Heretology - Volume 7 (1o μέρος)


Heretology reader:: Να 'μαστε λοιπόν πάλι φίλε Αναγνώστη στο ...ασυνεπές μας ραντεβού! Ήταν αναγκαία μια περίοδος αγρανάπαυσης, αναγκαία κυρίως για μένα. Να που μετά από 7 συνέχειες αποκτήσαμε και ...οικειότητα και σου μιλάω και στον ενικό! Και αλήθεια, αναρωτιέμαι πως να είσαι φίλε Αναγνώστη; Πως να σε φαντασιωθώ ιδανικά; (περιττολογία: η φαντασίωση είναι εξ ορισμού εξιδανίκευση). Για ποιον κάθομαι και γράφω τούτες τις αράδες; Για κάποια ιδανική αναγνώστρια μήπως με δίμετρο πόδι, ...δίκιλο στήθος, η οποία λατρεύει ...Modern English και διαβάζει Μπρεχτ; Χαχα, ας αυτοσαρκαστούμε και λίγο! Καμιά φορά σε σκέφτομαι φίλε αναγνώστη σαν ...πελάτη πορνείου! Μπαίνεις, επιφυλακτικά πολλές φορές, διαβάζεις λίγο και ξαναφεύγεις. Με ένα κλικ... Από την άλλη σε φαντάζομαι να "τετραγωνίζονται" τα μάτια σου στην οθόνη προσπαθώντας να αποκρυπτογραφήσεις τα "και καλά" βαθυστόχαστα μηνύματα των κειμένων. Ή μήπως καμιά φορά σε ταυτίζω με κάποιους που ήδη γνωρίζω και εκτιμώ και επιζητώ την επιδοκιμασία τους; Ή μήπως όλα αυτά τα κειμενάκια να είναι τύποις και ουσία "messages in a bottle" και στέλνουν ...S.O.S. σε ένα ανθρώπινο αστρικό κενό; Απέλπιδες αναζητήσεις επικοινωνίας, τόσο απέλπιδες σαν την αναζήτηση του SETI για εξωγήινα μηνύματα;

Τέλος πάντων, τέρμα ο ...αυτισμός, μπήκε και ο φθινόπωρος, κιτρίνισαν τα φύλλα στα δέντρα, συννέφιασε ο ουρανός, έπεσαν και τα πρωτοβρόχια, άρχισαν τα σχολεία και το ...Champiοns League, και γενικώς συμβαίνουν όλα αυτά τα ωραία που γράφουν στις εκθέσεις αυτήν την εποχή τα παιδάκια του Δημοτικού! Έφτιαξε κι ο καιρός! Τώρα έχει μια βαριά συννεφιά, από αυτές που τρυπώνουν εύκολα στην καρδιά... Να αναρωτηθώ φωναχτά; Γιατί πάντα λέμε χάλασε ο καιρός όταν βρέχει χειμώνα; Μα αυτό είναι το φυσιολογικό! Και ειδικά σε καιρούς οικολογικής ανησυχίας για κλιματικές αλλαγές κλπ κλπ, δεν θα έπρεπε να χαιρόμαστε όταν συμβαίνει το φυσιολογικό; Οπότε ένας ντάλα ήλιος 30oC μες στα Χριστούγεννα μάλλον ...κακός καιρός θα έπρεπε να νοείται!

:: Ξανά-ματά τέλος πάντων, στο θέμα μας τώρα, που όπως θα θυμάσαι εσύ ιδανικέ Αναγνώστη, είναι τα πνευματικά δικαιώματα. Όντως το έχω πάρει κάπως "πατριωτικά" το ζήτημα αυτό, και χαίρομαι που και κάποιους από σας έχει αγγίξει, αν κρίνω από κάποια σποραδικά mail που μου φέρνει ο σερβιτόρος του Incredimail. Βέβαια παρατηρώ ότι όλοι περιορίζουμε το ενδιαφέρον μας στην κακή ΑΕΠΙ και στην τέχνη γενικότερα. Στην πραγματικότητα όμως είναι ένα ζήτημα που αγγίζει την ίδια μας τη ζωή πολύ ευρύτερα! Γιατί πόσοι ξέρουμε ή έχουμε συνειδητοποιήσει ότι στην ιεραρχία των ανθρώπινων αξιών, το copyright αποδεικνύεται στην πράξη ανώτερη αξία από αυτή την ίδια τη ζωή; Για να δούμε λοιπόν τι συμβαίνει με τις πατέντες.


