Η γοητεία των "καταραμένων" - μύθοι και ίχνη... πραγματικότητας!

Πριν από αρκετά πλέον χρόνια είχαν επισκεφτεί τη χώρα μας ο Bill Callahan (Smog) και o Will Oldham (Palace, Bonnie Prince Billy κ.λ.π.). Χωρίς κανένα συγκρότημα ή έστω κάποιον δεύτερο μουσικό να τους συνοδεύει, εμφανίστηκαν (ο καθένας μόνος του και διαδοχικά) στο χώρο ενός θεάτρου (ή κάτι τέτοιο δε θυμάμαι καλά), με μια κιθάρα ανά χείρας, σοβαροί και ανέκφραστοι, και διηγήθηκαν τις "τραγικές" ιστορίες τους. Θυμάμαι τότε ότι στα διάφορα μουσικά έντυπα είχαν διατυπωθεί ενστάσεις όχι τόσο για το αν ήταν πετυχημένες οι εμφανίσεις αυτές, αλλά για το αν τελικά οι ιστορίες και οι δημιουργοί τους κινούνται στα όρια του τραγικοφανούς και δεν είναι και τόσο damned and destroyed όσο νομίζουμε, άλλα απλά ψιλο-προβληματικοί, ίσως και λίγο βαρεμένοι...


Nick CaveΣτα 1996 ο Nick Cave (από τους πνευματικούς και υλικούς πατέρες της μεγάλης των "καταραμένων"σχολής), κυκλοφορεί το 'Murder Ballads' l.p., με τραγούδια αναφερόμενα στο θάνατο και σε ιστορίες γύρω από αυτόν. Το ζητούμενο εδώ δεν είναι η έντονη θεατρική και υποκριτική υπόσταση της συγκεκριμένης δουλειάς (την οποία έπρεπε να 'σαι πολύ "φευγάτος" για να μην τη συλλάβεις...), αλλά το ότι οδήγησε ορισμένους στο να παραδεχθούν για πρώτη φορα (γιατί στην ουσία το γνώριζαν από πριν) ότι τελικά στο συντριπτικό τους ποσοστό οι θρυλικές ιστορίες του Νικόλα, είναι "θέατρο"-μεγάλες και ατέλειωτες πλάκες του δημιουργού τους απέναντι στο κοινό του και πρώτιστα απέναντι στον ίδιο.Έτσι κάπου έσπασε μέσα μας η εικόνα του δημιουργού που υποφέρει για την τέχνη του και μαζί με αυτήν πέφτουν στο κενό και δε σώνεται κανείς-ούτε η τέχνη, ούτε ο καλλιτέχνης, ούτε και εμείς! Ο Cave ήταν, είναι και θα είναι πολύ διασκεδαστικός και ίσως για αυτό να τον λατρεύουμε τελικά. Για περισσότερα παραπέμπω στην πολύ έξυπνη κριτική του δίσκου που είχε κάνει τότε στο ΠΟΠ+ΡΟΚ η Λένα Σαιτάνη...

Θα αναφέρω ακόμη την περίπτωση του Marc Almond. Στη μεγάλη δισκογραφία του υπάρχουν δύο κατηγορίες δίσκων. Αυτοί που τους τοποθετούμε κοντά στις δουλειές του Leonard Cohen και της Lydia Lunch και αυτοί που περήφανα βρίσκουν τη θέση τους πλάι στους δίσκους των Pet Shop Boys και των Yazoo. Μήπως ο Μαρκ είναι χαζός ή μήπως κάτι σε διχασμένη προσωπικότητα; Δε νομίζω, μάλλον ειλικρινή και ακομπλεξάριστο θα τον έλεγα, και ικανό να διακρίνει έγκαιρα τα όρια τα οποία δεν θα του βγει σε καλό αν τα υπερβεί.

