How I wrote my masterpiece

Θυμόμαστε και πάλι με αναλυτικές διαθέσεις τα τραγούδια που κάποτε το κατάφεραν...

Έχοντας κουραστεί από τους "ολοκληρωμένους" δίσκους που ακούγονται μόνο από την αρχή μέχρι το τέλος... έχοντας μπερδευτεί από την αναζήτηση του πιο προοδευτικού από τα δεκάδες μουσικά είδη που 'γεννιούνται και πεθαίνουν' κάθε εβδομάδα... και αισθανόμενοι την ανάγκη να έχουμε κάτι να μας 'κολλάει στο μυαλό', θυμόμαστε και πάλι με αναλυτικές διαθέσεις τα τραγούδια που κάποτε το κατάφεραν... και με δυσανάλογα προφητικές ικανότητες επιχειρούμε να ανακαλύψουμε αυτά που θα το πράξουν στο μέλλον... όσο υπάρχουν ακόμη τραγούδια... και πριν χαθούν κάτω από τον όγκο της μουσικής!.

PET SHOP BOYS : Paninaro (Single).
Τους θυμόμαστε όχι μόνο γιατί είναι τυπική περίπτωση συγκροτήματος με σχεδόν ύποπτη ικανότητα να γράφει καλά τραγούδια, αλλά και γιατί μας άφησαν τις καλύτερες εντυπώσεις από όλους όσους παρήλασαν το φετινό καλοκαίρι σε φεστιβάλ και μεμονωμένες σκηνές. Το 'Paninaro' είναι μάλιστα - τυπικά- τραγούδι εκτός δισκογραφίας, μιας και πριν από 15 πλέον χρόνια βρέθηκε στη β' πλευρά του υπερεπιτυχημένου "Suburbia" (υπάρχει βέβαια και στη συλλογή με τίτλο 'Alternative'...). Σημειώνουμε αρχικά ότι τα φωνητικά αναλαμβάνει ο Chris Lowe, ο οποίος όμως δε δείχνει διατεθειμένος να βγει στο προσκήνιο και έτσι η φωνή του ακούγεται μακρινή, επιμένοντας να βρίσκεται στη πίσω θέση. Ερμηνεύει μάλιστα ψυχρά, σχεδόν μονότονα, χωρίς τη φόρτιση και τους χρωματισμούς των ερμηνειών του Tennant. Το Paninaro χαρακτηρίζεται από έναν τυπικό disco-pop '80s ρυθμό, απόλυτα οικείο στον ακροατή, ακόμη και από άλλα τραγούδια των Pet Shop Boys. Παράλληλα όμως καταφέρνει να είναι εκρηκτικό, κυρίως χάρη στο ευτελώς ευκολομνημόνευτο γηπεδικό του ρεφραιν (Paninaro...oo...ooo) , αλλά και στο 'ζαλισμένο' synthesizer που βρίσκεται πάνω και από τα φωνητικά ακόμη. Ο Lowe σε συγκεκριμμένο σημείο ναρκισσεύται σαρκαστικά με τις φωνητικές του αν-ικανότητες - προκαλώντας έτσι και αυτός τη μικρή προσωπική του "αποθέωση"- και το Paninaro μετατρέπεται άνετα σε έναν φθηνό ύμνο στο sex και την ελευθερία σεξουαλικής επιλογής... σε ένα αστείο τραγούδι πανικού! Δίκαια έχει κερδίσει τη μόνιμη θέση του στο tracklist των ζωντανών εμφανίσεων του ντουέτου, και την ανάλογη ενθουσιώδη υποδοχή και αποδοχή του από το κοινό τους.