Improved burial case, 1868Η έννοια της πατέντας ακούγεται και αυτή ωραία και αθώα, όπως όλες οι ωραίες και αθώες του κόσμου τούτου, πριν αποκαλυφθεί ότι ούτε ωραίες είναι αλλά κυρίως ούτε αθώες!! Όταν ακούμε πατέντες, μας έρχεται στο νου ένας τύπος σαν τον ...Κύρο Γρανάζη ο οποίος επινοεί κάθε είδους απίθανη συσκευή, συνήθως προκλητικής αχρηστίας (για επισκεφθείτε την παρακάτω διεύθυνση για να διαπιστώσετε το πως η πραγματικότητα ξεπερνά τη φαντασία: patent.freeserve.co.uk). Λάθος: όταν ακούμε πατέντες αυτό που πρέπει να μας έρχεται στο νου είναι απλώς εταιρείες. Άλλωστε για να κατοχυρώσεις μια εφεύρεση ως πατέντα, πρέπει να πληρώσεις πολλά λεφτά (και όταν εννοώ πολλά, εννοώ ΠΟΛΛΑ), οπότε εσύ που έχεις κατασκευάσει το ...μουσικό προφυλακτικό ή τη συσκευή για ...υποβρύχιο γκολφ (πρόκειται για αληθινές εφευρέσεις!), καλύτερα να πας να βρεις μια εταιρεία, ειδάλλως οδεύεις ...ξεβράκωτος στα αγγούρια! Μα θα μου πείτε, και που είναι το κακό της ιστορίας; Ασφαλώς και οι εταιρείες δεν είναι φιλόπτωχα σωματεία τύπου "Ο Άγιος Φανούρης", αλλά επιχειρήσεις με σκοπό το κέρδος. Καμία αντίρρηση! Η όλη ιστορία όμως παίζεται στο τι είναι δυνατό να κατοχυρωθεί ως εφεύρεση. Μια τεχνολογική κατασκευή ασφαλώς είναι πολύ εύκολο να αναγνωριστεί ως εφεύρεση. Γιατί είναι κάτι που δεν υπάρχει στη φύση, αλλά ένα ανθρώπινο κατασκεύασμα. Τι γίνεται όμως όταν πατεντάρεται κάτι το οποίο υπάρχει στη φύση ...εκ φύσεως; Ένα ανθρώπινο γονίδιο ίσως; Ένας ολόκληρος άνθρωπος ίσως;; Κινδυνολογώ; Και όμως αυτά είναι ήδη πραγματικότητα! ("πότε έγιναν αυτά και δεν τα μάθαμε"; Εμ, η ενημέρωση από τους Χατζηνικολάου και τους Ευαγγελάτους αφήνει κάποια ...κενά!) Και τί γίνεται όταν πατεντάρεται γνώση η οποία είναι ήδη υπαρκτή εδώ και αιώνες; Ή όταν πατεντάρεται κάτι που αποτελεί κοινωνικό αγαθό; Φαντάζεστε κάποιον να είχε πατεντάρει π.χ. το γράμμα Α ή τη νότα λα και να διεκδικούσε πληρωμή για κάθε χρήση τους;


Cancer cellΟι υποστηρικτές του ισχύοντος συστήματος προβάλουν το επιχείρημα ότι η πατέντα είναι ζωτική για την προαγωγή της επιστημονικής έρευνας καθώς διασφαλίζει το κέρδος του εφευρέτη ερευνητή (βασικό δηλαδή κίνητρο για την δημιουργία το κέρδος να υποθέσω;). Τουλάχιστον με αυτό το σκεπτικό θεσπίστηκε ο θεσμός αυτός. Τι γίνεται όμως όταν οι θεσμοί διαστρέφονται; Ας δούμε μια διδακτική και σχεδόν συγκλονιστική ιστορία. Η Miriad Genetics, μια μεγάλη Αμερικανική εταιρεία βιοτεχνολογίας, εκμεταλλευόμενη τις ανακαλύψεις μιας ομάδας επιστημόνων οι οποίοι εντόπισαν τα γονίδια που ευθύνονται για τον καρκίνο του μαστού, πατένταρε τα δύο αυτά γονίδια και έφτιαξε ένα διαγνωστικό τεστ ανίχνευσης του καρκινικού γονιδίου. Το οποίο, "Γιάννης κερνάει, Γιάννης πίνει", το κοστολόγησε στα 2000 Ε (ζήτω η ελεύθερη αγορά!) Την ίδια στιγμή, στα εργαστήρια Κιουρί στη Γαλλία, επιστήμονες βασιζόμενοι στα ίδια γονίδια ανέπτυξαν και αυτοί ένα test φθηνότερο και πιο αξιόπιστο από αυτό της Miriad (τουλάχιστον έτσι ισχυρίζονταν). Το οποίο όμως δεν βγήκε ποτέ στην αγορά καθώς η Miriad κατάφερε να μπλοκάρει κάθε σχετική έρευνα σε ολόκληρο τον κόσμο! Πως είπατε; Η πνευματική κατοχύρωση προάγει την έρευνα;; Νομίζω ότι δεν χρειάζεται σχόλιο! Στα γονίδια όμως θα επανέλθω, γιατί σε αυτό το γήπεδο παίζεται όλη η μπάλα... Προσεχώς!