Τα τρία παραπάνω παραδείγματα αν τα εξετάσει κανείς στην ολότητά τους, αλλά και μέσα από τις ιδιαιτερότητες που το καθένα φέρει μας οδηγούν αβίαστα, αρμονικά και απολύτως φυσιολογικά σε ένα απλό συμπέρασμα. Η μουσική και μάλιστα στη συγκεκριμένη μορφή της (της δυτικότροπης ποπ δηλαδή, ενός απίστευτα απλού είδους της εν λόγω τέχνης), λειτουργεί παράλληλα με το ρόλο της ως μορφή τέχνης, ως λειτουργικό όργανο, που εξυπηρετεί την πρωτογενή ανθρώπινη ανάγκη, όχι μόνο για ψυχική εκτόνωση και εξωτερίκευση του συναισθηματικού και ψυχολογικού εσωτερισμού, αλλά για απλή ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΗ (πείτε το και "αναψυχή", μην κολλάτε όμως στις ετοιμολογίες περί "ανάτασης της ψυχής...). Ακόμα και όταν ντύνεται το μανδύα της μελαγχολίας και του πόνου, όταν κομίζει το μήνυμα της απαγοήτευσης και της απόγνωσης, όταν μοιάζει να βρίσκεται ένα μόλις σκαλοπάτι πριν το αδιέξοδο και να καταλήγει αναπόφευκτα σε ένα δραματικό τέλος είναι απόλυτα και ολοκληρωτικά διασκεδαστική. Η τραγικότερη των μορφοποιήσεων της και η σοβαρότερη των εκφάνσεων της την οδηγούν με σχεδόν γεωμετρική πρόοδο σε ένα τελικό "γέλιο", μακρύ και απολαυστικό, που πάντα εμφανίζεται μετά από κάθε κατατονικό και "μαύρο" συναίσθημα που έχει προηγηθεί. Ή τουλάχιστον έτσι πρέπει να συμβαίνει. Αλλιώς χαθήκαμε, και εμείς και αυτοί.


Tom WaitsΟ κόσμος του Tom Waits, οι φιγούρες και οι ήρωές του έχουν ισχυρές δόσεις σαρκασμού και αυτοσαρκασμού. Η περσόνα που υποδύεται ο Nik Currie (Momus) και που κινείται ασταμάτητα ανάμεσα στον ανεκπλήρωτο έρωτα παντός φύλου, στο θεό και το διάβολο, στο καλλιτεχνικό αδιέξοδο και στην ιδεολογική κρίση, καταλήγει κωμική και για αυτό απόλυτα αληθινή και ουσιώδης. Η ποπ μουσική θα είναι πάντα καταδικασμένη να είναι ένα εργαλείο ατέλειωτου πολυθεάματος και να μην εγγίζει τα τραγικά όρια της λογοτεχνίας και της ποιήσης. Για αυτό όμως ακριβώς τον λόγο συναισθήματα όπως ο πόνος, η απαγοήτευση ακόμη και η καθολική παραίτηση βιώνονται πιο έντονα, πιο ισχυρά, πιο άμεσα και πιο εύκολα μέσω της ποπ μουσικής, παρά των δύο άλλων πιο παραδοσιακών και πιο εξειδικευμένων στο θέμα τεχνών. Η αμεσότητα αυτή επικουρείται αρμονικά από τη γνώση του γεγονότος ότι τα συναισθήματα αυτά θα επαναληφθούν... και αύριο αυτούσια. Ίσως όχι σε αυτό το πάλκο, αλλά σίγουρα σε κάποιο άλλο, o Morrissey θα σπείρει τόνους μελαγχολίας και ανέραστου αρνητισμού στην ήδη φορτωμένη από τους καπνούς και τα φώτα ατμόσφαιρα! Ότι επαναλαμβάνεται είναι προκατασκευασμένο, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν είναι αληθινό. Στο μυαλό χιλιάδων οπαδών του ο Ziggy Stardust δεν είναι μόνο μια παρανοική επινόηση του "άρρωστου" μυαλού του δημιουργού του. Είναι όχι μια φιγούρα, αλλά απλά ένας άνθρωπος που υπήρξε για κάποιο χρονικό διάστημα και που το αποδεικνύουν τα σημάδια που άφησε πίσω του, όχι ο θρύλος του, αλλοι ηχογραφημένοι δίσκοι και οι βιντεοσκοπημένες συναυλίες. Και αφού το πιστεύουν έτσι είναι. Το δε γεγονός ότι από την αρχή γνώριζαν ότι ο Ziggy είναι όντως αποκύημα μιας προχωρημένης φαντασίας, δυναμώνει και ενισχύει την παραπάνω πίστη τους, αντί να την εξασθενεί και να τη θέτει σε αμφισβήτηση!