FALL : How I wrote elastic man (Single).
Και αυτό το τραγούδι μπορούμε να πούμε ότι ήρθε στην επικαιρότητα φέτος, αφού ο τίτλος του παραφράστηκε για να ονομαστεί το τραγούδι-συνεργασία των Elastica με τον Mark E. Smith στον δεύτερο δίσκο των πρώτων. Ένα τραγούδι από τα παλιά για τους Fall, οι οποίοι μπορεί μεν να έχουν γράψει και ηχογραφήσει εκατοντάδες, κάποια όμως ξεχωρίζουν ακόμη και στη δική τους περίπτωση. Μουσικά τίποτε το ιδιαίτερο παρά τυπικοί Fall της πρώτης περιόδου με τον γοητευτικά ξερό και μονότονο ήχο τους, που ήδη από τότε είχε αρχίσει να γίνεται σήμα-κατατεθέν. Το ξεχωρίζουμε για την περίεργη κλειστοφοβική ιστορία που σκαρφίζεται ο Mark στο στιχουργικό μέρος του τραγουδιού, τους κάθε άλλο παρά τιμητικούς χαρακτηρισμούς που επιφυλλάσσει για τον εαυτό του, το γεγονός ότι μιλάει για αυτόν και τίποτε άλλο (η έννοια του υπερ-εγώ αποκτά άλλες διαστάσεις όταν έχει να κάνει με τον αρχηγό των Fall), και την μανία με την οποία ερμηνεύει στο ρεφραίν τη φράση του τίτλου. Μια μανία που μπορεί να είναι συχνή στις ερμηνείες του, ορισμένες όμως φορές χτυπάει κόκκινο... και τις κάνει εξωφρενικά απολαυστικές. Όπως εδώ για παράδειγμα! Ένα από τα μικρά διαμάντια που κρύβονται στον ατέλειωτο κατάλογο του κορυφαίου Βρετανικού σχήματος, κ-λ-α-σ-σ-ι-κ-ό!

DE LA SOUL : Me, Myself and I (3 feet high and rising).
To τραγούδι στο οποίο αυτή τη φορά αξίζει να σταθούμε λίγο παραπάνω.Έτος 1989 και οι De la Soul εγκαινιάζουν την δική τους 'εποχή της αθώοτητας' στην τεταμένη πολεμική ζώνη της hip-hop σκηνής, χαρίζοντας στην Tommy Boy Records τον πρώτο της χρυσό δίσκο. Σε μεγάλο βαθμό όλα αυτά οφείλονται και στο εν λόγω τραγούδι. Τοποθετήστε το δίπλα σε οτιδήποτε άλλο θεωρείται (-ε) σπουδαίο για την ιστορία της μουσικής, ανεξαρτήτως είδους και εποχής. Πίσω από το ευχάριστο άκουσμα του εκ του αποτελέσματος εμπορικού hip- pop τραγουδιού, κρύβεται μια ολόκληρη μουσική επανάσταση για τον hip-hop ήχο, που στο εξής εκτός από το funk και την soul θα στραφεί στο παλιό πρωτο-τζαζ υλικό, άλλα και σε 'δευτεροκλασσάτα' πράγματα όπως το calypso, και παράλληλα για πρώτη φορά θα προσελκύσει σε μαζικό επίπεδο και τα τυπικώς λευκά ακροατήρια. Επιπλέον ο καλώς εννοούμενος μοραλισμός των De la soul θα 'σπάσει' -προς στιγμήν- τον πόλεμο των ακτών και θα προσπαθήσει να ανοίξει κοινούς δρόμους στην πορεία της νέας μεγάλης μαύρης μουσικής, μάλιστα δεν διστάζουν να "τα χώσουν" κυρίως "στους δικούς τους" για την ανόητη νοοτροπία και συμπεριφορά τους. To video clip απεικονίζει τον μοναχικό και περιθωριοποιημένο nerdish τύπο, που δείχνει να ψάχνεται ανάμεσα σε συμμορίες και ομάδες, σε κατηγοριοποιήσεις και ομαδοποιήσεις έμψυχου υλικού, καταλήγοντας σε ανθρωπιστικού τύπου διακυρήξεις ρεαλιστικής ισότητας και στην τελική διεκδίκηση μιας απόλυτα προσωπικής ταυτότητας στο σημείο που ανακαλύπτεις ότι είσαι πραγματικά μόνος σου, εσύ και ο εαυτός σου. Και όλα αυτά δοσμένα με τον πιο έξυπνο τρόπο : χωμένα σε ένα 100% πιασάρικο τραγούδι, με ολόφρεσκο beat, νέο ήχο, ευφυές sampling, λειτουργικό scratch- άρισμα και εναρκτήρια φράση το πασίγνωστο από τα παιδικά μας χρόνια 'καθρέφτη... καθρεφτάκι μου'! Οι De La Soul σε αυτό ακριβώς το σημείο έγραψαν ιστορία και το "Μe, myself and I" ακόμη ακούγεται στα έξυπνα parties της κάθε daisy generation.