Απίστευτη ακούγεται και η ιστορία του John Moore, ενός επιχειρηματία από το Seattle. Ο Moore είχε την ατυχία να πάσχει από μια σπάνια μορφή καρκίνου αλλά και την ταυτόχρονη τύχη η σπλήνα του να παράγει μια πρωτεΐνη που μπορούσε να δράσει κατά του καρκίνου. Οι γιατροί αφού απομόνωσαν την ουσία αυτή, έσπευσαν να την πατεντάρουν και μετά να την πουλήσουν για το συμβολικό ποσό των ...3 δις δολλαρίων στη φαρμακευτική εταιρεία Sandoz. Ο Μoore όπως κάθε εξαπατημένος το έμαθε τελευταίος. Κατέθεσε αγωγή εναντίον των γιατρών, αλλά ο δικαστής αποφάσισε ότι ο ασθενής δεν δικαιούταν να έχει δικαιώματα ιδιοκτησίας για τους ιστούς του ίδιου του σώματός του! No comment και πάλι...

:: Η υγεία... "Κοινωνικό αγαθό" όπως επαίρονται με στόμφο και στόμα που πετάει ...μπαλίτσες σάλιου όλοι οι πολιτικοί του κόσμου τούτου. Το οποίο όμως όταν έρχεται σε σύγκρουση με το copyright, μια ανώτερη δηλαδή ...αξία, πάει "περίπατο". Είναι χαρακτηριστικό το παιχνίδι που γίνεται στο χώρο των φαρμάκων. Αν και ξέρω ότι βαριέστε τους αριθμούς και τα στοιχεία, καθώς βομβαρδίζεστε από δαύτα καθημερινώς, τούτα εδώ αξίζουν λίγη προσοχή. Μέσα στα επόμενα χρόνια ο ιός HIV θα σκοτώσει τους μισούς (!) νεαρούς ενήλικες της Μποτσουάνα, της Νότιας Αφρικής και της Ζιμπάμπουε! Την ίδια στιγμή η αγορά του cocktail φαρμάκων για την καταπολέμηση (αναστολή ουσιαστικά) του AIDS στοιχίζει για έναν αμερικανό πολίτη περίπου 10.000-15.000 δολάρια ετησίως. Όμως το 95% των ασθενών του AIDS δεν κατοικεί φυσικά στις ΗΠΑ ή στην οικονομικά ευμαρή Ευρώπη και κατά συνέπεια δεν έχει ούτε κατ' ελάχιστον την αγοραστική δύναμη ενός μέσου αμερικανού ή ευρωπαίου πολίτη. Ο ίδιος ο πρόεδρος της GlaxoSmithKline, της μεγαλύτερης φαρμακευτικής εταιρείας του κόσμου σκιαγραφεί την κατάσταση: "το 80% των πωλήσεων των φαρμάκων έχει ως αγοραστές το 20% των ασθενών όλου του κόσμου"(!).