Σε όσες περιπτώσεις ο ποπ καλλιτέχνης δεν κατανόησε το ουσιατικό αυτό χαρακτηριστικό της τέχνης του και αποφάσισε να τη χρησιμοποιήσει ως καθαρτήριο της ψυχής του, και του προβληματικού ψυχισμού του, αδυνατώντας να την αντιμετωπίσει ως ένα ατέλειωτο αστείο, επενδύοντας πραγματικά πάνω σε αυτήν την όποια αναζήτηση προσωπικής σωτηρίας, ατομικού απεγκλωβισμού και συναισθηματικής λύτρωσης, το αποτέλεσμα υπήρξε τραγικό. Ο Syd Barrett, o Ian Curtis και όλοι οι υπόλοιποι έχασαν το "fun", την αντιμετώπιση της τέχνης ως μία πρωτόγονη "εικονική πραγματικότητα" (παρά το μέγεθος των όποιων δεσμών της με την "αληθινή"... και τελικά χάθηκαν και οι ίδιοι .Το όποιο πρόβλημα και τα όποια αδιέξοδα πραγματικά αντιμετώπιζαν, μέσα από το πρίσμα της τέχνης τους διογκώθηκαν επικίνδυνα και κατάντησε το βάρος του αβάσταχτο. Και αν η τέχνη τους από αυτό το γεγονός κέρδισε σε αξία, κύρος, ειλικρίνεια και εκφραστικότητα, οι ίδιοι δεν κέρδισαν απολύτως τίποτα. Και δεν ξέρω αν κάποιος μπορεί να διαφωνήσει σε αυτό... έτσι ελαφρά τη καρδία. Θα υπενθυμίσω απλά τη φράση του "πατέρα" όλων μας Αργύρη Ζήλου περί κάποιων στο χώρο της μουσικής που "επιμένουν να σφίγγουν τη θηλειά στο λαιμό του Ian Curtis"...


SmogΑντίθετα τις φορές εκείνες που ο δημιουργός έγκαιρα συνειδητοποιεί ότι είναι απαραίτητος ένας έστω και ασαφής διαχωρισμός ζωής και τέχνης, πραγματικότητας και έργου, το γεγονός αυτό τον βοηθάει και στην ουσιαστικότερη κατανόηση και υπερπήδηση των τυχόν προβλημάτων που έχει στη ζωή του, αλλά και ενισχύει την επαφή του με την τέχνη του καθιστώντας την πιο υγιή και λιγότερο φθοροποιό. Το να περάσει ο Nick Cave από τον επικίνδυνο Nick the stripper στην άκακη περσόνα του Stagger Lee (που δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα παραμύθι για να τρων τα παιδάκια τη σούπα τους), είναι βήμα που στα μάτια των οπαδών του φαντάζει με αποδυνάμωση της τέχνης του, για τον ίδιο όμως μπορεί να σημαίνει (γιατί υποθέσεις κάνουμε πάντα) ουσιαστική ενδυνάμωση της ανθρώπινης φύσης του. Για αυτό και υποστήριξα παραπάνω ότι όταν τα πράγματα τείνουν να γίνουν επικίνδυνα, η τέχνη μόνο λειτουργώντας ως αστείο έχει κάποια πιθανότητα να σώσει την κατάσταση, διαφορετικά την υπογραμμίζει και της δίνει βάση να αναπτυχθεί.

