθιά. Ο Figure παίζει όσο πιο λιτά γίνεται, χωρίς ούτε μια φιοριτούρα. Παίζει όμως τόσο κοντά στο όριο που η μεμβράνη του ταμπούρου του γίνεται ένα μ' αυτήν του αυτιού σου και οι μπαγκέτες του γίνονται μαγικά ραβδιά μετάδοσης πάθους. Η κάθαρση ακολουθεί.

λοsT μποDiς - Ζωή (Ζωή, 1997)

Θάνος Κόης - Καραμούζα

Έτσι είναι γλυκούλια μου. Η ζωή δεν έρχεται όπως την περιμένουμε. Τα φάλτσα και τα σπασίματα θα σε βρούνε, όσο και να κρύβεσαι. Εκεί παίζεται και το χοντρό παιχνίδι. Να τα πιάσεις από τα μαλλιά και να τα βάλεις μέσα στη ρουτίνα σου. Που είναι εντελώς διαφορετική απ' αυτήνε του απέναντι. Το ύψιστο δικαίωμα: να αγωνίζεσαι για τη ρουτίνα σου. Πάρτε τον καλλιτέχνη εδώ. Ας πούμε ότι η Ζωή είναι η ζωή. Τυχαία τη φύσηξε την καραμούζα του εδώ και έτσι; Μην περιμένετε απάντηση από 'μένα. Εδώ ολόκληροι John Cage και Ιάνης Ξενάκης μάλωναν για το τυχαίο στη μουσική και πέθαναν και οι δυο χωρίς να βρουν άκρη, εγώ ο ταπεινός θα τη βρώ;