TARWATER : At low frequency (Animals, suns and atoms).
Στη φετινή τους δουλειά οι Γερμανοί Tarwater αποφάσισαν να ασχοληθούν και με το πως θα γράψουν ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ, εκτός από το να τοποθετήσουν εαυτούς -εκ νέου- στην προμετωπίδα της ηχητικής εξερεύνησης. Το "At low frequency" μας διδάσκει πως ένα επιφανειακά "άδειο" τραγούδι -όσον αφορά το μη φορτωμένο ήχο του και την εκφραστική λιτότητα που το χαρακτηρίζει- μπορεί να ισοσκελίζει τις ελείψεις χάρη στην ένταση της φαντασίας του δημιουργού του. Ηλεκτρονικά δομημένες, ελειπτικές "μελωδικές" φρασούλες μέσα σε ένα ελεγχόμενο ποτάμι από bleeps και κάτω από τη σκιά του υπνωτικού techno-dub μετρονόμου, συν τα απαραίτητα ψυχρο-φουτουριστικά φωνητικά, σε αυστηρό τόνο... μόνο κάπου προς το τέλος εμφανίζεται μια δόση συναισθηματισμού στη φωνή. Μια ακουστικά ηλεκτρονική μπαλλάντα -στα πλαίσια της ηχητικής της καταγωγής-, προερχόμενη από 'πειραγμένα' μηχανήματα έρχεται για να εξετάσει τη δική μας θέση διπλα σε αυτά. 'I find it difficult to believe that anything like that could be so comfortable' καταλήγουν οι Tarwater και τελικά μπορεί η επιστήμη να 'βλέπει το μέλλον' η μουσική όμως βλέπει την ψυχή του...

ASSASSINS OF SOUND : Slipping in and out of consiouscness (Single).
Οι Assassins Of Sound δηλώνουν στην επετειακή συλλογή της Stress Recordings : 'η μουσική είναι η τέταρτη διάσταση, το πέμπτο στοιχείο και η έβδομη αίσθηση' και με το τραγούδι αυτό επαληθεύουν και αποδεικνύουν πανηγυρικά τα λεγόμενά τους. Για 5' και 20'' διακόπτουν το επαναληπτικά εκωφαντικό beat του τοξικού χορευτικού ήχου -στον οποίο και οι ίδιοι ανήκουν- παραδίδοντας στο εκστασιασμένο πλήθος των smart clubs έναν ύμνο με παραδοσιακή συνθετική δομή, τραγουδισμένο με έναν υπέροχο κουρασμένο ηδονισμό και ενταγμένο αρμονικά στο ηχητικό σαλόνι του άμεσου μέλλοντος. Εικόνες στα όρια φαντασίας και πραγματικότητας, ασυνείδητη στροφή του χρόνου και επαφή και πίστη μονάχα σε ότι συμβαίνει στη φαντασία μας. Το κατάλληλο τραγούδι για να κλείσετε την ανελέητη clubbing βραδιά, που οργανώνετε μια φορά το μήνα. Τυχαία έκλεινε πάντοτε με αυτό ο Danny Tenaglia τα δωδεκάωρα set του; Ανατριχιαστικά εθιστικό!