Τα παραδείγματα των Bill Callahan και Will Oldham μου δίνουν την εντύπωση ότι επιβεβαιώνουν τα παραπάνω. Και οι δύο κινούνται στα όρια μιας τέχνης που κινδυνεύει να περάσει από την κατατονία στη μιζέρια, από τον προβληματισμό στον αυτισμό. Δεν είναι όμως έτσι τα πράγματα καθώς δείχνουν να έχουν απόλυτο έλεγχο πάνω στο υλικό τους, να οδηγούν την τέχνη τους σε πρόοδο και να την απομακρύνουν από το σκόπελο της στασιμότητας και της επανάληψης. Ο Will Oldham τώρα που ξανάρθε με την μπάντα του μου φάνηκε μια χαρά τύπος (καλά έχει λίγο μυστήρια φάτσα δε λέω), ικανοποιημένος με αυτό που κάνει και ο ντράμερ του με το να εμφανισθεί με δερμάτινο σλιπάκι επί σκηνής μας πρόσφερε μάλλον γέλιο, παρά προβληματισμό για κάποιον τυχόν κρυμμένο συμβολισμό! Και όταν του παίρνουν συνεντεύξεις δε γουστάρει να πολυ-μιλάει, τι να κάνουμε... και ο Γκάλης λιγομίλητος ήτανε, αλλά δεν τον χαρακτήριζε κανείς "καταραμένο καλαθοσφαιριστή". Ο Callahan πάλι με το να μουρμουρίζει στην καλή του "ντύσου σέξυ στην κηδεία μου", αν δε σας προκαλεί έστω και ένα χαμόγελο τότε μάλλον αυθυποβάλεστε και χάνετε το νόημα των πραγμάτων.


Will OldhamΟι μύθοι των καταστραμένων καλλιτεχνών μου αρέσουν πολύ και το συγκεκριμμένο είδος τραγουδοποιίας είναι από τα αγαπημένα μου. Η δισκοθήκη μου είναι γεμάτη καταραμένους και πιτσιρικάδες όταν ακούγαμε το 'Holy Bible' με ένα φίλο ξυραφίζαμε τα χέρια μας (αλά Richey), μπαίνοντας "βαθιά στο πετσί των στίχων". Τι μαλάκες είμασταν δε λέγεται... Ο Nick Drake με είχε ρίξει σε "κατάθλιψη" κάποτε (τελικά εγώ σε κάνα δίμηνο συνήλθα, αυτός ποτέ...). Ακόμη και σήμερα σε στιγμές συγκεκριμένες μου αρέσει να παίζω αυτό το παιχνίδι με τα μελαγχολικά τραγουδάκια και τις "προσωπικές στιγμές απόγνωσης" στο "κλειστοφοβικό μου δωμάτιο"... Και πολλές φορές ξεγελιέμαι και όλα τα παραπάνω γραφόμενα ούτε που περνάν από το μυαλό μου και αν μου τα πείτε εκείνη την ώρα μπορεί και να μαλώσουμε. Αν πάντως μου πάρετε τους δίσκους των Erasure και τους ποπ-ύμνους της Bungalow, τότε μάλλον ούτε τους καταραμένους θα ακούω, γιατί η οποιαδήποτε μονομανία στη μουσική καταντάει μιζέρια. Η μονομανία πρέπει να έχει να κάνει με τη μουσική στην ολότητα της.

Και αν σας την έχει βαρέσει με τους γιο και πατέρα Buckley προτείνω κάτι κασσετινούλες των ΑΒΒΑ που κυκλοφορούν, για να αλλάξει πραγματικά η ζωή σας! Και υπάρχει και το εναλλακτικό ΑΒΒΑ tribute από την Flying Nun, για να έχετε τη συνείδηση σας ήσυχη!