HIVictimsΌταν οι χώρες που "καίγονταν" αποφάσισαν να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους και να αναπτύξουν βιομηχανίες ικανές να παράγουν μαζικά φτηνά φαρμακευτικά σκεύασματα τα οποία περιείχαν τη δραστική ουσία αλλά ήταν στο 1/10 της τιμής (τα λεγόμενα "αντίγραφα"), μια μεγάλη και πολυετής διαμάχη ξέσπασε. Την άποψη των πολυεθνικών στη διαμάχη για το "κοινωνικό αγαθό" της υγείας, την εξέφρασε εύγλωττα ο πρόεδρος των γάλλων φαρμακοβιομηχάνων σε μια κρίση ειλικρίνειας: "από την Renault κανείς δεν ζητά να μοιράσει αυτοκίνητα στους φτωχούς. Από εμάς γιατί;;" Μετά πάντως από πολλές διαπραγματεύσεις, όπου το ρόλο του κακού είχε, (ναι σωστά μαντέψατε!) η κυβέρνηση των ΗΠΑ (και μάλιστα αυτή του Κλίντον), τελικά επιτεύχθηκε ένα συμβιβασμός, αφού οι ΗΠΑ έλαβαν διαβεβαιώσεις ότι τα φθηνά φάρμακα-αντίγραφα δεν θα εισάγονται εκ νέου στις ανεπτυγμένες χώρες. Θα μου πείτε, με τους φτωχούς και τους απόκληρους των ανεπτυγμένων χωρών τι γίνεται; Είναι φανερό ότι ο χώρος της υγείας είναι ίσως ο χώρος όπου είναι τόσο σαφής και απόλυτη η ταξική διαφορά, μια διαφορά η οποία προσλαμβάνει σιγά-σιγά διαστάσεις γενοκτονίας των οικονομικά ασθενέστερων τάξεων και χωρών. Κοινωνικό αγαθό είπαμε;

Πέρα από όλα αυτά, οι φαρμακευτικές εταιρείες έχουν ρίξει μεγάλο βάρος της έρευνας τους στις λεγόμενες "κερδοφόρες" ασθένειες, οι οποίες αφορούν κυρίως τον δυτικό καλοζωισμένο κόσμο όπως η...παχυσαρκία (παχυσαρκία την ώρα που εκατομμύρια πεθαίνουν από πείνα μοιάζει το λιγότερο με μαύρο ειρωνικό χιούμορ) ή σε διάφορες "ψυχολογικές" ασθένειες που κατά καιρούς εφευρίσκονται (π.χ. η γυναικεία ανικανότητα ή η παιδική υπερκινητικότητα!). Έτσι πριν από 20 χρόνια ήσουν απλώς ένας στενοχωρημένος. Τώρα είσαι πια ένας "manic depressive", πάρε λοιπόν 20 mg Fluoxetine. 250 mg ολικής χοληστερόλης πριν από μια δεκαετία ήταν φυσιολογικό, τώρα στα 220 σε βάζουν σε αγωγή. Την "εποχική συναισθηματική διαταραχή" (Seasonal Affective Disorder) την ξέρετε; Είναι η μελαγχολία που μας πιάνει όταν συννεφιάζει και χειμωνιάζει! Ασθένεια και αυτή! Και για όλα αυτά υπάρχει φυσικά και το αντίστοιχο "θαυματουργό" χαπάκι. Μια "κουλτούρα χαπιού" επιβάλλεται προοδευτικά, μια κουλτούρα που προβάλει το χάπι σαν μια θεραπεία "δια πάσαν νόσο και πάσα μαλακία", μια κουλτούρα "πάρε ένα χάπι και γίνε happy" ειδικά προσαρμοσμένη στον βιαστικό αγχωμένο νεο-γιάπι του Δυτικού κόσμου. Έχετε ακούσει για το πρόγραμμα "Νέα Ελευθερία"; Είναι ένα πρόγραμμα το οποίο σκοπεύει να εφαρμόσει ο Βους και το οποίο στόχο έχει την ψυχιατρική εξέταση όλων των μαθητών στα σχολεία των ΗΠΑ! Ένα πρόγραμμα το οποίο θα εκτελεστεί σε συνεργασία με τις (ποιες άλλες) φαρμακευτικές βιομηχανίες και τα κέντρα ψυχικής υγείας! Αυτό είναι διαπλοκή, όχι παίξε-γέλασε! Και δυστυχώς οι Αμερικανοί δεν έχουν για πρόεδρο έναν ...Καραμανλή να καταγγείλει τη διαπλοκή και τους "νταβατζήδες" από κάποιο φαστφουντάδικο του Texas!... Ας μην το απλώσουμε πολύ το θέμα όμως. Άλλωστε θα ξανα-ματα-επανέλθουμε. Και όποιος αντέξει...:-)

Κλικ εδώ για το δεύτερο μέρος