ΕΝΤΟΠΙΣΤΕ ΤΑ ΔΕΚΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΠΟΥ ΣΑΣ ΡΙΧΝΟΥΝ ΑΣΧΗΜΑ, ΜΗΠΩΣ ΚΑΙ ΜΠΟΡΕΣΕΤΕ ΚΑΙ ΣΩΘΕΙΤΕ...

Οι επιλογές εδώ ασφαλώς και διαφοροποιούνται από ακροατή σε ακροατή, το δικό μου κατατονικό top-ten έχει ως εξής (υπόψιν ότι τα πολύ σεσημασμένα του είδους τα αφήνω από έξω, Nick Drake, Joy Division κ.λ.π.). Ακόμη δεν "παίζει" ο Cave, αφού είπαμε ότι αυτός είναι γνωστός "δραματοπατέρας" και αν αρχίσουμε δεν τελειώνουμε με δαύτον! Εκτός μένει και το "This is how it feels" των Inspiral Carpets ως υπερβολικά "γηπεδικό" (υπέροχο όμως), ενώ και την "ποπ μελαγχολία" την αφήνουμε λίγο στην άκρη. Ένα συγκεκριμμένο τραγούδι, αν και είναι σίγουρο νούμερο ένα, δεν το βάζω, γιατί δε βγάζουμε και τα εσώψυχα μας στον αέρα... Είπαμε πάντως ότι ο κατάλογος είναι σούπερ-υποκειμενικός, οπότε περιμένω και τα δικά σας δέκα, να τα δημοσιεύσουμε να δούμε που βαδίζουμε... Έχουμε και λέμε...(σειρά εμφανίσεως τυχαία!)

1)TELEVISION PERSONALITIES "Back to Vietnam" - The Painted word lp-1985. Ωραία αρχίσαμε... από τον πιο "ευαίσθητο" δίσκο του παραγνωρισμένου Βρετανικού συγκροτήματος, το τραγούδι που με έχει "τσακίσει" ουκ ολίγες φορές. Μέσα από την στιχουργική αλληγορία που λανθάνει στις αναφορές στον πόλεμο που ουσιαστικά ποτέ δεν τελειώνει, άλλα πάντα θα επιστρέφει, οι Television Personalities στήνουν ένα τοπίο απόγνωσης, παραίτησης, κραυγής και στη μέση του τραγουδιού γελάνε κι όλας με όλα αυτά! Υπoτυπώδης και "ξερή" η rhythm section και σκόπιμα ενοχλητικό φάλτσο στις κραυγές του Dan Treacy. Σε αντίθεση με τα τυπικά "τραγούδια μελαγχολίας" το "Back to Vietnam" σπάνια αντέχεις να το ακούσεις πάνω από μία φορά. Επιμένω ότι δεν πρέπει να το αντιμετωπίζετε ως απλά ένα τραγούδι διαμαρτυρίας... με το επόμενο τι θα κάνετε τότε;

2)THE ASTRONAUTS "Protest song" - Peter Pan hits the suburbs cd - Lazy Dog re-release1994. Ασφαλώς και υπάρχουν οι απολύτως κατάλληλοι για να σας μιλήσουν περί Astronauts... Εγώ απλά καταθέτω τη σχέση μου με το "Protest song". Το τραγούδι σε σημαδεύει, "κάθε άλλο παρά άψυχο" το είχε χαρακτηρίσει ένας φίλος, έχοντας τεράστιο δίκιο. Δομημένο αριστοτεχνικά και ερμηνευμένο με απίστευτη ειλικρίνεια από τον Mark... Τα απλά λόγια ενός ανθρώπου που μοιάζει να χάνεται, που διαπιστώνει το χάσμα όχι με τον κόσμο, άλλα με τους δίπλα του και τον ίδιο του τον εαυτό, που προσπαθεί να ψελίσει, που δεν κατανοεί γιατί δεν τον καταλαβαίνουν, ζώντας σε μία Καφκική μινιατούρα που διασπάται αδιάκοπα. Υπέροχο πιάνο και έγχορδα και όταν τα πλήκτρα "σπάνε" κάπου στη μέση του τραγουδιού, μοιάζει να έχουν χαθεί τα πάντα...

3)TERMINALS "Coast of the shrunken" - Little Things lp-1995. Η μινιμαλιστική παράνοια αυτή τη φορά έρχεται από τη Νέα Ζηλανδία... Θα μπορούσε να είναι και το "What I've heard of Wyoming" στη θέση του όπως και κάθε τραγούδι τους. Υπάρχει πάντα το αρνητικό αποτέλεσμα, η απαγοήτευση στο τέλος των τραγουδιών τους. Ο θυμός ποτέ δεν κατορθώνει να επιβληθεί. Οι μνήμες από τα new wave synthies που γυρίζουν στο μυαλό σου κάνουν την ατμόσφαιρα ακόμη πιο αποπνιχτική και αβάσταχτη!

4)SMOG "Bathysphere" - Wildlove lp-1993. Το "Bathysphere" το θεωρώ όχι απλά ως την κορυφαία στιγμή της συνθετικής ευφυίας του Callahan, αλλά ως κάτι πρωτόγνωρο για την pop μουσική γενικότερα... Ενορχηστρωτικά τέλειο, με κιθάρες post όσο δε φαντάζεσαι, με ένα βασικό μοτίβο από τα πνευστά να χαρίζει το ρυθμό εν είδη μπάσου και τα υπέροχα διπλά φωνητικά. Οι στίχοι του Callahan μιλάνε για αυτό που γνωρίζουμε όλοι, άλλα ποτέ δε θέλουμε να σκεφτόμαστε: τους παιδικούς μας φόβους που δεν ξεπεράσαμε ούτε για μια στιγμή... και ούτε πρόκειται!

5)NICO "Saeta". Η Νico είναι ένας κόσμος απόγνωσης από μόνη της. Η περιέργως θηλυκή μπάσα φωνή της μας διηγείται εδώ το παιχνίδι των επιλογών και των δυνατοτήτων, της κτήσης και της απώλειας, της τρέλας... Μουσική πρωτοπορία σε ηχητικά τοπία που ακόμη και σήμερα δεν μπορεί να τα προσεγγίσει ένα μυαλό σε "κατάσταση κανονική". "Everything you need is mine" έτσι απλά.

6)TELSTAR PONIES "The fall of the little summer" - Voices from the New Music l.p.-1996. To "χαρωπό" σφύριγμα σε ξεγελάει, γιατί τελικά το καλοκαίρι μοιάζει να έχει τελειώσει για πάντα και για αυτό πρέπει να φανείς δυνατός! Ο Keenan δημιουργεί μια λυρική σύνθεση με αρχή μέση και τέλος, και την υποστηρίζει σε όλη τη διάρκεια της με εντάσεις, "επικοειδής" western ρυθμούς και φωνητικά όπως πάντα σαρκαστικά και φαινομενικά αδιάφορα για το τι συμβαίνει... "έξω". Τελικά όμως μας αποκαλύπτει ότι "γνωρίζει" τι πρόκειται να γίνει και γιατί.
7)SAVAGE REPUBLIC "Next to nothing" - Tragic Figures lp-1982. Πίσω από την οργή διακρίνω την ανασφάλεια. Πέρα από την εξέγερση βρίσκεται ο εσωτερικός πόνος. Ένα τραγούδι στο οποίο ο Bruce Licher εκφράζει την καθόλικη του ανάγκη για έκφραση μέσα από κάθε μορφή τέχνης και όχι μόνο. Όταν τα εργαλεία χάνουν την χρηστικότητα τους, επιστρέφουμε στο αρχέτυπο της ανθρώπινης δύναμης (...I do it with my fingers...). Είκοσι χρόνια πριν και ο ήχος της κιθάρας έρχεται από τον κατάλογο της Kranky και της Drag City. Η αγριότητα δίπλα στο πουθενά, φαντάζει ακόμη πιο άγρια και απόμακρη.

8)ΤUXEDOMOON "In the name of the talent" - Desire lp-1981. Το new wave ήταν πάντοτε σπαραξικάρδιο και οι Tuxedomoon λίγο περισσότερο από τους υπόλοιπους. Το τέλμα των χαρισματικών και των διανοούμενων είναι μεγαλύτερο, γιατί έχει επίγνωση της έλειψης εξόδου και έχει χτιστεί με μέσα αυτοκαταστροφικά και κοπώδη. Ηλεκτρονική κλειστοφοβία και τα χέρια να μένουν πάνω στο ίδιο πλήκτρο, η φράση που επαναλαμβάνεται στο τέλος είναι κλασσικό κόλπο για να σου μείνει χαραγμένο στο μυαλό το μήνυμα των τελευταίων "ευγενών" στον κόσμο της αγένειας.

9)PALACE MUSIC "Riding" - Lost blues and other songs lp-1997. Όπως δε λείπει ο Μάρτης από εκεί που όλοι ξέρετε, έτσι -και χειρότερα- δε θα μπορούσε να απουσιάζει από εδώ ο Will Oldham. Ευτυχώς έχει και τραγούδια λιγότερο παρανοικά από αυτό και δε μας έχει στείλει σε... άλλους κόσμους, όλους εμάς που συστηματικά τον παρακολουθούμε. Μπαίνει με θόρυβο και lo-fi της χειρίστης ώρας και μας λέει κάτι ακατάληπτα για για κάποιον τύπο που κάτι κάνει σε κάτι "κόρες", και ότι ξέρετε ξέρω. Ακολουθεί σιωπή και έπειτα με ύποπτη γλυκύτητα μας βάζει στο κυρίως θέμα. Το κόλλημα με τα άλογα, και οι "περίεργες" οικογενειακές σχέσεις να σπάνε το Αμερικάνικο όνειρο σε χίλια κομμάτια και να αποκαλύπτουν την αλήθεια. Κάλεσμα για "riding" σε μονοπάτια αμαρτωλά και ο θεός των ανόητων να επιβλέπει τα πάντα. Η επιλογή της κόλασης από τον Oldham γίνεται στο "πανί", και καλά θα κάνετε να απεξαρτηθείτε άμεσα...

10)KRAFTWERK "Hall of mirrors" - Trans Europe Express-1977. Η αθάνατη ιστορία του Dorian, ειδωμένη μέσα από το φάσμα της "ψυχρής" και "τεχνοκρατικής" μελαγχολίας των μοναδικών ανθρώπων στην ιστορία της μουσικής που είδαν το μέλλον και δεν του γύρισαν την πλάτη. Το "Hall of mirrors" σε οδηγεί τελικά στο να χάσεις ακόμη περισσότερο τον εαυτό σου. Αργό και υποβλητικό, με ένα απλό θέμα στα πλήκτρα να επισκιάζει ακόμη και την συγκλονιστική διήγηση που κάποιες στιγμές μεταμορφώνεται σε κάτι σαν τραγούδι. Το "Hall of mirrors" είναι όλη μας η ζωή, μέσα από διασκευές και remixes, από ανανεώσεις και αναφορές, μας ακολουθεί πάντα ως το πιο λυπημένο τραγούδι του συγκροτήματος που κατοχύρωσε μια για πάντα τον όρο "πρωτοπορία" για πάρτη του!

Αυτό ήταν, τα εντοπίσαμε και ξέρουμε πως να φυλαχτούμε... Απέφυγα συνειδητά να δω τα δέκα αυτά τραγούδια και από την άλλη μεριά, προσπαθώντας να σπάσω το "μύθο" και να καταστρέψω την αίγλη που τα περιβάλλει, υπόσχομαι όμως να το κάνω, μόλις θα είμαι έτοιμος.